Terwijl sommigen zich uitputten in rationele godsbewijzen denk ik dat ‘geloof’ een puur praktische zaak is: het vervult een bepaald praktisch verlangen. Maar dat verlangen of religieuze geneigdheid is naar mijn idee niet iets waarmee de mens geboren wordt en dat in een hersenscan zou kunnen worden aangetoond, zoals bv. Philipse lijkt te geloven, maar is een reactie op een ‘existentieel’ probleem waar elk mens mee wordt geconfronteerd. In dit blog leg ik uit wat ik daarmee bedoel.

Omdat – mede door Emanuels werk – religie en godsbewijzen een vast thema op dit forum lijkt te zijn geworden, is het misschien interessant om eens te lezen wat grote denkers daar over gezegd hebben. Steeds meer filosofische teksten staan op internet en bij toeval vond ik onlangs deze tekst van Kierkegaard:

http://philosophy.tamu.edu/~sdaniel/Notes/AbsoluteParadox.pdf

Ikzelf vind het een interessante tekst en ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Voor zover ik daar als atheïst over mag oordelen, acht ik Kierkegaards kijk op God en de relatie rede-geloof de juiste. Ik geef er een paar opmerkingen bij. Op voorhand meld ik dat Kierkegaard een radicaal andere positie inneemt dan Emanuel: niet alleen acht Kierkegaard elk godsbewijs onmogelijk maar is elke suggestie van ‘weten’ zelfs een ondermijning van het geloof. Geloof en weten liggen niet in elkaars verlengde, maar zijn tegenpolen: het geloof richt zich op het onbegrijpelijke ...