In deze bijdrage bekijkt de Neo-Cynicus (a.k.a.: Andreas Lauwers) de cartesiaanse functie van onwetendheid bij de moderne koningin der wetenschappen: de economie. Grofweg natuurlijk. U leest toch ook!
Omdat – mede door Emanuels werk – religie en godsbewijzen een vast thema op dit forum lijkt te zijn geworden, is het misschien interessant om eens te lezen wat grote denkers daar over gezegd hebben. Steeds meer filosofische teksten staan op internet en bij toeval vond ik onlangs deze tekst van Kierkegaard:
http://philosophy.tamu.edu/~sdaniel/Notes/AbsoluteParadox.pdf
Ikzelf vind het een interessante tekst en ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Voor zover ik daar als atheïst over mag oordelen, acht ik Kierkegaards kijk op God en de relatie rede-geloof de juiste. Ik geef er een paar opmerkingen bij. Op voorhand meld ik dat Kierkegaard een radicaal andere positie inneemt dan Emanuel: niet alleen acht Kierkegaard elk godsbewijs onmogelijk maar is elke suggestie van ‘weten’ zelfs een ondermijning van het geloof. Geloof en weten liggen niet in elkaars verlengde, maar zijn tegenpolen: het geloof richt zich op het onbegrijpelijke ...
De mathematisering van de Ideeën Een onderzoek naar de invloed van wiskunde en pythagoreïsme in Plato’s metafysische ontwikkeling
In opmerkelijke tegenstelling tot de traditionele Plato-interpretatie binnen de Academie zelf, is de rol van pythagoreïsme en wiskunde bij hedendaagse (of laat-moderne) interpretaties van Plato’s filosofie vaak onderbelicht ten gunste van een beeld van Plato’s ontwikkeling in termen van de invloed van met name Socrates, Heraclitus en Parmenides met in de late dialogen (hooguit) een wijziging van de metafysica en methodologie in de richting van Aristoteles’ classificaties. Dit beeld heeft met name Aristoteles’ opvallend pythagoreske beschrijving van Plato’s (latere) leer (welke leer hij daarbij overigens fel bestreed) in met name Boek A van ‘Metafysica’ problematisch gemaakt, hetgeen in de 20ste eeuw tot een verwoede controverse over Plato’s ‘echte’ metafysica heeft geleid tussen met name aanhangers en tegenstanders van een ‘ongeschreven leer’ die Plato zou hebben onderwezen ...
Onderstaande tekst is een passage uit de tekst 'Denken en morele overwegingen' van Hannah Arendt. Ik citeer haar met volmondige instemming: ze geeft mooi aan hoe het zgn einde van de metafysica is overgegaan in de taalfilosofie. Het moet niet vergeten worden dat Arendt een tijdsgenoot van Heidegger was, met het verschil dat Arendt duidelijker taal sprak.
