Stop making sense?

In de blog: zero reacties: 76 pdf print

Ten aanzien van de oprechte en serieuze intentie tot het nemen van verantwoordelijkheid bij filosoferen, heb ik het idee dat een mogelijk nuttiger, voorbeeldelijke houding die is van afzien om zinvol bezig te zijn.

Het is paradoxaal om over het nut van het opgeven van zinvolle bezigheden te spreken natuurlijk. Maar er is mogelijk een bepaalde afstand nodig tot het serieuze subject, zodat men kan komen tot betrokkenloosheid, die een voorwaarde voor een iets meer objectieve kijk zal zijn.


Tags
geen tags

Reacties (76)

   

Het is om met Camus te spreken...absurd...ik zal als aanspreekpunt voor deze site kunnen gelden als het gaat om goedkeuren blogaanvragen, verwijderen spam.

   

"ik zal als aanspreekpunt voor deze site kunnen gelden"

Kunnen?

Heb je een verantwoordelijkheid opgenomen bij filosofie.be in overleg met de organisator, of heb je gewoon de site overgenomen?

Verrassend!

   

Ik heb staf-toegang in overleg met Onno, als jij een verzoek tot blog indient wordt dit zeker goedgekeurd:)

   

Maar de absurditeit van het leven is dat ons grootste goed; vrijheid, juist een ontslagen worden van verantwoordelijkheden is, en daarmee een recept voor zelfdestructie.
Als je de bijdrage aan de politieke gemeenschap in het verminderen van zelfvoorzienendheid hebt, dan klopt dat dus niet.

En toch alle wijsheid van 5000 jaar komt samen in het idee van Spinoza dat het altijd klopt.

   

“Maar de absurditeit van het leven is dat ons grootste goed; vrijheid, juist een ontslagen worden van verantwoordelijkheden is, en daarmee een recept voor zelfdestructie.”
Absurditeiten aanduiden gaat vaak via de overdrijving of het sterk benadrukken van slechts één deel uit een geheel.
Je zou kunnen benadrukken dat vrijheid, en dus keuzes maken, ook het op zich individueel betrekken van een beslissing is en in dit betrekkend beslissen zit tevens een verantwoordelijkheid nemen. Zo kan een gezelschap dat dezelfde beslissing neemt vaak een verband met elkaar aangaan en een verantwoordelijke belangengroep vormen en actie voeren.
Dus of vrijheid een recept is voor zelfdestructie is nog maar de vraag. Het klopt als je die vrijheid alleen ziet als vrijblijvende keuzes die je ontslagen van verdere verantwoordelijkheden.

Toch leuk dat de site misschien weer tot leven komt.

   
   

Mooi is dat Simon komt met:

[“De ervaring vindt haar voltooiing niet in een afsluitend weten”, schrijft Gadamer, “maar in de openheid voor ervaring.” ]

dat is eigenlijk ook wat ik hier wilde zeggen. Je hebt door afstand te doen van het mogelijk zinnige nog wat extra ervaring...

Laat staan dat je jezelf door de dicatuur van het zinnig moeten zijn laat dirigeren.

   

Is het trouwens "vrijheid" om verantwoordelijke keuzen te maken? of is het vrijheid om keuzen te maken die soms ook niet verantwoordelijk zijn?

   

Beiden, maar voor je keuze blijf je verantwoordelijk.

   

Er zijn dus twee maten. Die van de verantwoordelijkheid in het algemeen, die zeg maar altijd geldig is (theorie). En er is verantwoordelijkheid in de specifieke betekenis van de juiste keuzes maken (praktijk), en daar geldt dan voor dat sommige keuzes dus volgens bepaalde criteria niet juist zijn.
Het oude probleem van waar de autoriteit ligt om te bepalen wat juist is of niet, wordt dan weer actueel.
Overal en nergens is het logische antwoord, denk ik.
Maara praktisch is "vrijheid" juist die mogelijkheid om domme dingen te kunnen doen.
Niet dat je ze hoeft te doen dan natuurlijk...

   

Het oude probleem van autoriteit?

Eugh... objectgebieden en zinvelden geven elk hun eigen specifieke autoriteiten.
(Daar waren toch al achter.)

   

Ik refereer aan God als autoriteit; jezelf als autoriteit; de regering/staat, mijn vrouw...etc. Dan vooral in de zin van wie de keuzes maakt.

Maar goed vanuit een solipsisme van het zinsveld...

Ik had nog zoiets als zinsvelden in zinsvelden, dus de erkenning dat objecten eigenlijk zinsvelden zijn.

   

Je maakt er een potje van, heb je Gabriel gelezen?

   

Ja goed mogelijk dat ik het niet zo snap zoals Gabriel het snapt.

Zou je kunnen uitleggen waarom je denkt dat ik er een potje van maak?

Ik geloof dat ik al de mist in ging met interpretatie van "zin" als zingevend in plaats van sensory.

   

"Ik refereer aan God als autoriteit; jezelf als autoriteit; de regering/staat, mijn vrouw...etc. Dan vooral in de zin van wie de keuzes maakt.
Maar goed vanuit een solipsisme van het zinsveld..."

Je weet toch wanneer ‘God’ deel is van een objectgebied en wanneer ‘God’ deel is van een zinveld en de gevolgen voor autoriteit?
Je weet toch wanneer ‘jezelf’ een autoriteit is in een objectgebied en wanneer in een zinveld?
Je weet toch wanneer ‘de regering/staat’ deel is van een objectgebied en wanneer het deel is van een zinveld en het verschil in autoriteit?

Over je ‘vrouw’ zal ik het niet hebben, die is altijd baas! Ha ha.

Als je met solipsisme bedoelt dat een zinveld alleen innerlijk consistent en logisch is, en niet te weerleggen of te bewijzen heb je gelijk. Alleen bestaat ons leven en denken meer uit zinvelden dan uit objectgebieden en daarom is een zinveld niet zomaar even weg te wuiven onder de noemer solipsisme.

De liefde voor je vrouw en kinderen is solipsistisch! Ook je politieke keuze, je liefde voor een voetbalploeg, je keuze voor…

   

Objecten als zinsvelden is dan zoiets als bewustzijn van atomen. Of vanuit een andere hoek: de bezieling van de natuur.

   

Ik wil niets wegwuiven, hoogstend verdichten.

Het belangrijkste concept bij Markus Gabriel is:

"bestaan is verschijnen in een zinsveld"

Lastig is dit "zin", dat duidt op zintuigelijk eerder dan op zingevend. Of je moet het los proberen te zien van dualisme lichaam-geest.

Verschijnen aan je zintuigen zie ik als dooddoener, maar verschijnen als zinsvol/zingevend/je hebt er zin in, dat zie ik als essentieel.

Ik denk dat het kan verschijnen als zinvol om de besluiten uit te besteden. Je kunt dus geen uitspraak doen over dat verschijnen of dat goed is of niet op een bepaalde manier. Of dat kan wel, maar verschijnt bij mij als niet zinvol, en dat is dan voor mij een gegeven.

   

Het is zingeving bij Gabriel. Hoe iets zin krijgt, waarom en welk statuut het kan hebben als autoriteit.

Bestaan is tot bestaan komen (verschijnen) in een zinveld, idd.

   

Mijn God! Hebben wij zo naast elkaar gesproken op al die blogs over Markus Gabriel??!!
Nou breekt mijn klomp!!

   

het wordt in het Engels vertaals als "fields of sense", en naar mijn weten is "sense" alleen in die zin geestelijk in uitspraken als "make sense" en verder nauwelijks.

Maar ik durf het ook wel aan om het lichaam-geest dualisme los te laten, alleen qua volgorde is zingevend primair boven zintuigelijke waarneming denk ik...of dat is voor mij het gegeven

   

naast elkaar gesproken? -> zo verschijnt dat nu, als gegeven.

   

Markus Gabriel, als hegeliaan, moet je begrijpen vanuit Hegel, niet vanuit 'het Engels'.

   

Mijn begrip van Hegel is dat hij dingen en mensen een rol toedicht in de Geschiedenis. Bedoel je het zo?
Ik ken de aantrekkingskracht van de waan om jezelf een grote rol toe te kennen of te zien hebben in de Geschiedenis.
Maar vertel...

   

Ik ken de aantrekkingskracht van de waan op het spelen van een grote rol in de Geschiedenis (met hoofdletter). Ten eerste dit willen, ten tweede dit menen, ten derde dit volhouden.
Logisch is dat niet-westerse verdelingen van autoriteit die centrale rol van het individu niet zo nastreven. De wil is megalomaan; de waan is narcistisch; de volharding is ziekelijk.
En bovenal is er niet zoiets als de Geschiedenis (met hoofdletter).
Logisch is dat de verbeelding ten aanzien van rollen in de geschiedenis als grootste probleem kan gelden waarvoor de mensheid staat, omdat dit gekoppeld kan worden aan om het even welke andere problematiek in de praktijk.
Ik ga nu geen oplossing geven.

   

Hegel zonder zijn megalomane aanspraken op geschiedenis natuurlijk, dat volgt men sinds het modernisme niet meer.
Hegel zoals Zizek hem brengt, meer Hegel dan Hegel hemzelf. Hegel en Lacan!!

   

statuut als autoriteit? Wat dat betreft geeft het toch geen antwoord? Het is juist het idee van diversiteit aan gegevenheden, denk ik.

   

diversiteit -> multipliciteit, niet per se divers/geen noodzaak

   

indirect een antwoord op de vraag waarom waarom we er steeds niet uitkomen samen met de medemens

   

Over het lezen van filosofen. Je kan bijvoorbeeld Kierkegaard toch lezen zonder diens christelijke zoektocht over te nemen. Bovendien, jouw citaat “De ervaring vindt haar voltooiing niet in een afsluitend weten” komt direct uit Kierkegaard en is door hem gericht tegen Hegel.
En zo lezen we Spinoza toch ook niet meer vanuit zijn geslotenheid van de Goddelijke Substantie maar vanuit zijn dialectische aanzet in de ‘idee van de idee’. Dit is Spinoza’s ratio/sense!
Hegel nu nog lezen met zijn teleologische nadruk op geschiedenis is een obsolete lezing.

Trouwens als Markus Gabriel stelt dat ‘de wereld niet bestaat’ breekt hij de geslotenheid van die teleologie open. Dat ‘de wereld niet bestaat’ ernstig nemen leidt juist tot de verrijking van Kierkegaard, Spinoza en Hegel. Zizek noemt de Duitser ‘The Most Sublime Hysteric’ in zijn Hegel with Lacan. Verder steunt Zizeks filosofie zich op een scherpe en daardoor post-lezing van het Duits idealisme.

Bij ‘Stop making sense?’ met vraagteken moet juist de vraag blijven wat hier bevraagd wordt.

   

Stop making sense? Is iig een directe vraag die gericht is op systeembouwers.

Hegel is dan toch een systeembouwer?

Daar is post-moderne kritiek toch op gericht? Of Arendt's verwijzing naar totalitarisme?Dat die systemen, om het zwak uit te drukken, de menselijke verhoudingen ondermijnen?

Maar goed de oorspronkelijke intentie voor de makers van het system is waarschijnlijk niet iets dwingends maken, maar iets ter overdenking te geven, wat zich aandient als mogelijke waarheid.

   

Hegel was een overtuigd systeembouwer, ja zeker.

Maar vruchtbaarder is vooral zijn dialectische beweging zonder zijn teleologie te lezen.

   

de dialectiek is een symmetrieformule. ik ga daar idd niet teleologisch mee om.

   

hoogstens moeten we nog wat met het concept van verstrengeling...

   

“Maar er is mogelijk een bepaalde afstand nodig tot het serieuze subject, zodat men kan komen tot betrokkenloosheid, die een voorwaarde voor een iets meer objectieve kijk zal zijn.”
Een moeilijke zin om te begrijpen.

“Er is mogelijk…”
betekent dan zo iets als ‘misschien, eventueel, denkbaar…’ Maar het moet dus niet?
“Een bepaalde afstand…”
Bepaald? Hoe en door wat?
“Tot het serieuze subject…”
Serieus of niet serieus? En welk subject? Wat betekent subject hier?
“Betrokkenloosheid…”
Spinoza, Hegel, Kierkegaard (en anderen) en in het spoor van deze denkers Freud, Heidegger Lacan, Zizek, Gabriel en zovele anderen tonen juist aan dat betrokkenloosheid een onmogelijkheid is. Meer nog, het is een valse oproep die het ‘betrokken zijn’ in elke beslissing wil verdonkeremanen!
“een voorwaarde…”
Eén letter Spinoza en je zal zien dat betrokkenloosheid net geen voorwaarde is!
“een iets meer objectieve kijk…”
Nou breekt mijn klomp (die gisteren al gebroken is!) weer. Het filosofisch filerend denken van ‘Het subject en zijn onbehagen’ heeft jou niet veel bijgebracht blijkbaar. Maar dat kan, denken kan alle wegen uit. Zelfs de oproep aannemen tot de common sense van betrokkenloosheid.
(Het begrip subjectstructuur of subjectpositie is voor jou altijd een hol begrip geweest?)

   

Vergeef me aub dat ik afgehaakt ben bij Zizek's "Subject en onbehagen". Ik heb te sterk het idee dat de logica wordt omgedraaid of geforceerd bij dat werk. Vast en zeker een sterk staaltje, maar niet in te passen voor mij op dit moment.

Ik zal de begrippen nog wat verduidelijken:

De vraag is of objectiviteit mogelijk is. Er is altijd bias, juist als men betrokken is.
Het serieuze subject is dan deze betrokken en dus gebiaste personage.
Het stoppen met inpassen van wat zich voordoet in 1 systeem (making sense) is een voorwaarde voor meer objectiviteit.
Mogelijk vind je meer objectiviteit niet nodig, maar ik denk dat het sowieso een goed idee is om wat zich voordoet in meerdere systemen in te passen (making senses).

   

Zizek als krachtpatser:-) Mij iets teveel, excuses.

   

Dat jij Zizek leest als krachtpatser zegt meer over jou dan over Zizek. Waarvan acte.

Over je verduidelijking.
"Bias", dat is te begrijpen als het gespeten subject bij Zizek. En bij Gabriel is bias het steeds ingebed zijn in de logica van het verschijnen.
"Stoppen met bias" is net hetgeen waar deze denkers zich diepgaand op toespitsen. En wat zien zij?
Dat de idee dat je iets vanuit verschillende perspectieven kunt bekijken om zo tot een objectieve kijk te komen juist de bias is! Dit is de valstrik waar jij gewoon met je twee voeten intrapt! Jouw poging van making sense in je laatste zin breekt niet uit uit die bias. “Le non dupes errent” zal Zizek je juist uitleggen!

   

Ik las bias als vertekening, niet als vooroordeel.

   

Traditioneel heeft het begrip bias vooral met confirmatie van wat je toch al dacht te maken, en verwerping van alles wat niet bevestigt wat je al dacht.
De betrokkenheid vertekent dan niet zozeer, als dat ze het idee bewaakt dat het inderdaad belangrijk is waar je betrokken opbent.
Mogelijk vertekent het idee van belangrijkheid van zaken wel inderdaad.
Ik dacht dat "objectief" belangrijk was, maar vergiste me dus. Consensus en dissensus zijn belangrijk, niet of dat ergens op gebaseerd is. Zonder oordeel verder, de natuurlijke orde.

   

Geef ik volkomen toe, zegt vooral wat over mij. Eigenlijk is Zizek natuurlijk helemaal geen krachtpatser.

Verder: hoe is het bias dat je vanuit verschillende perspectieven kijkt dat dit meer objectief is? Ik zeg niet dat absoluut objectief mogelijk is, maar meer of minder daar valt toch wel wat over te zeggen?

   

De houding van het boerenverstand van ‘laten we dat gewoon eens wat nauwkeurig bekijken zodat we beter zien’ miskent de blinde vlek in ons kijken die ons zien structureert.

Kijken is als het ware het eerste deel van waarnemen, het biologisch fysisch gebeuren waarbij lichtinval ons oog bereikt en signalen naar de hersenen stuurt.
Het tweede deel van waarnemen is het zien. Zien gebeurt niet via de ogen maar via onze subjectpositie. En die buigt de rechte binnenvallende lichtstraal om in een ‘schuins bezien’.

(Als er verdomme iets is waar ik bijna in al mijn bijdragen de afgelopen jaren op gehamerd heb is het dit. Helaas zelfs niet door jou begrepen. Ik neem o.a. Freuds uitgangspunt dat ‘het ik geen baas in eigen huis is’ ernstig, vandaar de lezing van ‘mijn’ filosofen die daar ook van uitgaan.)

   

Er is geen subjectief/objectief tegenstelling, geen 'trots subjectivisme' of 'iets meer of minder objectief' b u i t e n objectgebieden en zinvelden.

En binnen objectgebieden verschilt het weer van objectgebied tot objectgebied. Bvb de wiskunde of de kunstgeschiedenis. Vier plus vier als acht aanduiden is geen subjectieve noch een objectieve houding, het is een afspraak binnen die objectverhoudingen. Het postimpressionisme laten aanvangen rond 1885 is ook een afspraak binnen de objecten van de kunstgeschiedenis. De logica van objectgebieden is daardoor sluitender en concreter dan de logica van de zinvelden.
De logica van zinvelden verloopt anders. Meer objectief is alleen mogelijk in de afspraken van objectgebieden, tot er weer nieuwe inzichten komen. De kennis en 'het objectieve' van de fysica is definitief anders dan 500 jaar geleden.
Zinvelden van 500 jaar geleden kunnen nog steeds dezelfde logica hebben.

Maar ik ga er mee ophouden LeonH. Dit is herhaling van herhaling van herhaling…

   

1 vraag toch nog: waarom is het zinnig om melding te maken dat alleen binnen objectgebieden afspraken zijn en het verder geen betekenis heeft als dat op zich niet een objectiviteitsclaim is?

   

Eerste deel van je vraag: “waarom is het zinnig om melding te maken dat alleen binnen objectgebieden afspraken zijn?”
Omdat dat de definitie is van een objectgebied. Een gebied dat een bepaald soort objecten bevat, waarbij de regels die deze objecten met elkaar verbinden vaststaan. (Blz 206 in het Nederlandstalige boek.) De onderlinge relatie in een objectgebied is concreter, meer meetbaar, weegbaar, duidbaar, verifieerbaar… en dus afspreekbaar. De afstand Eindhoven - Amsterdam uitdrukken in km geeft 125,6 km via de A2, op die manier wordt binnen de meetkunde afstanden uitgedrukt. Met een ander maatstelsel kom je gewoon aan een ander getal, bvb 77,6 miles. Maar het principe blijft hetzelfde.

Tweede deel van je vraag: “is dat op zich niet een objectiviteitsclaim?”
Nu speel je een woordspelletje. Met ‘op zich’ bedoel je de afspraak zelf, en dat het hanteren van die afspraak weer een objectiviteitsclaim zou zijn. Ach, dan verwar je opzettelijk objectiviteit met een afspraak.

Maar dat een hond een zoogdier is, is alleen een feit binnen die indeling van dieren en geen subjectief of objectief oordeel.

Objectgebieden en zinvelden vallen beide onder de zinveldontologie.

   

wat is subjectief dan nog? Is dat je vergissen?
we zouden ons kunnen beperken tot het meetbare, waarbij we zelf de meetinstrumenten en meetwijzen bepalen, maar dan is subjectief hetzelfde als ongemeten.
ik denk dat iemand altijd kan zeggen dat hij of zij het eigen meetinstrument is.

   

Kunst:
Objectgebied = dan bvb kunstgeschiedenis. Postimpressionisme vangt aan +- 1885.
Zinveld = dan bvb iemands esthetische appreciatie binnen het postimpressionisme.

   

“we zouden ons kunnen beperken tot het meetbare, waarbij we zelf de meetinstrumenten en meetwijzen bepalen, maar dan is subjectief hetzelfde als ongemeten.”

Nee, het subjectieve is niet het ‘ongemetene’ maar het onmeetbare. En vandaar het onbeslisbare! Herinner je nog ‘het beslissen in het gebied van het onbeslisbare’ van Kierkegaard? Maar de beslissing is niet gratuit voor de beslisser, het is de objectieve factor van de subjectivering. Of zo je wil, de subjectieve factor van de objectivering.

Subjectief tegenover objectief zetten is doen alsof ‘de wereld wel bestaat’!

   

Een duidelijk standpunt, hoewel ik toch mijn neigingen heb om te onderzoeken of dit standpunt op zich subjectief of objectief is. Maar mogelijk is dat dus onbeslisbaar.
De "sprong" is dit geloven, en er geen grond voor weten.
Het zou toch geen rationalisatie achteraf zijn? Dat idee van de wereld meetbaar verklaren, en het onmeetbare dan objectieve factor noemen?

   

De "sprong" is dit geloven, en er geen grond voor weten.
De grond vormt zich later, retroactief, vanuit de aanvangsprong ‘opzich’ die een negatie ondergaat om een ‘voorzich’ te kunnen worden waarmee het zich moet verhouden. Hier ontstaat de subjectieve objectivering naar een synthese die de sprong zal gronden.

   

Waarom wil een mens van die "breuken" of "kloven" in zijn of haar leven?

   

Omdat de mens zelf die breuk is.

Maar ik ben benieuwd wanneer andere lezers van het blog gaan meedenken. Of is iedereen echt afgehaakt?

   

Een "is" is geen "ought" natuurlijk. Als existentiele bevrediging snap ik het wel. Iets "grandioos".
De verslaafde sukkels...

Ik heb de ledenlijst mogen inzien, en het aantal spam-account-aanmeldingen overstijgt het aantal werkelijke aanmeldingen. Daarbij zijn de laatste inlogmomenten niet bemoedigend van de actieve leden. Mogelijk schrikt iets hen af, wist ik het maar, ik heb Bert toegang tot een blogmogelijkheid gegeven, maar of hij dat nog ziet zitten...

   

"Een "is" is geen "ought" natuurlijk."

Wat een dooddoener! Weet je hoe je ook elke gedachtegang kan kelderen zonder veel inspanning? Tegen iemand zeggen: 'Dat is toch gewoon jouw mening!"

   

Waarom, dat de mens een breuk is, wil toch niet zeggen dat dit zo moet zijn? Ik wijs op de mogelijkheid dat je ook hierin een keuze hebt. Maar ik geloof dat ik de irritatiezone al weer ver gepasseerd ben. Laat maar even dan.

   

Het ik is geen baas in eigen huis.

Als je dat ernstig neemt, benadruk je de breuk en niet de harmonie. De denkrichting die denkt vanuit deze breuk is de Spinozistisch-Freudiaans-Lacaniaans-Zizekiaanse beweging.
De breuk zit in de overgang van dier naar mens waardoor de mens fundamenteel uit zijn instinctieve harmonie gestapt is. Fichte en Schelling doordenken die thema zorgvuldig in het Duits idealisme.
Bij Nietzsche is de breuk geïnstalleerd door de taal: 'Taal is de moord op de dingen' zal hij steeds stellen en daardoor is voor hem elk spreken een leugen. Zie ‘Over waarheid en leugen in buiten morel zin.’ De ‘linguistisch turn’ van de poststructuralisten zitten op dat spoor met bvb Derrida.
Nietzsche benadrukt de breuk tussen taal en wereld, net zoals de vroege Lacan. De late Lacan zal taal zien als het eenheid stichtende daad tussen mens en wereld. Maar de breuk zal voor hem blijven tussen’ taal en subject’, vandaar dat Lacan een onderscheid maakt tussen werkelijkheid (de wereld) en het Reële.

Dit gedachtegoed staat dus diametraal tegenover bvb een Oosters denken waarbij nog gestreefd wordt naar de harmonieuze vereniging met het ‘Al’. (Via yoga, meditatie, chakra’s en wat nog meer – leven vanuit de Hara bvb. Het ‘ware Tao is niet te benoemen’ en dergelijke.)

Dat het ik geen baas in eigen huis is, zie Oedipus die de voorspelling van het orakel juist voltrekt in zijn vluchtende beweging, is een fundamenteel uitgangspunt in de filosofie waarbij "Een "is" is geen "ought" natuurlijk" schraal tegenaf steekt.

   

“Als existentiële bevrediging snap ik het wel. Iets "grandioos". De verslaafde sukkels...”
En een denkrichting diskwalificeren - verslaafde sukkels - door haar te psychologiseren is een truc van de foor die geen enkele ernstige denker nog waagt. Buiten jou dan.

   

Oja, viel me net te binnen.

De breuk is ook de overgang van het pre-moderne denken naar moderne tijd.
Het scharnierpunt waarbij Spinoza's Substantie (door hemzelf reeds gedeconstrueerd!) bij Hegel verschuift naar Substantie als Subject. (Wij moeten de hegeliaanse teleologie wel deconstrueren en dat gebeurt bij hedendaagse denkers zoals Badiou.)

   

Ik wilje eerst danken voor de mooie uiteenzetting van denkstappen in de moderne tijd.
Ja psychologiseren daar heb ik wel de neiging toe, en ik meen dat op zich dat juist het denken ernstig maakt, maar goed,dan moet ik nadenken over waarom (psychologisch) ik zo graag ernstig wil denken.
Ik was juist met een college van van Tongeren over Aristoteles bezig, en dan zit de breuk van het moderne denken in de aanname van pre-modernen dat het leven niet zinloos kan zijn en dat er een hoogste/laatste doel is. Op zich vertaal ik dat zelf naar maximale entropie en dan klopt het nog, maar modern is eerder van een zinloosheid in absolute zin uit te gaan. Zoals ik het begrijp gaat het Aristoteles echter om een politieke gemeenschap, waarin een spel van consensus en dissensus bij de vragen over kwaliteit ons als voornaamste doel op zich bezig houdt.
Dus de vraag is of deze "teleologie" wel gedeconstrueerd hoeft te worden, als je haar goed begrijpt.

   

Meer traditioneel gaat het bij de teleologie om "voltooing". Ik vertaal dit echter nu met "zelfvoorzienend", en dat kan op heel veel relatieve manieren en mogelijk ook, voor een gemeenschap, in absolute zin.

   

Ja ja, maar in teleologie zit wel een vaste doelgerichtheid, uit dit zaadje kan alleen die vrucht groeien. En dus alleen een welbepaald doel (telos), zeker bij Hegel.

   

Ik pas dan de truc toe om de vrucht te koppelen aan een algemeen begrip als zelfvoorzienendheid.

   

Zelfvoorzienendheid zoals in?:

Autarkie of gesloten staatshuishouding[1] (in de economische wetenschap ook een gesloten economie genoemd) is het (al dan niet economisch) streven zo min mogelijk afhankelijk te zijn van anderen. Zelfverzorging of zelfvoorziening zijn synoniemen voor dit streven, zelfvoorzienendheid voor de toestand van autarkie.

   

Autarkie inderdaad. Hoewel direct mij de logan "van vreemde smetten vrij blijven" voor ogen komt dan, en dat vind ik persoonlijk een irreeel streven.

   

slogan

   

Begrijp me aub niet verkeerd. Ik denk eerder aan ecologie dan aan afgesloten gemeenschap, en dan het liefst een zo breed mogelijke ecologie, als om juist die "vreemde smetten" toe te laten/te omarmen als mogelijkheid om de eenheid meer compleet te maken.

   

“Als om juist die ‘vreemde smetten’ toe te laten/te omarmen als mogelijkheid om de eenheid meer compleet te maken.”

Inderdaad, het vreemde is alleen het omgekeerde (negativiteit) dat in een bemiddeling kan opgenomen worden naar bemiddeld onmiddellijke.

In het doorbladeren van 'Waarom de wereld...' lees ik onderaan pagina 196 na een lang betoog: 'Onze zintuigen zijn namelijk helemaal niet subjectief. (...) Het zijn objectieve structuren waarin we ons bevinden;'

Voila, het objectieve dat de subjectivering structureert, of andersom, het subjectieve in de objectivering. (Dit laatste staat wel bij een andere filosoof.)

   

Ik denk dus eigenlijk, bij nader inzien, dat we het incompleet zijn, en nog niet zelfvoorzienend, als gewenste modus moeten leren zien.

Ik die zin misschien zelfs weigerachtig moeten zijn naar mogelijkheden tot completering van het leven of expansie van de verantwoordelijkheid.

Hoewel je ook weer niet iets hoeft te forceren, het is objectief genoeg.

   

De blinde vlek geeft ik direct toe (ik heb blijkbaar die mogelijkheid om dat toe te geven als gegeven), maar de meer/minder objectief discussie daar gaat het toch om?

Waarom zouden we anders ueberhaupt ons druk maken over wat dan ook voor mening/visie?

Of ben jij van mening dat meer-objectief ook eigenlijk niet mogelijk is?

Ik kan me voorstellen dat je jezelf afvraagt: Wie bepaalt dat het meer objectief is of niet? Maar dat vind ik dus onbruikbaar relativisme.

   

Of wacht: er is de mogelijkheid van "trots subjectivisme" is dat het dan voor jou?

   

Ik heb een vriend het boek van Gabriel uitgeleend, en hij kwam met vragen en bedenkingen. Ik weet dat ik dacht "het is toch duidelijk genoeg geschreven?". Maar nu jij hetzelfde bij mij hebt vermoed ik een soort waslijn-filosofie. Je hangt er je eigen "schone was" aan te drogen, terwijl je niet echt kijkt waar die waslijn aan vast zit.
Als we nu echt kijken waar het aan vast zit? Toch niet aan een sprong? Het zit aan de ene kant vast aan fenomenologie denk ik (het verschijnen in een zinsveld) en aan de andere kant vast aan positivisme denk ik (de meetbaarheid bij objectgebieden). Maar dat het aan dialectiek van Hegel of de sprong van Kierkegaard vast zou zitten is nieuw voor mij. Dat is volgens mij ook niet meer nodig, twee punten is genoeg voor een waslijn. Of je hebt een hele andere waslijn.

   

hoger/lager (de waslijn)? Of ben ik de enige die onderscheid wil maken?

   

“Een soort waslijn-filosofie. Waar zit het aan vast? Toch niet aan een sprong?”
De sprong is de individuele actie. Telkens opnieuw wanneer de vertrouwde coördinaten zijn weggevallen en de mens daardoor een beslissing moet nemen in het onbeslisbare kan je spreken van ‘de sprong’. (Een brood bestellen bij de bakker is geen sprong.)

“Het zit aan de ene kant vast aan fenomenologie denk ik (het verschijnen in een zinsveld).”
Het fenomenale is de algemene overkoepelende ruimte waarin via de sprong er ‘iets in een zinveld kan verschijnen’. Zo’n zinveld o n t s t a a t pas door die sprong en is niet reeds aanwezig vóór de sprong!

“En aan de andere kant vast aan positivisme (de meetbaarheid bij objectgebieden).”
Dat kan.

“Maar dat het aan dialectiek van Hegel of de sprong van Kierkegaard vast zou zitten is nieuw voor mij.”
De sprong is de dialectische beweging of het beslissen van Kierkegaard.

“Dat is volgens mij ook niet meer nodig, twee punten is genoeg voor een waslijn. Of je hebt een hele andere waslijn.”
Dit is beeldspraak waardoor de gedachte zich niet verduidelijkt. Maar laat ik meedenken, dan is de waslijn de lijn vanwaar af de sprong kan gebeuren. Het geeft niet telkens een andere waslijn, het blijft zich afspelen binnen de ‘twee punten’. Maar ik vind de metafoor niet geslaagd.

Ook ‘hoger of lager’ zijn ruimtelijke metaforen die niks bijbrengen. Moet de fenomenale ruimte hoger?

   

Ja ok, laat de metafoor verder maar. Het gaat niet zozeer om je gedachten ergens aan op te kunnen hangen, als wel dat je daar steeds wisselende uitgangs-/bevestigingspunten voor kan kiezen.

Ik vind "de sprong", bij de beschrijving van Augustinus, als uiterst emotioneel van aard. En ik begrijp zeker dat "men" niet loskomt van oeremotionele beginselen en de stenen onderweg. In die zin is men geen "baas", maar er is natuurlijk wel de mogelijkheid van adequaat inzicht in die problematiek, die op zich de kwaliteit van het leven zal kunnen transformeren, en aldus gewenst of ongewenst kan zijn.

   

Leon H, Ursula,

Om de verwarring/inzicht nog meer vorm te geven:
http://www.preposterousuniverse.com/blog/2014/06/30/why-the-many-worlds-formulation-of-quantum-mechanics-is-probably-correct/
De 'gewone' kwantummechanica als gezien door Sean Carroll. Is de man een filosoof of niet?
We zouden gewoon één van de reeds bestaande wegen volgen. Een soort kwantummechanische versie van Einsteins blok-universum, maar daarin is alles gedeterminieerd, terwijl we volgens Carroll daarin toch onze eigen weg kunnen kiezen, omdat die al voor ons klaarligt. Even wennen.

Overigens lijkt mijn verzoek om hier mijn eigen blog te beginnen eindelijk gehonoreerd te zijn, waarvoor mijn dank.

   

Bert, ik hoop dan in een blog van jou verdere uiteenzettingen te lezen van bijvoorbeeld dit "eigen pad" langs gedetermineerde universa.

   

Bert,
Mooi om zien dat jij het hier af en toe nog volgt.
Hoe de “Many-Worlds Formulation of Quantum Mechanics” samen spoort met de ‘vele werelden’ van Gabriel is nog een andere vraag.
Ik kijk wel uit naar jouw komende bijdragen.

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie