Het is niet makkelijk een bestseller te schrijven in Vlaanderen. Je moet controversieel genoeg zijn om de aandacht te trekken, maar niet zo controversieel dat er iets omwaait. Je mag wat stevigs zeggen, maar je moet wel de deur stilletjes sluiten als je weggaat.
Dit boek biedt onderhoudende lectuur over het reilen en zeilen van de nog jonge neurologie. Lamme vertelt vlot over uiteenlopende voorvallen, van rechtszaken tot veldslagen.
Staat de these dat onze allerdiepste morele overtuigingen evolutionair ontstaan zijn op gespannen voet met de idee dat deze overtuigingen in objectieve zin geldig zijn? In deze bijdrage betoog ik dat dit geenszins het geval hoeft te zijn.
In deze blog probeer ik een wat ongewone, wellicht zelfs provocerende mini-geschiedenis van het denken te leveren waarin ik bewust breder kijk dan louter de filosofiegeschiedenis en op wat wilde wijze onwaarschijnlijke thema’s met elkaar in verbinding breng teneinde het denken en onze kijk op de denkgeschiedenis wat los te schudden.
Toen onze voorouders zich nog bezig hielden met jagen en verzamelen, en ze als nomaden door de steppen trokken, hadden ze geen moraal. Ze kenden het woord niet, en hadden geen begrip dat met de betekenis ervan overeen kwam. Betekent dat niet dat ze voortdurend ruzie hadden en dat ze elkaar voortdurend bestalen? Nee, dat betekent het niet. Bonobo's hebben ook geen moraal, en die bevechten en bedriegen elkaar ook niet voortdurend. Als je in kleine groepen samenleeft, en je bent op elkaar aangewezen voor het verkrijgen van voedsel en het verdedigen tegen roofdieren, kun je je niet veroorloven om in voortdurende onmin te leven. Ik weet niet of bonobo's dat duidelijk beseffen, maar ze gedragen zich wel alsof ze dat doen. Hun instinct zal hun daarbij helpen, en ook bepaalde hersenstructuren, de spiegelneuronen, die hen laten voelen wat anderen ondergaan.
Een onderzoek naar de filosofische verhouding van Nietzsche tot Kant en Schopenhauer als zijn belangrijkste tegenstanders
1 Inleiding.
Nietzsche is vooral bekend als immoralist die zich tegen de moraal, met name de Europees-christelijke, keert. Teneinde meer inzicht te krijgen in Nietzsches antimoralisme, zal ik in deze paper Nietzsches filosofische verhouding tot Kant en Schopenhauer onderzoeken, nu Nietzsche hen lijkt op te vatten als de belangrijkste filosofische vertegenwoordigers van de verfoeide westerse moraal en in ieder geval het meest van alle filosofen aanvalt.[1] Uit de aangetroffen elementen van kritiek en overeenkomst zal ik tevens proberen Nietzsches positieve ethiek, die de moderne moraal zou moeten vervangen, te ontwikkelen.
