Gastblog Sofia: de Oedipus-klik

In de blog: zero reacties: 398 pdf print

Wat ik al voorzag klopt als een zere vinger: een eigen blog hebben is iets totaal anders dan vrijblijvend eigenwijsheden rondstrooien op de (doorgaans ernstige en zorgvuldig geformuleerde) blogs van anderen. En dan ook nog met een seks-gerelateerd onderwerp, waar - naar verluid - de meeste filosofen totaal geen belangstelling voor hebben. Kortom: ik voel me net Goedele Liekens op het verkeerde podium.

Nu ja, min of meer dan, want ik ben 91 en mijn eerste verliefdheid ligt al járen lang achter me – vier, om precies te zijn. En die heeft geleid tot een correspondentie van inmiddels 671.092 woorden, oftewel zo’n 1590 bladzijden. Een stevige trilogie dus, die bovendien zóveel waardevols heeft opgeleverd dat ik blij ben dat ik niet op mijn 86ste het loodje heb gelegd, en nu zelfs een blog heb gekregen om één aspect ervan uit het verdomhoekje te halen: de impact van de Oedipus-klik.


Tags
geen tags

Reacties (398)

   

Truthfulness.
Het is algemeen bekend: Als je een gunstige indruk wilt maken op je medemensen moet je je leeftijd in het midden laten, niet over je spataderen beginnen, en geen afwijkende meningen gaan verkondigen waarop niemand zit te wachten.
En het allerstomste wat je kunt doen is wel op je 91ste een blog openen over liefde en seks op een filosofieforum. Toch? Of toch niet?
Enfin, ik weet het niet. Maar één ding is tenminste wèl zeker: Men zal er niet op komen afvliegen als de bok op de haverkist. Of toch wèl?
Omdat de ethiek zo’n goede dekmantel is voor het knagende kwaad van de verleiding, bijvoorbeeld?
Truthfulness. Wie durft?

   

Welk van de onderstaande synoniemen staat het dichtst bij jouw begrip van het woord 'truthfulness'?

waarheidsgehalte
waarheidsgetrouwheid
rechtschapenheid
eerlijkheid
oprechtheid
openhartigheid
openheid
waarachtigheid
braafheid
(of nog een ander synoniem?)

PS: ik had verwacht dat jouw eerste reactie jouw eigenlijke blogtekst over 'de Oedipus-klik' ging worden. Was benieuwd naar wat dat is en waarover je het zou gaan hebben.

   

Wat een lange lijst vragen! Is dit niet wat men een afleidingsmanoeuvre noemt?
En het Oedipus-klikprobleem is te omvangrijk om in een blogtekst te proppen. Langzaam aan, dan breekt het lijntje niet.

En ik moest bovendien nog even iets zoeken om mijn oorlogstrauma mee in bedwang te houden.
En gevonden: een bloedprop in je hart is even gevaarlijk als een bom op je huis. En een bloedprop het meest waarschijnlijk

   

Lange lijst?? Het was maar 1 vraag, namelijk welke betekenis je aan het woord 'truthfulness' geeft. Kwestie dat ik meteen op het juiste spoor mee ben.

Begrijp ik je goed dat er hier weldra een soort samenvatting komt van dat omvangrijke 'Oedipus-klikprobleem'? Want, waarop kunnen we anders reageren?

   

en, het was geen afleidingsmanoeuvre, integendeel, het wou graag straight to the point gaan.

   

Interessant blog.
Bij wijze van Truthfulness natuurlijk.

   

Ja, je hebt gelijk, livinus. Ik had Leon een introductie gestuurd, maar die is kennelijk ergens blijven hangen.
Maar ik heb 'm op Word staan, en kopieer 'm dus maar even hier, want ik weet niet hoe het anders moet.

De Oedipus-klik.

Wat ik al voorzag klopt als een zere vinger: een eigen blog hebben is iets totaal anders dan vrijblijvend eigenwijsheden rondstrooien op de (doorgaans ernstige en zorgvuldig geformuleerde) blogs van anderen.
En dan ook nog met een seks-gerelateerd onderwerp, waar - naar verluid - de meeste filosofen totaal geen belangstelling voor hebben. Kortom: ik voel me net Goedele Liekens op het verkeerde podium.

Nu ja, min of meer dan, want ik ben 91 en mijn eerste verliefdheid ligt al járen lang achter me – vier, om precies te zijn.
En die heeft geleid tot een correspondentie van inmiddels 671.092 woorden, oftewel zo’n 1590 bladzijden. Een stevige trilogie dus, die bovendien zóveel waardevols heeft opgeleverd dat ik blij ben dat ik niet op mijn 86ste het loodje heb gelegd, en nu zelfs een blog heb gekregen om één aspect ervan uit het verdomhoekje te halen: de impact van de Oedipus-klik.

   

Misschien kan je in afwachting van je artikel al een toelichting geven bij het begrip 'truthfulness'??

   

Dat "wachten op de ware" gaat maar door. En niemand evenaart de moeder zoals ze is in de verbeelding. Of de vader...

   

Het betreffende stukje staat hierboven al op sofia: 13 juli 14.29. Vanaf 'De Oedipus-klik' tot onderaan.
Het hoeft alleen maar even naar het begin verplaatst te worden, kun je dat doen?

   

gedaan

   

Bedankt, ik raak finaal van de kaart van zoiets - de oude dag waarschijnlijk.

   

Sofia,
we weten wat Oedipus gedaan heeft, je maakt het wel spannend op dit blog!

   

Tja, je moet toch iets doen om de aandacht te trekken, hè... Pfff....

   

Hé Sofia,

Dat werk van Francis Bacon hangt in het Berardo Museum of Modern Art in Belem Lissabon, dat moet niet ver van jou vandaan zijn. Heb het bezocht in de maand mei.

   

Truthful: ik heb een plaatje voor de tekst van Sofia uitgezocht. Hoopte dat zij het wat zou vinden.

   

Nou en of! En dat figuurtje buiten intrigeert me, want het is te klein om te zien wat het voorstelt.

   

En livinus, wat dat lijstje betreft, daar moet je zelf maar een keuze uit maken - naar keuze.
Ik ga nu eerst naar Word, om weer op mijn verhaal (terug) te komen.

   

Dus mag ik voor jou invullen wat jij precies onder 'truthfulness' verstaat. Oké. Als we elkaar maar niet verkeerd begrijpen.

   

Nee hoor, je hoeft niets voor mij in te vullen, dat doe ik zelf wel.

   

Wil je het niet invullen wat je onder 'truthfulness' verstaat?

   

Ik schat in: de ware aard tonen, voor wat ze waard is.

   

Exact.

   

Mooi om te zien, Sofia, als iemand uitkomt voor zijn romantische instelling, weer eens een geheel andere zienswijze de werkelijkheid te bezien vanuit een esthetisch perspectief. Mij ontgaat nog even waarom dit blog onder de kop van ethiek valt maar mij ontgaat wel vaker iets, ik merk wel waar het op uitdraait, laat mij voorlopig maar in de veronderstelling dat het om de romantische esthetica gaat.

Als de mens zich overgeeft aan zijn esthetisch spel worden natuur en vrijheid verzoend en wordt de romantisch aangelegde mens mens in de volle betekenis van het woord. Zoiets zei Schiller, romanticus bij uitstek. Naar wie het verlangen uitgaat is ondergeschikt omdat het onderliggende verlangen berust op een absoluut verlangen.

Het romantische streven is erop gericht her hier en nu met het einde te verzoenen, maakt niet uit hoe jong je bent. Novalis zei dat de wereld geromantiseerd moest worden om de oorspronkelijke zin terug te vinden en zo te horen ben je lekker op weg.

Het romantiseren van de wereld is dan te zien als een kwalitatieve verheffing waarbij het nederige zelf geïdentificeerd wordt met een beter zelf maar jou hoef ik natuurlijk niets te vertellen. Alleen konden ze het in de Romantiek allemaal zo mooi verwoorden, die dichters, schrijvers en schilders.

Een romantische blik kan je herkennen in iemand kijk op de natuur. Een Kantiaan ziet de natuur als een atomaire verzameling van verschijnselen maar romantici zien de natuur als iets organisch, als een levend geheel, zij hebben het lef de rede opzij te durven schuiven.

   

Ken je de fabels van Lafontaine, Wies?

   

..
Trouwens, dat schilderij van Francis Bacon (dank je, Ursula, wat een raar toeval toch weer), héét dat toevallig ook Oedipus, Leon? Die sterke reus die op het verkeerde been terecht is gekomen en nu geen kant meer uit kan, terwijl zijn moeder - wel met borsten maar zonder armen – van op een afstand onbewogen voor zich uitstaart? En is dat kleine mannetje buiten dan misschien zijn vader, die van op een afstand komt toesnellen terwijl het kwaad al is geschied? Nu ja, dat maak ik ervan, misschien bedoelde Bacon wel iets heel anders.
Maar in ieder geval is het verbazingwekkend hoeveel psychologisch inzicht zo’n schrijver als Sophocles 2500 jaar geleden al had. En kennelijk nog begrepen werd ook, want anders waren die verhalen niet zo lang bewaard gebleven.
En het zou volgens mij dan ook best kunnen dat de mensen zichzelf toen beter kenden dan wij onszelf nu, en dus ook heel wat steviger in hun schoenen stonden dan wij nu.
Ze moesten wel, ze hadden geen internet en waren volledig aangewezen op hun eigen vernuft en intuïtie.
Het enige wat wij nog van Oedipus weten is dat hij met zijn moeder naar bed was geweest, en dat dit niet zo best afliep. Onnozel verhaal, toch? Of niet?

   

‘Oedipus and the sphinx after Ingres’ is de naam van het werk en de figuur links is de sfinks, niet de moeder. Maar het kan ook een schilderlijke verdichting van beide figuren zijn. Achteraan in het donkere is een vormeloze kleurvlek met opvallend rood iets ‘hart-vormig’. De energiepomp die de spanningen van het verhaal doet stromen? De figuur die jij een ‘sterke reus’ noemt is gekwetst aan zijn voet en kijkt naar de sfinks wiens gezicht gewist is. Hun blikken kruisen elkaar. De sfinks lijkt op die aan de piramide van Giza, zij bewaakt deze.
Ingres is dan weer de kunstenaar die “Oedipus Explaining the Enigma of the Sphinx” geschilderd heeft, het werk dat Bacon duidelijk als bron voor zijn eigen schilderij genomen heeft. Het heeft een gelijkende compositie en Bacon verwijst er in zijn titel naar.

Natuurlijk hadden de grote schrijvers en dichters van vroeger ‘verbazingwekkend veel psychologische inzichten’ en dat is de rede waarom Freud zijn vooropstellingen over de kinderlijke seksualiteit het Oedipus complex noemt. Of toch de kinderlijke seksualiteit van het jongetje.

“Het enige wat wij nog weten…?” Het verhaal is complexer en gaat vooral over de interne driehoekige relatie kindzijn-moederzijn-vaderzijn die hoe dit hun leven lang zal beïnvloeden.

Tevens is het belangrijk te letten op de verhaallijn waarbij het orakel de hele geschiedenis reeds voorspeld had. Er gebeurde wat niet anders kon dan gebeuren! Freuds onbewuste is een gelijkaardige aanduiding voor datgene dat zorgt ‘dat wij doen wat wij doen’. Vaak zonder te weten waarom wij iets doen.

Op een ander blog verwees ik naar het gedicht van ‘de tuinman en de dood’. Ik plaats het hier opnieuw omdat het er passend bij aansluit.

Een Perzisch Edelman:
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -
Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.
"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"
Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N. van Eyck

   

O ja, hoe kon ik het vergeten.
Voor de liefhebbers, van Gilles Deleuze is vorig jaar in het Nederlands verschenen - 'Francis Bacon Logica van de gewaarwording'. Een prachtboekje.

   

ik denk niet dat het hier over het toneelstuk van Sophokles hebben maar over het (Oedipus)complex ? deze term komt van Freud. let wel dat het een even belangrijk feit is dat Oedipus zijn vader dood...

   

Sofia,

Oedipus bij Freud: het jongeskind verlangt naar de moeder en ziet in de vader een bedreiging. Hij wil twee dingen: - de moederliefde verwerven - de aandacht van vader en moeder voor elkaar vernietigen

De klik, wat zou dat moeten zijn?

Het komt er op neer dat het aandachtvragen van het jongeskind extreem moet worden. De eerste oefening in extreem zijn. Voor meisjeskinder is iets vergelijkbaars aan de hand.

Wanneer de klik valt....dat men kiest om extreem te zijn?

   

De psychoanalyse heeft vooral aandacht voor de zeer individuele of ‘persoonlijke’ relatie die een subject heeft met ‘de dingen’. Er ‘moet’ niets maar veel kan, dus een jongenskind moet niet extreem worden. Zo zie je dat kinderen in ‘hetzelfde’ gezin niet dezelfde weg van subjectworden afleggen omdat elk traject verschillend is. Het gezin is niet ‘hetzelfde’ voor elk kind.
Daarom toont zich pas op de sofa wat er specifiek gebeurt - en vooral ook wat er niet gebeurd is - voor elk sprekend wezen. Laten we voorzichtig zijn met algemene conclusies, niemand moet iets. Het onbewuste bepaalt zelf wel wat moet!

   

Ik zou niet alles aan het onderbewuste overlaten. Er is toch wel de mogelijkheid van temming.

Het Oedipus-complex staat bij mij voor het toegeven (uit noodlot eventueel) aan extreme daden/seksualiteit. Gezond (wat Freud misschien voor ogen had) is een voldoende rem te hebben om niet toe te geven, of de driften in balans te houden.

   

Temming is de hopeloze illusie van het ego! Het semantische IK dat zich een eenheid toedicht die het niet heeft. Als er al temming is, dan is dat omdat het onbewuste iets getemd wil.
We moeten opletten de zaken niet om te keren.

   

Beetje kip-ei verhaal. Laat het onderbewuste (waarom hebben jullie het over onbewuste?) zich nu temmen of niet? maakt dat nog uit waar het vandaan komt? Ooit zijn we helemaal onbewust begonnen.

   

Omdat het onbewuste het subject van de psychoanalyse is. Freud schrijft ergens wel didactisch over het voorbewuste en onderbewuste maar gaat vervolgens steevast over naar het onbewuste.
Wij blijven onbewust. Waarom zouden we 'het ooit geweest zijn' en nu verloren?

We praten blijkbaar over iets verschillend. Ik volg alleen de kerngedachten van Freud met de begrippen zoals hij ze geschreven heeft. (Alles is mooi vertaald bij uitgeverij Boom.)

   

In de ontwikkeling van de mens en in de ontwikkeling van kind naar volwassen mens zijn we van onbewust naar bewust naar zelfbewust gegaan.

   

Als je bedoelt dat daarmee het onbewuste verdwijnt dan volg je Freud zeker niet.

Het lichamelijk bewuste (bij Freud het onbewuste) is er natuurlijk eerst in de tijd. Vanaf de conceptie worden prikkels neuroplastisch opgeslagen en vormen een fysiek geheugen. Bij het ter wereld komen verrijken de aangereikte prikkels zich en bouwt het nog niet-talig wezen zich een innerlijke verhouding met de uiterlijke dingen. In die zin kan je zeggen dat we van onbewust naar bewust gaan wanner de scheiding innerlijk en uiterlijk zich meer en meer voltrekt. Maar de lichamelijke neuroplasticiteit (een modern woord voor onbewuste) blijft steeds de drager van je denken en handelen. Het semantische 'Ik' dat samenhang tracht te geven in dit alles noemt Thomas Metzinger 'De egotunnel' in zijn gelijknamig boek.

Lacan beschouwt het onbewuste als datgene wat buiten de kennis valt van het spreekwezen. Voor hem creëert taal telkens opnieuw het 'subject van de énonciation' en hij ziet dat als het 'subject van de waarheid'. Alain Badiou zit op hetzelfde denkspoor.

Maar..., dit alles schrijft iemand met een 'ernstige leerachterstand'.

   

Dan nog denk ik dat als bewustzijn en zelfbewustzijn niet enige invloed hadden over dat onbewustzijn, dat ze er dan niet als fenomeen zouden zijn. Je kunt het bewustzijn en zelfbewustzijn wel als epifenomeen beschouwen, dat verder niets doet, maar daarin ga ik niet mee.

   

‘Een epifenomeen is een nevenverschijnsel van een aandoening’ lees ik in Encyclo.nl. Dat verrast mij heuglijk en komt mooi uit!

Want als je ‘aandoening’ leest zoals bij Spinoza (zijn affectiones) dan heb je mijn overtuiging alleen maar versterkt. Het bewustzijn is voor Spinoza een bijverschijnsel van de aandoeningen, ja zeker. Maar het bewustzijn is nog geen adequate kennis!
Bedankt LeonH.

   

Epifenomenalisme is een stroming, zie ookd e wiki.

   

LeonH, ik ga hier even op in maar sluit het daarna af want het blog gaat over iets anders.

“Epifenominalisme: Fysische gebeurtenissen kunnen andere fysische gebeurtenissen veroorzaken, fysische gebeurtenissen kunnen ook mentale gebeurtenissen voortbrengen, maar mentale gebeurtenissen kunnen zelf niets veroorzaken, aangezien ze causaal inerte bijproducten zijn van de fysische wereld.”

Nu moet ik voorzichtig zijn dit in enkele regels te duiden.

Spinoza onderschrijft dat fysieke gebeurtenissen vervolgens andere fysische gebeurtenissen én mentale gebeurtenissen kan voortbrengen. Deze mentale gebeurtenissen behoren allereerst tot het imaginaire niet adequate ‘eerste weten’. Maar mentale gebeurtenissen brengen alleen andere mentale gebeurtenissen voort. Mentale processen kunnen het lichaam niet sturen!
Opletten nu! Dat komt omdat denken en lichaam voor de Portugese Hollander niet gescheiden maar één is, zoals een munt één ding is met twee zijden. Het is daarom geen epifenominalisme aangezien denken geen inert bijproduct is van het fysieke, maar één ‘zelfde ding’ langs twee kanten bekeken – denken is lichaam. De ene zijde van een munt is ook geen ‘bijproduct’ van de andere zijde.
‘Wil, denken, lichaam en begeerte’ vormen één geheel.
Alleen, en nu komt het, het bewustzijn of bewustworden hiervan is iets anders. Onder de ‘mentale koepel’ van de geest zit enerzijds de ‘adequate of niet adequate gedachte’ en anderzijds het bewustzijn van die gedachte. Dit zijn voor Spinoza twee verschillende denkregionen en afhankelijk waarin je ‘je’ bevindt ben je een ‘vrije mens’ of een slaaf van je aandoeningen. Vanuit een adequaat bewustzijn handel je vrij. Maar dat adequate vraagt lang en moeizaam denkwerk.

Sofia, verontschuldig me voor de lange zijweg. Hopelijk is het ook handig om het complexe van het ‘Oedipus-complex’ te begrijpen.

   

Ik zou toch nog even willen proberen qualia als eigen oorzaak te duiden.
Dus ondanks het feit dat lichaam-geest eenheid precies tot deze qualia leiden, is in zichzelf een qualium een mogelijke singuliere oorzaak.
Een hersenproces bijvoorbeeld bracht je tot eten van een koekje, maar de smaakbeleving (qualium) draagt bij als oorzaak om het volgende koekje bijvoorbeeld eerder te nemen, terwijl voor je lichaam 1 echt wel genoeg was.
Zo krijgen de qualia een eigen dynamiek, waar de hersenprocessen een soort van uitgelokt worden (of niet).

   

Ja als een soort van attractoren. Die gaan domineren. Waardoor het functionerne van lichaam-geest eenheid dus ook minder is, vrij om fouten te maken (de enige vrijheid die reeel is)

   

Ik begrijp je en we leggen alleen andere accenten, meer niet.

Ik volg dit schema:
1. Lichaam/denken = attractor = qualia = dynamiek. Anders gezegd, het lichamelijk bewuste. Bij Freud het onbewuste genoemd. (Niet lichaam-geest zoals jij schrijft.)
2. Bewustzijn. De Geest vormt adequate ideeën over deze dynamieken óf vormt zich geen adequate ideeën over deze dynamieken. (bewustzijn-geest)
3. Het lichamelijke bewuste vergist zich nooit. Het bewustzijn (in de Geest) weet of weet niet hierover.

Ethica 2, 35 "Immers zoals men zegt, de Geest, niet het Lichaam dwaalt en bedriegt zich."

Zodoende klopt jouw zin ook:
“Waardoor het functioneren van lichaam-geest eenheid dus ook minder is, vrij om fouten te maken.”
Alleen lichaam-geest moet ‘lichaam/denken’ zijn. Dit lichaam/denken maakt geen fouten, het doet wat het doet en maakt wat we zijn – koekjes eten. Alleen het bewustzijn-geest kan zich vergissen en heeft dan geen juiste kijk op het gebeuren.

Gewoon enkele andere accenten leggen en we begrijpen elkaar. (Ik volg strikt de terminologie van de Amsterdammer, dat is het verschil.)

   

Het is een wijsgerig misverstand dat het object van romantiek van belang is.

Het begrip relatie, in dit geval met verwijzing naar de moeder, heeft slechts betekenis in verband met het absolute, wat zoiets betekent als losgemaakt.
Dit zal altijd de eerste stap moeten zijn, wil filosoferen zin hebben.
Aldus een van mijn stille leermeesters Valère de Brabande.

   

Volgens Peter Sloterdijk, gaat het om het trauma van "met-gevoel" dat wordt kapotgemaakt met de geboorte/geboortecultuur en een wanhopige zoektocht om dat met-gevoel weer te bemachtigen, wat sommigen zoeken in de roes, of een persoonlijke God.

   

Wies,
Is het object van romantiek niet altijd juist het losgemaakte transcendente? Het is inderdaad niet de moeder 'van vlees en bloed' maar de 'Moeder' met hoofdletter en dus verheven naar de 'Idee'.
Goed dat je Valère vernoemt, misschien reageert hij nog eens.

   

Sofia, op jouw 86e pas echt verliefd?
Of dus alsnog de diepe gronden ontgonnen?

   

87ste. Ja, na 2 huwelijken van resp. 19 en 46 jaar, en een tussenliggende, dramatisch afgelopen, relatie van 7 jaar.
Altijd met een gevoel van gemis, tot vier jaar geleden.
En daarna ben ik nooit meer bang geweest, alleen maar een stuk wijzer geworden - en liefdevoller.

   

Een lange aanloop, maar dan heb je ook wat:-)

   

Allemaal waar. Maar het verhaal Oedipus Rex is van Sophocles, en Freud heeft er Oedipus-‘complex’ van gemaakt, iets abnormaals dus. Wat Sophocles volgens mij absoluut niet bedoelde.
Elektra is trouwens de vrouwelijke variant van Oedipus, óók een verhaal van Sophocles. Freud heeft het daar niet, of bijna niet, over. Wat wel te maken zal hebben met de ‘Victoriaanse tijd’ waarin hij leefde, waarin seksualiteit ‘slecht’ was, en vrouwen geen seksuele gevoelens behoorden te hebben. En als ze die wèl hadden waren het hysterica’s, of hoeren.
Freud was dan ook bepaald niet vrouwvriendelijk. Zijn demonstraties in de collegezaal waren ronduit schandalig. En als er iemand een ‘Madonna-Dirne’ complex had dan was hij dat zelf wel.
Maar goed, daar wil ik het niet over hebben. Freud was een eminente, baanbrekende wetenschapper, en laten we het daar maar op houden.

En dan nu – eindelijk! - overstappen naar de Oedipus-klik: het kleine klikje met de grote gevolgen. Waarmee véél te weinig rekening wordt gehouden. Zoals met de meeste dingen die onplezierig zijn in het leven, en die we daarom proberen te laten verdwijnen – uit ons geheugen, en in ons onderbewustzijn.
En of het nu toeval is of niet, dat klikje vindt precies plaats op de ‘geheugengrens’, en kan desgewenst dus nog worden opgehaald.
Bij mij is dat tenminste zo, en omdat het om een nieuwe levensfase gaat, denk ik dat het wel voor iedereen zal gelden. Tenzij het vlekkeloos verloopt, maar dat gebeurt zelden of misschien wel nooit.
Onze geheugengrens ligt tussen het derde en vierde jaar, en van ervóór weten we niets, of niets meer dan een paar losse impressies – zoals bijvoorbeeld het grind onder het wiel van de kinderwagen. Als je anderhalf bent hoort daar dan nog geen kinderwagen bij, en ook geen moeder.
Maar misschien wel een bepaalde geur, zoals leer. Ik meen me te herinneren dat de kinderwagen zo rook. En er zat een leren kap op, en de rand was ook van leer.
Enfin dat doet er verder niet toe, maar misschien vind je het leuk om eens in je eigen verleden te gaan zoeken naar zulke beelden.
Zo zat ik laatst naar een aflevering van de tv-serie Dokter Deen te kijken, en herkende opeens de tegelvloer van de kerk daar: allemaal verschillende tegels omdat er geen geld was geweest voor een echte tegelvloer. Ik ben geboren op Vlieland omdat mijn vader daar dominee was, en ik ben in die kerk gedoopt. We zijn er vertrokken toen ik twee was, en ik ben er nooit meer terug geweest, dus was het echt een oude herinnering van negentig jaar geleden, heel leuk.

   

[Maar het verhaal Oedipus Rex is van Sophocles, en Freud heeft er Oedipus-‘complex’ van gemaakt, iets abnormaals dus. Wat Sophocles volgens mij absoluut niet bedoelde.]
Voor Freud is het niet abnormaal, dat is juist zijn vernieuwende visie! Gelieve eerst Freud te raadplegen in plaats van je eigen invullingen te maken want dan praten we naast de kwestie Sofia.

[Freud was een eminente, baanbrekende wetenschapper, en laten we het daar maar op houden.]
Zo is het, alhoewel de psychoanalyse geen wetenschap is omdat het geen veralgemening toelaat. Het is de aandacht voor het particuliere bijzondere.
En vooral het filosofisch mensbeeld van de psychoanalyse is zeer boeiend, de medische resultaten minder.

Het particuliere beschrijf je mooi in je verdere tekst. Marcel Proust als meester van het singuliere is je collega!

   

Ik denk dat Sofia met 'iets abnormaals' bedoelde dat Freud het Oedipusverschijnsel tot een probleem maakte, tot iets problematisch, dat hij het zag als een soort geestelijke ziekte, iets waar je van diende genezen te worden? Klopt dit Sofia?

   

Ja. Voor mijn gevoel sloeg hij de plank daarmee finaal mis

   

Ik hèb Freud gelezen, Ursula, en Adler, en Jung, en Rümke, en meerdere, toen nog ‘moderne’ grootheden, van wie de namen me inmiddels ontschoten zijn.
En daarna heb ik de vrijheid genomen om mijn eigen conclusies te trekken, en die in mijn eigen woorden te vertolken.
En het heeft me geen windeieren gelegd. De meeste wijsheid vind je in jezelf.

   

Mooi, zolang die vrijheid en 'eigen conclusies' over bijvoorbeeld Freud recht doen aan 'de meester' is er geen probleem.
En soms is het simpel, wat Freud bedoelde is het beste bij hemzelf te lezen.

   

misschien niet slecht om weten dat freud zowat elke vorm van genegenheid zag als een seksuele daad (knuffelen, borstvoeding, ect..)

   

Ja. Ik heb nog een staartje van die Victoriaanse tijd meegemaakt, en volgens mij moet het haast wel de meest muffe en duffe periode zijn uit de hele wereldgeschiedenis.
Maar niet iedereen was duf, want als je Freud’s manier van denken vergelijkt met de ruimdenkendheid van bijvoorbeeld zijn tijdgenoot Einstein, is er toch wel sprake van een aanzienlijk verschil, Urs…

   

Mijn gevoel denkt dat jouw gevoel de plank zelfs niet weet liggen.

De Oedipale driehoek is een structureringsproces voor elk subjectworden. Daar is niets ziekelijks, vies, oneerlijks of wat ook bij. Daar kan het wel op uitdraaien als het wordingsproces niet harmonisch verloopt en subjecten zich opzadelen met haat, nijd, wrok, afgunst en dergelijke. Dan kan er psychische disharmonie ontstaan, kan maar moet niet. Er kan ook liefde, genegenheid, verbondenheid en hechting ontstaan. Dit alles wat zo belangrijk wordt voor het verdere leven fundeert zich in de vroege jaren.
En dat Freud het psychische daarvan onderzocht, daar zoekend zonder veel medische voorbeelden – maar met dichters en schrijvers uit het verleden als compagnons - zich stug in dat onontgonnen gebied van de menselijke driften (driften zijn ruimer dan louter seksueel – niet vergeten Sofia) zijn weg zocht tegen alle weerstand in is zijn grootsheid.
Dat daar zaken misliepen, dat een theorie die zijn weg nog moest zoeken soms verkeerd was en moest bijgeschaafd worden is de gewone weg van onderzoek. Maar de psyché onderzoeken als de drager van ‘ons zijn’, wat een gedurfd avontuur!

Als die vernieuwende en moeilijke zoektocht naar wat de mens drijft voor jouw gevoel ‘duf’ is, tja… je doet maar Sofia...

   

"Mijn gevoel denkt dat jouw gevoel de plank zelfs niet weet liggen."
Wat een krakkemikkige zin.
- Het gevoel denkt niet, en
- En een plank sla je mis.

Misschien is het goed dat je een beetje gaat oefenen. Hieronder tref je een passage aan uit het cursusmateriaal van de De Ommekeer.

"
Drie-eenheden.
(ook wel Drievuldigheden.)

Opvatting.

De opvatting dat pas in de huidige fase van het kapitalistische tijdperk de tussenkomst via de markten de samenleving of maatschappij van middelaars, koppelaars, makelaars, mediatoren, moderatoren, tolken, loketten, glijmiddelen ewdmz heeft voorzien deugt van geen kanten. Het was er al veel eerder; sterker: het heeft de mensheid immer parten gespeeld. Mediatie, in welke hoedanigheid dan ook, is er altijd al geweest. En zal er wellicht ook altijd blijven.

Een voorbeeld?

Niet één, we doen er meerdere.
En we beginnen met een “oud” voorbeeld.
De Vader & de Zoon.
Dat heeft het christendom nogal parten gespeeld - dezelfde parten als van hierboven. En omdat het christendom onze cultuur nogal parten heeft gespeeld, en eigenlijk nog steeds speelt, moeten we er wat nader op ingaan.
Ze hebben natuurlijk een relatie, die Vader & die Zoon. Dat spreekt & preekt. Maar het zijn wel afzonderlijke begrippen, waarbij de vraag oprispt wat nou precies hun relatie is. Zijn ze ÉÉN, of is er toch sprake van dualiteit, dus van spanningsveld.
Dat laatste, zouden we zeggen. Ja, en dan wordt het toch weer gewoonweg een taalspelletje, een logisch spelletje. Want waarom zou je een tweedeling willen opwekken om daarna te beweren dat het eenvoudigweg een Eenheid was?
Taalspelletje?
Nee, dat mogen we niet zeggen, dat moeten we niet willen zeggen. Een taalspelletje is een diagnose uit onze eigen tijdgeest; die kunnen we met terugwerkende kracht niet injecteren in een periode waar het christendom nog maar net in de steigers van de kinderschoenen stond. Dat is hoogst oneerbiedig. We zouden de tijdgeest van de destijdse tijd te kort doen, zelfs geweld aan doen. Zoiets heet presentisme.
Wat was in die destijdse tijd, toen het christendom zich wou oprichten, het probleem of het dilemma?
Nou, je had aan de ene kant een zekere snuggere priester, Arius genaamd. Die Arius had een school aan volgelingen, Arianen genaamd. Arius & zijn ariaanse afgezanten meenden dat de Zoon niet gelijk was aan de Vader, maar door Hem was geschapen.
Omdat er één kant is moet er ook een andere kant zijn; dat is per definitie zo. Die andere kant wordt vertegenwoordigd door ene Sabellius, die net als Arius ook apostelen had, in de naam van Sabellianen. Vader & Zoon zijn gelijk, en dus ook van dezelfde substantie, meenden zij. Dat er toch onderscheiden namen aan die substantie kunnen beklijven heeft te maken met, wat genoemd kan worden, aspecten. Je kunt de goddelijke substantie a.h.w. van verschillende kanten, of vanuit diverse perspectieven, of met een variatie aan optieken bekijken. “Het hangt er maar van af ...”. “Al naar gelang ...”. Different Gods for different purposes. Het gaat te ver om dit standpunt gelijk te stellen aan Transsubstantiatie, waarin b.v. brood in lichaam en wijn in bloed verandert. Want als dat zo mocht heten, dan kan een scherp criticus er een bekering in zien tot het Arianisme. Arianisme & Sabellianisme zouden dan op elkaar vallen, en dat is niet de bedoeling. Nee, het gaat er juist om de tegenstelling goed geprofileerd in beeld te krijgen, en om vandaaruit de keuze van de oplossing in alle scherpte te begrijpen.
Eerstens hebben we in deze theologische kwestie dus een sabelliaanse Eenheid, waarbij Vader & Zoon één zijn. Daarna, en er lijnrecht tegenover, verscheen de ariaanse Twee-eenheid.
Tja, wat is waarheid?
In het jaar 325 na Christus heeft het christendom de kogel door de kerk van een concilie gejaagd. Onder auspiciën van de bekeerde (of beter: op bekering staande) Constantijn de Grote is te Nicea een Gordiaanse knoop doorgehakt. De discussie had te lang geduurd en Constantijn, waaraan enig opportunisme niet vreemd was, liet besluiten dat er een derde in het geding was, te weten de Heilige Geest. Deze Geest kan worden beschouwd als een middelaar, die - als een soort compromis? - de patgestelde tegenstelling wist te overbruggen. “For the time being” kon men er mee leven. Later mag, wil of moet eventueel wel weer eens blijken dat op, of binnen het bemiddelende begrip de overkomen tegenstelling opnieuw de kop opsteekt. Zodat binnen de Heilige Geest van de Heilige Drie-eenheid een Januskop z’n tronie liet zien. Maar dat is dus van latere zorg. Voorlopig zijn we tevreden met de gekozen oplossing. O, en er zijn natuurlijk voorzorgen genomen om de ontmaskering te voorkomen, of op z’n minst uit te stellen. De Heilige Geest is b.v. geheiligd met, en ingekapseld in de beschermingsconstructie van een eigen feestdag. Te weten Pinksteren. Op die dag spreken de tongen allemaal dezelfde taal. Hoewel bijna niemand meer weet waartoe Pinksteren is uitgevonden blijkt dat fenomeen van gelijktaligheid in onze huidige tijd nog steeds van kracht te zijn: lallende dronkenmanstaal. Maar op het moment van de instelling van de HG moest ’t als hoopgevend gezien zijn. En wierp het zijn schaduw vooruit. Niet alleen naar gelal; ’t heeft ook een opflakkering laten zien in de uitvinding van het Esperanto. Goed, dat vuur is gedoofd, maar het toont wel dat er op gezette tijden iets kan oplichten.

Tot zover de kerkvaders en de theologische kwestie. We stappen nu over naar een wereldse kwestie. Want, zoals u weet, heeft de geschiedenis - zoals de Geschiedenis wel eens vaker doet - een keerpunt laten zien. De Kerk werd naar het privé-domein verbannen, en de seculiere Samenleving werd maatschappelijk. We praten dan over de Trias Politica.
Deze Trias wordt doorgaans op het conto geschreven van Montesquieu. Maar dat is een geschiedkundig trucje/foefje om het nageslacht de feiten te laten ijken. Want het hele gedoe om de verhouding tussen Staat, Samenleving en Maatschappij in de steigers te zetten was al een tijdje in gang en bleef ook na hem, Montesquieu dus, nog een tijdje in gang. Wie herinnert zich niet Hobbes, Locke, Rousseau en Tocqueville? Nou?

Waar gaat het om? Waar willen we het om laten gaan?
Het gaat om de Drie-eenheid.
De vraag aan het maatschappelijke Trias is m.a.w. of ze zich wellicht kon herinneren dat er in eerdere dagen te Nicea ook al niet eens pogingen waren ondernomen om iets soortgelijks tot stand te brengen. Goed, dat was dan wel een probeersel op een ander terrein - toegegeven. Maar de makers van de Trias waren niet van de straat, wat o.a. wil zeggen dat ze konden worden toegerust met een zeker abstraherend vermogen, zodat ze konden afzien van het terrein - seculier/theologisch.
Is het niet (zou het niet) een alleraardigste gedachte (kunnen zijn) - zo vragen wij ons dat met de gestelde vraag af - om Nicea eens te projecteren op Montesquieu? Of andersom: kan Montesquieu zich op één of andere wijze niet spiegelen in/aan Nicea? Deze vragen liggen trouwens geheel in lijn met onze “lerende” instelling.
Ja, en als we dat met die spiegeling of projectie één keer hebben uitgehaald, wat let ons om het nog een keertje te doen? Dan nemen we een volgende, niet onbekende Drie-eenheid, te weten die van Sigmund Freud. Met zijn Id, Ego en Super-Ego (of Es, Ich en Über-Ich). Het Id met zijn onbewuste, ongebreidelde, roekeloze lusten & driften & libido’s dat op versmelting uit is met de buitenwereld; een buitenwereld die niet in staat is alles te honoreren en dus de overvrager lik op stuk geeft. Zo onstaat, in de diverse fasen van het kleuterschap, de tweede, te weten het Ego, dat a.d.h.v. het realiteitsprincipe het tomeloze weet in te tomen, zodat een (min of meer) redelijke verstandhouding of driftregulering tot stand wordt gebracht. Maar ook hier, zoals bij elke drie-eenheid, is er een derde in het geding, in dit geval het Super-Ego. Deze instantie heeft het wel & wee van de schermutselingen weten te onthouden en ze opgeslagen in het geweten, waar de scrupules, de censuur, de dressuur, de burgerzindelijkheid, de moraal ewdmz huizen.

Al het goeie is er in drieën, of in drievoud, of in drievuldigheid. Zo beschikken wij nu over drie drie-eenheden. Weliswaar van diverse origine en inhoud, maar dat geeft niet. Die diversiteit is eerder een voordeel. Want dan kunnen we nagaan wat die drie van elkaar weten op te steken als we ze op elkaar afbeelden. Wat kunnen ze via deze, door verbeeldingskracht geïnspireerde methode van elkaar leren of afkijken, en - bijkomende vraag - wat zouden ze van elkaar kunnen afleren?
Hoeveel mogelijkheden hebben we? Laten we ze in volgorde van opkomst A, B en C noemen. A is de Heilige Drie-eenheid, B is de Trias en C is Freud. We kunnen A op B projecteren (of B aan A spiegelen), we kunnen A op C projecteren, en B op C. Maar andersom kan ook; dus C op B, C op A, en B op A. Dat levert resultaten op, die op hun beurt weer vergelijkingen mogelijk maken. De resultaten noemen we respectievelijk: AB, AC, BC, CB, CA en BA. Die kunnen allemaal geconfronteerd worden met de ontbrekende hoofdletter. Dus:
- AB ↔ C
- AC ↔ B
- BC ↔ A
- CB ↔ A
- CA ↔ B
- BA ↔ C

Welgeteld 6 mogelijkheden. Dat zijn er nogal wat. Verder onze excuses voor de formalistische en schematische wijze van aanbieden. Dat hoort eigenlijk niet in proza, vinden sommigen. Proza is immers een alpha-aangelegenheid en daar past dit soort fratsen niet. Het zijn er maar enkelen die zich daar niets van aantrekken, en onder die enkelen bevinden zich Andries en ik.
Waar beginnen we?

Van voren naar achteren of andersom?

Moet de nieuwlichterij iets van de geschiedenis leren, of moet het gebeurde alsnog z’n licht opsteken bij nieuwe inzichten, zodat het gebeurde eigenlijk niet had mogen kunnen horen te gebeuren? Of andersom: juist wel?
Om het op te lossen besluiten Andries en ik te tossen met kruis & munt. Kruis is terugwerkend en regressio (in restaurativito, kleine terts), munt is vooruitwerkend en progressio (in idealissimo, grote terts).
Het werd kruis.
Daar gaan we dus.

O, een momentje. Ik moet hier eventjes een aantal leuke opmerkingen van Andries inlassen, voordat ik het vergeet. Kijk, zei Andries, dat met die theologische kwestie, dat met die staatkundige kwestie en dat gedoe met het psychische, wat weten we er eigenlijk van af? Niet veel toch? Jij, Steven, kunt het misschien wel allemaal heel mooi opschrijven, zodat het lijkt of we kind aan huis zijn bij de kennisboom, maar de waarheid gebiedt ons toe te geven dat we nagenoeg leken zijn op al die gebieden. Waarom zouden we in deze, door onszelf bedachte opgave geen (auto)didactisch principe mogen zien? Een principe dat ons ertoe noopt dieper in de materie te duiken?
Dat vond ik een goeie opmerking van Andries. Vandaar dat ik ‘m hier inlas. Wie weet kunnen we de procedure, als we ongeschonden uit de strijd komen, omtoveren in een lesmethode. En die lesmethode vervolgens verkopen aan het Onderwijs, dat tegenwoordig - zoals iedereen via de media, en ook anderszins via-via van horen-zeggen, kan vernemen - geen reet meer voorstelt.

We gaan verder met kruis. Dat wil zeggen met Freud. Waar laten we Freud z’n licht het eerst op schijnen? Op de Trias of op het Heilige? Wordt ’t CB of CA?
Zeg ’t maar.
We, Andries en ik, besluiten wederom te tossen. We hadden per slot van rekening kruis & munt binnen het handbereik van bijdehand.
Het is CB geworden.
Dan moeten we, als we met enige discipline te werk willen gaan, de eerste instantie van Freud afbeelden op één of andere instantie van de Trias. Of, om het andersom en duaal te zeggen: één of andere instantie van de Trias spiegelen aan de eerste instantie van Freud. We beginnen dus met het Es, het onbewuste, waar Freud ons bewust attent op heeft gemaakt. Wie of wat is het Es binnen de Trias? Dat dient m.a.w. de vraag te zijn.
’s Kijken, de wetgevende macht?
Dat zou een beetje raar zijn, maar laten we ’t eens proberen; nooit geschoten is immers altijd mis.
Kijk, in onze huidige stelsels is de wetgevende macht de Tweede Kamer, de Knesset, het Congres, de Doema of wdmz. Zij vertegenwoordigen, min of meer democratisch, het volk. Maar voordat het volk, min of meer democratisch, tot mandaat en vertegenwoordiging was overgegaan, hadden ze toch ook al een stem? En hoe werd (of wordt) die stem doorgaans genoemd?
Redeloos!
(Weggeplukt uit de 3-R van: het volk was Redeloos, de regering was Radeloos en het land was Reddeloos.)
Het plebs, het gepeupel, het schorrie-morrie weet zichzelf geen regels op te leggen. In de Staat van Plato wordt voor hen de (onder)buik weggelegd: vreten, zuipen en neuken.
Dat soort lieden.
Maar diezelfde Plato stelde er wel andere categorieën boven, t.w. het hart en het hoofd; in die volgorde. Het hart wordt uitgemaakt door de discipline, door de wachters, door de militairen. Ja, en het hoofd is, als hoogste instantie, voorbehouden aan de denkers. Waarvan Plato, himself, een exemplaar was. Hij preekt dus eigenlijk voor eigen parochie. Om dat te verbloemen heeft hij, als buikspreker, een handlanger of stroman ingehuurd, zekere Socrates, die hij wandelend souffleert en door Athene laat keuvelen met een oen van ’n gesprekspartner, die geen partij voor ‘m is en zich allerlei “wijsgerigheid” laat aanleunen. Wat een misselijke procedure. Bah, Zum ... getver ... ewdmz.
Dan maar liever zuipen, neuken en vreten; in welke volgorde dan ook.
Buik, hart en hoofd, of hoofd, buik en hart, of hart, buik en hoofd, of ... ewdmz. Is dat ook niet weer een drie-eenheid? Eigenlijk wel, hè? Maar we hadden er al drie - en dat was en is al meer dan genoeg. Toevoegingen zou het aantal vergelijkingen maar de pan doen uitrijzen. En dan wordt het onoverzichtelijk, en dus niet meer te overzien. ’t Is bovendien zo, dat als je jezelf geen regels oplegt - zoals wij met dat drietal - dat elke andere drie-eenheid ook mag aankloppen om binnen te komen. Het einde raakt dan zoek. Waarom hij/zij wel? En ik niet? Want buiten dat “hoofd, hart, buik” had Andries er i.v.m. postmodernistische kwesties nog wel eentje in petto. Te weten noodzakelijkheid, toevalligheid en contingentie. Waarbij dat laatste begrip - de contingentie, dus - gezien kan worden als een middelaar die de tegenstelling tussen enerzijds noodzaak en anderzijds toeval tracht te overkomen, te transcenderen, of “Auf zu heben”. Zodat, om het kortweg te noteren, noodzakelijk toeval zich (voorlopig?) weet te rijmen met toevallige noodzaak. Die lange weg slaan we, hoewel de verleiding groot is, vooralsnog niet in. Er zouden zich omslachtigheden kunnen voordoen. Bovendien zou het geval kunnen willen - voorzover een feitelijk geval iets te willen kan hebben - dat we dan ook een volgende kandidaat binnen moeten laten. Te weten Karl Popper met zijn “drie-werelden-theorie”. Andries in ik waren het er onderling over eens ons te moeten beheersen. Vanuit ons beider Super-ego, om het zo maar ’s parafraserend m.a.w. te za’k maar zeggen bij wijze van spreken.

Vandaar dat we terugkeren naar de vraag wat het Es van Freud mogelijk heeft te zeggen over/van de maatschappelijke Trias.
Het zou eigenlijk, zo spraken we af, het demos moeten zijn. Maar dat kan niet plompverloren één op één. Want laten we wel wezen, hoe primitief zelfs heden ten dage bepaalde volkeren ook zijn, toch hebben ze op één of andere manier met de wereld weten om te gaan. We komen er dus niet onderuit toe te geven dat het demos bepaalde onderdelen van het freudiaanse Ego heeft geïncorporeerd. Binnen de lijn, a.h.w., die loopt van het Redeloze, naar campagne, via verkiezingen ... tot en met de samenstelling van de volksvertegenwoordiging. Het breukvlak met het echte Ego doet zich pas voor met de installatie van het kabinet, de uitvoerende macht; het Ego van de samenleving dat zich bij uitstek met de wereld weet te verstaan.
Maar het instinctmatige dat, namens het demos, nog aanwezig is in de volksvertegenwoordiging zal zich zeker, op min of meer gezette tijden, laten oprispen en populistisch van zich doen horen. Een regering kan zelfs worden weggeschopt als het de volksvertegenwoordiging, namens het volk, te gortig wordt. Een rechtse regering b.v., die het realiteitsprincipe te ver doorvoert en de buikriem strakker wil aansnoeren, kan op verzet rekenen van het volk. Maar ook een linkse regering, die de uitkeringen en het minimum loon omhoogschroeft, kan van dat gedeelte van het volk, dat het eigen Ego beter bestand heeft weten te maken tegen de wereld dan zijzelf, lik op stuk verwachten. Noem alle mogelijkheden maar op. Eehh ... wacht even.
Wacht ... nu maken we er ons te snel van af. Dit of dat was niet de afspraak. We hadden afgesproken om daar, waar zich anomalieën voordeden, wat dieper te wroeten - vanuit zelflerende overwegingen. Zoiets hadden we toch afgesproken? Afijn, wat dieper dus.
De vraag moet dan zijn: hoe komt het dat bepaalde delen van het volk - die heel volks nog in de driften ewdmz woonden - het verder hebben weten te schoppen dan het Ego van de uitvoerende macht? Daar loopt de freudiaanse projectie op de Trias kleerscheuren op.
Hoe breien we er een mouw aan?
Door wat dieper in te steken op de freudiaanse theorie. Ja, en dat dieper insteken was één van de doelstellingen van deze exercitie. Waar moeten we in het geval van Freud dan aan denken?
Aan de afweermechanismen natuurlijk, jazeker aan de afweermechanismen.
Wat doen die mechanismen eigenlijk. Natuurlijk, jazeker, ze weren af; maar dat zat al in de term, dus als zodanig schieten we er niet zoveel mee op. Beter is te vragen waarom er afgeweerd zou moeten worden. Nog beter is te vragen: wie valt aan, en wie verdedigt?
Blindweg, op het eerste gezicht, zouden we de rol van schutter bij het Id leggen, en die van verdediger bij het Ego. Maar b.n.i. zouden we dat ook kunnen herzien, en vanaf de andere kant starten. Dan valt Ego aan, en verdedigt Id zich. En bij een nog dieper nader inzien mogen we misschien wel stellen dat het beide is; dat er m.a.w. sprake is van wisselwerking, waarbij de rollen over en weer, als in een speels geschermutsel of speelse ravotpartij, kunnen worden overgenomen. Er moet even uitdrukkelijk vermeld worden, dat we niet uitsluiten dat we later b.n.i., als er wat dieper op de complexe materie is ingegaan, misschien de nadere inzichten moeten herzien.
En ach, ga nou toch ’s na welke plukse termen er zo te hooi en te gras zijn aangeroepen. Aanval, verdediging, afweer, schieten ... Ze komen uit de koker van de krijgskunde, die in latere tijden het wetenschappelijke jasje van polemologie heeft aangetrokken. Dat was pas toen Freud het leven al had gelaten. Uit de polemologische koker heeft Freud bij de vormgeving van zijn ideeën dus niet kunnen putten. Misschien dat hij Von Clausewitz kende, maar zowel Andries als ik hebben hem er nooit op kunnen betrappen.
Wellicht kunnen wij, achteraf dus, uit die koker nog een paar transparante termen plukken, die - net zo wellicht - een helder(der) licht kunnen laten schijnen over het gedachtegoed van Sigmund Freud. Het lexicon van de polemologen staat beslist niet stil; het jongt m.a.w. behoorlijk aan. Dat komt waarschijnlijk omdat de oorlogvoering ook niet stilstaat. Maar het gaat vooreerst te ver om ze allemaal met naam en toenaam op te sommen. Misschien komen ze op een later moment aan bod.
Eerst gaan we nog weer een stukje dieper op Freud in. Dat ligt ‘m aan onze keuze (CB). Freud speelt a.h.w. de leidende rol. Immers, het stelsel van Freud wil, in onze CB-keuze, de Trias representeren. Dan moet dat representerende systeem zelf, als model, wat meer blootgelegd en uitgebeend worden. Anders ontbeert het de verhelderende werking, waar wij zo naar op zoek waren.
Het merkwaardige van Freud is dat hij de (buiten)wereld buiten schot laat in zijn drie-eenheid. Goed, soit, hij refereert er voortdurend aan, maar in zijn modelgebouw is er geen ruimte voor. We moeten - dus, bijgevolg - constateren dat de rol van de buitenwereld “ergens” onderkomen heeft gevonden; dus bij één van de instanties, die Freud wel deel van leven heeft beschoren. Bij welke instantie is de buitenwereld ingetrokken?
Moeilijk, moeilijk en lastig.
Maar, hoe moeilijk en lastig ook, de keuze gaat vooreerst naar het Id of het Es, d.w.z. het onbewuste. Dat was ook al min of meer gezegd met het woord “versmelting”. Post-freudianen hebben aan de fasen die Freud had onderkend - oraal, anaal, Oedipus - er nog graag een voorafgaande aan willen laten voorafgaan n.l. de oceanische. In deze fase schommelt de pré-kleuter wiegend in het vruchtwater van de moederbuik. Alles pais en vree. Er is nog geen geschismatiseerde scheiding tussen de driften, smachten, hunkeringen, verlangens ewdmz enerzijds en de botte, genadeloze wereld anderzijds. Het embryo is van alle gemakken voorzien. Ergo: volmaakte versmelting. Veel volwassenen zouden graag weer willen terugkeren naar de moederschoot van dit stadium. Die volwassenen hebben zich verbonden in een school of sekte, onder de noemer “transcendente meditatie”. Hun voorman is een giechelende maharishi.
Voor deze sekte en - basaler - in de oceanische fase is het overbodig een tussenstation in de vorm van een bewust Ego te onderkennen. Hoewel er trouwens wel eens exemplaren van de homo sapiëns oprispen die met stelligheid beweren zich ervaringen uit die periode te kunnen herinneren. Andere exemplaren van dezelfde homo sapiëns, de zogenaamde rationalistische wetenschappers, beweren met evengrote stelligheid dat zoiets onmogelijk is. Hoe het ook zij, de bijbouw van de oceanische fase aan het huis van Freud lijkt ons een hele nuttige. Je creëert er a.h.w. een nulpunt, een vertrekpunt mee. Bovendien wordt het duidelijk dat de keuze om de buitenwereld onder te brengen bij het Id de gelukkigste is. En dat was het punt waaromtrent we graag uitsluitsel wilden hebben.

Het komt er op neer dat we binnen het Id niet kunnen volstaan met driften, smachten, hunkeringen, verlangens, ewdmz, maar dat we ook de objecten (van de buitenwereld) een plaats moeten geven. We zeggen wel eens dat driften blind zijn, maar dat is enkel en alleen bij wijze van spreken. Alle driften, smachten ... kennen een object. Ze zijn gericht op een object.
Dus schematisch, op hoofdniveau, betekent dat:

Emotie ---> Object

Waarbij nadrukkelijk moet worden vermeld dat zo’n object ook een ander mens kan zijn.

Dan komen de weerstanden, onze eerste verdieping op Freud, weer in beeld. Een emotie+object klopt vanuit het onbewuste bij het Ego aan. Dat Ego kan er niet mee uit de realistische voeten en weigert aan het verzoek of aan de opdracht van het Id te voldoen. Dan moet het Id, wil het alsnog aan z’n trekken komen, herformuleren of herschikken. Dat kan, als we voor het gemak het hoofdniveau even aanhouden, op drie manieren. Het Id kan aan de emotie sleutelen, het Id kan sleutelen aan het object en het Id kan aan beide sleutelen. Er wordt ook wel eens gezegd dat het Id zich kan vermommen, of dat het Id zich in een camouflagepak kan hullen.
Neem b.v. de sublimatie. Daar blijft de emotie - meestal iets met seksuele driften - onverlet. Het object wijzigt evenwel. In het Victoriaanse tijdperk had men over het algemeen wat meer moeite met het seksuele dan tegenwoordig. De lage onderbuiklusten moesten het liefst verbannen worden. Maar met de truc van de sublimatie, waar het object “persoon” werd vervangen door de attributen van één van de twaalf/dertien Muzen, zoals notenbalk, toneel, penseel of strottenhoofd, daar werden de emoties door het Ego geen strobreed in de weg gelegd. Die kwamen met hun verheven “verheffingen” ongehinderd door de pascontrole.
Neem een ander voorbeeld, rationalisatie. Hier blijft het object ongewijzigd, maar de emotie past zich bij de situatie aan.
De druiven zijn zuur.
Ja, en hoe komt dat?
Dat komt omdat je eerst watertandend er je zinnen op gezet had. Dan blijkt dat je er niet bij kunt komen, omdat ze te hoog hangen. Vervolgens zijn ze zuur.
Of je hebt je zinnen gezet op een hele mooie vrouw. Maar je kunt haar niet krijgen. En wat blijkt? Ze heeft een sproetje onder haar linker oksel. En als jij ergens een hekel aan hebt dan zijn het wel sproeten.
Zo werkt dat dus met de rationalisatie.
Hoe werkt het met de verplaatsing?
Daar blijft de emotie, de haat bijvoorbeeld, intact; maar het “verboden” object krijgt een plaatsvervanger. Je haat je vader, maar dat accepteert het realistische Ik, onder aanroep van één van de Tien Geboden, niet. Dus krijgt een onsympathieke collega op het werk er van langs. Maar het mag ook een in de weg staande vuilnisbak zijn, die met collateral damage omver wordt geschopt.
Als we dan toch met voorbeelden van weerstandsmechanismen op de proppen komen dan mogen we de bekendste niet vergeten, zijnde de projectie. Hoe zit dat met de projectie in de termen die wij zojuist hebben geïntroduceerd? Wordt met dit mechanisme aan de emotie gesleuteld? Of aan het object waar de emotie betrekking op had? Of aan beide?
In het geval van de projectie komt er vanuit het Id een, als onprettig ervaren, verzoek binnen bij het Ego. Om het onprettige van de impuls weg te poetsen verschuift het Ego het verzoek van z’n eigen Id naar het Id van een ander. Tja, gut - onder aanroep van meneer ... enfin -, waar wordt hier nou aan gesleuteld? Als we niet willen sleutelen aan de voorgestelde termen, en het gewoonweg moeten willen doen met het aangeboden pakket, dan zou het dus de emotie moeten zijn. Die emotie wordt ontkend door haar bij een ander neer te leggen.

Blijft nog steeds die niet onbelangrijke vraag naar de rollen van de onderkende partijen, t.w. het Id en het Ego. Wie valt aan en wie verdedigt? Uit de voorbeelden hierboven wordt dat niet helemaal duidelijk. Soms lijkt het alsof het Id de aanval start, en dat het Ego zich verdedigt. Dan zouden de afweermechanismen bij het Ego moeten liggen. Maar soms lijkt het ook alsof het Ego het Id aanvalt. Dan zouden dus ... En soms lijkt het ook alsof het Ego uit zichzelf actie onderneemt - zou zoiets zelfdiscipline mogen kunnen heten? Welja, pro-actief handelen! Het kan op allerlei manieren, kijk om u heen. Laat de jongelingen de catechismus ingeprent krijgen, of het rode boekje, of de sharia - maakt niet uit. ’t Zijn management-summary’s; van Bijbel, Das Kapital of Koran hoeven ze, m.a.w., nog niets te weten. Mochten ze er niet uitkomen dan zijn er later altijd nog therapieën, medicijnen of beide, die de innerlijke huishouding op orde weten te brengen. Maar zonder deze lapmiddelen kan ’t ook, hoor. Jezelf ergens in verliezen, door ergens in op te gaan. Eigenlijk ben je dan pas “jezelf”, als je je ergens in verliest, als je ergens in opgaat. Waar dat “ergens” ook mag liggen - maakt geen fluit uit.
Iets met sport?
Dan is het sport.
Iets met politiek?
Dan is het politiek.
Iets met een beroep van een hoog maatschappelijk aanzien?
Dan is het maatschappelijk aanzien.
Iets met work-aholic?
Dan is het de roes v/d werkbevlogene.
"

Ja, zo gaat nog een tijdje voort. Maar dat gaat te lang worden. Lees eerst dit maar, Ursula. En als je de cursus niet hoeft? Even goeie kameraden, hoor.

   

Steven, toen je schreef dat het gevoel niet denkt heb ik niet meer verder gelezen.

   

"niet meer verder gelezen"
Da's goed hoor. Het verhaal alhier had ik nog op de plank staan. En omdat het nogal het e.e.a. over Freud vertelt dacht ik in al mijn arrogantie "kom laten we dat hier eens plaatsen".
Dat het daarnaast ook een systematische aanpak biedt, waarbij allerlei historisch gedachtegoed van de mensen van de Mensheid 's met elkaar vergeleken kan worden, je dat is een tweede. Maar goed, deze gelegenheid grijp ik wel aan om er nog 's verder mee te gaan stoeien. Elk nadeel heb z'n voordeel, zeg maar.
Want laten we wel wezen, het kader dat hier ontwikkeld is biedt een voedingsbodem voor prachtige denkconstructies, die je het gevoel geven de plank niet mis te slaan.

   

Alle driften, smachten ... kennen een object en kunnen dus blijkbaar… denken.

Steven, ik lees al je teksten drie keer en meer. Allereerst vanwege de lengte maar zeker ook door de weldoordachte inhoud.

Je vraag wie hier op het blog ‘doorgestudeerd’ heeft op deze materie is terecht. Vandaar de noodzaak, zoals jij doet, de bronnen te lezen en te overdenken. Mooi.

“Wat weten we er eigenlijk van af? Niet veel toch? Jij, X, kunt het misschien wel allemaal heel mooi opschrijven, zodat het lijkt of we kind aan huis zijn bij de kennisboom, maar de waarheid gebiedt ons toe te geven dat we nagenoeg leken zijn op al die gebieden. Waarom zouden we in deze, door onszelf bedachte opgave geen (auto)didactisch principe mogen zien? Een principe dat ons ertoe noopt dieper in de materie te duiken?”

Hieronder een overzichtje van je beschouwing.
[We beginnen dus met het Es, het onbewuste, waar Freud ons bewust attent op heeft gemaakt.
Het Es als wetgevende macht, maar eerder het plebs, het gepeupel, het schorrie-morrie.
Het Ego als uitvoerende macht.
Hoe komt het dat bepaalde delen van het volk - die heel volks nog in de driften ewdmz woonden - het verder hebben weten te schoppen dan het Ego van de uitvoerende macht?
Het afweermechanisme, wie valt aan, en wie verdedigt? De rol van de buitenwereld heeft “ergens” onderkomen gevonden, vermoedelijk in het Id of het onbewuste.
Alle driften, smachten ... kennen een object. Een emotie+object klopt vanuit het onbewuste bij het Ego aan. Dat Ego kan er niet mee uit de realistische voeten en weigert aan het verzoek of aan de opdracht van het Id te voldoen. Dan moet het Id, wil het alsnog aan z’n trekken komen, herformuleren of herschikken.]

Je eindigt met iets moois dat aansluit bij Alain Badiou.
“Jezelf ergens in verliezen, door ergens in op te gaan. Eigenlijk ben je dan pas “jezelf”, als je je ergens in verliest, als je ergens in opgaat. Waar dat “ergens” ook mag liggen - maakt geen fluit uit.”
Voor Badiou zijn de belangrijkste gebieden de liefde, de politiek, de kunst en de wetenschap. Het zijn ‘waarheidsprocedures’ schrijft hij die een subjectworden mogelijk maken vanuit een evenement dat zich in die vier gebieden kan aandienen.

Mooie tekst, en goede kameraden – zeker.

   

Ja hoor, doe ik. Mijn leven lang al. Of liever na mijn vierde, toen ik ontdekte dat mijn vader me niet gaf wat ik toen nodig had: een positief antwoord op mijn ontwakende libido.
Dat kon hij niet, omdat hij zelf nauwelijks een libido had, omdat zijn moeder een onderontwikkeld libido had, omdat háár vader een onderontwikkeld libido had, omdat diens moeder een onderontwikkeld libido had, enz.enz.enz, al vele generaties lang. ‘Tot in het zevende geslacht’ zegt de bijbel. Nu, volgens mij zijn het er véél meer.

Niet dat ik dat toen al besefte, want dat zou pas ècht geniaal zijn geweest. Nee, het overkwam me alleen maar dat ik langzamerhand meer aandacht voor mijn vader kreeg dan voor mijn moeder, en dus ook aandacht wilde krijgen van hèm. En dat lukte niet.
Nu was het altijd al zo geweest dat ik mijn schoenen uit moest doen omdat hij last had van mijn gestap door het huis, dat hij hoofdpijn kreeg als te lang tegen hem praatte, en dat ik niet mocht zingen omdat dit pijn deed aan zijn oren (dat zal ook wel, want ik kan geen wijs houden), maar nu ging ik me tekortgedaan voelen, en werd voor het eerst van mijn leven opstandig.
Ik zie me nog staan: “Ene voetje hier, andere voetje dáár, en Sofietje moet ge…?” En dan moest ik net zo lang blijven staan tot ik ‘hoorzaam zijn’ had gezegd. En dan zijn sloffen gaan halen zoals hij me had opgedragen, die hij dan met een triomfantelijk en spottend lachje in ontvangst nam. En dat spottende lachje was het ergste van alles. Het sloeg al mijn vertrouwen de bodem in.

   

het libido als een synoniem voor alle menselijke energie volgens Freud, maar serieuze een ontwakend "libido" op 4 jarige leeftijd ? wow..dat is niet normaal dat komt normaal met de puberteit, ben je zeker dat je seksuele ontwikkeling natuurlijk is verlopen.. ?

een normaal mens begint pas dingen bewust te herinneren op een leeftijd van 42 maanden, ik leesde dat je voorgaande de (lederen) kinderwagen beschreef, dat soort herinneringen zijn bijna nooit echt, deze worden makkelijk geconstrueerd en gemanipuleerd door bv. foto's, verhalen, ..

   

Nee, dat heb je niet goed geleesd. ik herinnerde me de geur van leer, juist niet de kinderwagen.

En 42 maanden is drieëneenhalf jaar toch?

En de ontwikkeling van het libido begint wel rond het vierde/vijfde jaar en groeit (als er niets misgaat) dóór tot aan de puberteit. De eerste bevlekte ontvangenis.

En nee, mijn seksuele ontwikkeling is niet natuurlijk verlopen. En pas vier jaar geleden voltooid.

Had U nog vragen?

   

Maar dat laatste besefte ik toen natuurlijk nog niet. Ik wist niet eens wat 'vertrouwen' was.
Dat besef kwam pas jaren later, omdat in mijn herinnering alles van vóór mijn vierde licht en zonnig was, en alles daarná gehuld leek te zijn in een grijs schemerdonker. Zelfs de bewaarschool waar ik toen naartoe ging, die leek op een kamer met de gordijnen dicht.
En dat mijn gedrag veranderde merkte ik evenmin. Ik zat het liefst urenlang met mijn kin op mijn knieën onder de tafel, uit het zicht van iedereen.
Maar zonder me zielig te voelen of zo, want als kind neem je alles zoals het komt.

En naarmate ik volwassener werd kwam ik er gaandeweg achter hoe goed die periode in wezen voor me is geweest, onder andere omdat ik er erdoor gevrijwaard ben gebleven van indoctrinatie, en de mogelijkheid heb gehad om mezelf te ontwikkelen zonder al teveel inmenging.
Alles is altijd ergens goed voor, believe me!

   

hmmm ik vind je verhaal zeer bizar, maar ik denk dat ik het begrijp en ik vind het waardevol. goed, ik denk dat ik wel de laatste zal zijn die je actief op dit topic wil zien, dus ik ga zwijgen, uit respect voor jou en je leeftijd.

   

Waarom denk je dat jij de laatste bent die ik actief wil zien op dit topic?!?
Vertel me liever wat je bizar vindt aan mijn relaas. Want wat heb ik nu aan mensen die uit respect gaan zwijgen?

   

PS. Ben je soms siger? Ik schrijf ook voor jou hoor.

   

wel mijn politiek morele grenen zijn ergens anders dan bij de meeste mensen die ik ken en ik weet dat, ik kan makkelijk over emotionele grenzen gaan en ik stoor me daar aan omdat ik meestal niemand wil overladen en ik voel me er schuldig over. maar goed je vraagt het.. wel ik denk 1 ding : incest..

   

nee ik ben niemand anders dan 02 niemand dus

   

OK, ik wil best met je praten, maar niet op dit blog.
Stuur me maar een bericht.

   

Mij doet het oedipus verhaal, incest, dat soort zaken denken aan de filosoof Bataille die betekenis zoekt in de uithoeken van de wereld, in extremen. Alcohol, drugs, eten, absurdisme maar vooral zoekt hij de extremen in seks. Denk ook aan de extremen van de markies de Sade.

Wat hebben die extremen ons te zeggen.
Veel volgens Bataille die veel invloed heeft gehad op later franse existentialisten maar ook heel v keel weerstand heeft ondervonden. Zo vond Habermas hem nazistische trekjes hebben en zoiets blijft kleven aan je filosofie. Zo niet bij Bataille die trok zich er allemaal geen moer van aan.

Je kunt hem op veel manieren lezen, het ligt ook een beetje aan je achtergrond, is die conservatief dan is hij al snel 'fout' maar de meer progressieven zien hem als een anarchist. Maar op die manier lezen we Sofia waarschijnlijk ook, nee niet precies zo, ik bedoel altijd oordelend vanuit je achtergrond.

Freud is zo vreselijk uitgekauwd en ook al behoorlijk achterhaald maar Bataille daarentegen, die brengt zijn extremen in de actualiteit en hoeven we niet meteen een dikke eeuw terug. Weg met Freud!

We kijken anders, we kijken anders naar het verhaal van Sofia nu dan we in de jaren 50 van de vorige eeuw deden en toch gaat het om hetzelfde.

Bataille is wel een beetje ongrijpbaar, ongemakkelijk zou je kunnen zeggen. Hij heeft het over het heilige, dat wil hij terug halen. De ervaring van het heilige is er nog wel maar het is een lege ervaring, we moeten het opvullen met de moderne actualiteit. Al die kenmerken van het heilige, extase roes, opwinding, moeten een plaats krijgen in de wereld van nu.
We zoeken de grens op van het normale en het abnormale om tot verklaring te komen. De extase zoeken we, erotiek, hoewel erotiek vaak alleen als seksualiteit wordt gezien, het gaat hem niet om het paren maar om de erotiek, het genieten omwille van zichzelf, voorbij het ik, een roes, een innerlijke ervaring. We zoeken er de harmonie in, is eigenlijk gericht op het sacrale maar er is helemaal geen harmonie, het sacrale is leeg.

Hij heeft een extreem mannelijke manier van denken, de vrouw wordt geofferd in de gemeenschap.
Geweld om de macho in ons te bevestigen maar ook andersom ook de man is slachtoffer, partners vernederen elkaar vaak, er is weinig harmonie, geweld gaat een rol spelen in het ritueel, het offer met als doel het zelfverlies als innerlijke ervaring.

Hier vindt hij het sacrale in de moderne tijd.

Ben wel benieuwd, Sofia, of je je hier in herkent.

   

Dat weet ik niet. Hoe herken je jezelf in een stortvloed van emoties?
Ik denk door bij jezelf te blijven, en ga dus maar gewoon door met mijn eigen verhaal.
Eerst weer op Word.

   

De klik met mijn vader was dus mislukt. Vrijwel ongemerkt omdat er niets door veranderd was in mijn leven. Alles bleef gewoon zoals het altijd al was geweest, en dus verdween de hele hap geruisloos naar mijn onderbewustzijn. En de angstdromen die ik daarna kreeg - meestal over vuur, een ‘wereldbrand’ zoals ik het noemde– bracht ik er dan ook niet mee in verband.
Maar dat was wel zo, want later las ik ergens dat veel kinderen van een jaar of vijf zulke nachtmerries hebben, ook meestal over brand. Dus als je zelf rond je vijfde ook van die vuurdromen hebt gehad, dan weet je nu waaraan je die te danken hebt. Ik heb erdoor geleerd wat angst was.
Niet voor mijn vader, want die deed geen kip kwaad. En eigenlijk was hij een vader om best trots op te zijn. Hij was ’de twaalfde dominee in de rechte lijn’ in de familie, en zijn grootvader werd ‘de rode dominee van Stiens’ genoemd. Omdat-ie rood haar had, dacht ik altijd, maar toen ik laatst een keer op internet keek ontdekte ik dat het iets heel anders was: de rode dominees van Stiens waren een linkse rebellenbeweging van dominees! Toch leuk.

   

“De klik met mijn vader was dus mislukt. Vrijwel ongemerkt omdat er niets door veranderd was in mijn leven. Alles bleef gewoon zoals het altijd al was geweest, en dus verdween de hele hap geruisloos naar mijn onderbewustzijn. En de angstdromen die ik daarna kreeg… “

Sofia, zo’n mooie zinnen met verholen diepgang. Enerzijds ‘er veranderde niets in mijn leven, alles bleef gewoon’ en anderzijds is de hele wereld veranderd. En de angstdromen… die waren er gewoon!
Maar de klik is wel mislukt.

“En eigenlijk was hij een vader om best trots op te zijn.” Eigenlijk, dus feitelijk niet dus…

Hiervoor had Freud scherpe aandacht, die nuance in formulering van de patiënt op de sofa die iets kan laten horen wat de spreker zelf nog niet weet. Of beter, wel weet maar zich nog niet bewust is. The talking cure.

   

Sofia, wat gebeurde er nu precies in jouw perceptie van jouw vader? Geen-klik zeg je, maar toch een soort van grenservaring? Misschien jouw eerste grenservaring?

   

Ik weet niet of Freud daar aandacht voor had of niet, maar in ieder .geval gaat het mij daar niet om.
Ik ben niet aan het psychologiseren maar aan het analyseren.
Aan de hand van mijn eigen ervaringen, omdat ik denk dat die ook voor anderen invoelbaar, en dus verhelderend kunnen zijn.
Meer dan steriele, onpersoonlijke boekentaal.

   

Analyseren zonder boekentaal is hysterie.

   

Zeer juist!

   

Leg eens uit?

   

[Ik weet niet of Freud daar aandacht voor had of niet, maar in ieder geval gaat het mij daar niet om.]
Waarom gaat het niet?
[Ik ben niet aan het psychologiseren maar aan het analyseren.]
Inderdaad, Freuds werkwijze heet psychoanalyse, of de analyse wat er plaatsvindt in de psyche van iemand. Sofia, waarom zoveel tegendraadsheid die niet nodig is?!
[Aan de hand van mijn eigen ervaringen, omdat ik denk dat die ook voor anderen invoelbaar, en dus verhelderend kunnen zijn.]
Inderdaad, de eigen ervaring analyseren zoals je aangeeft. Daar bood Freud ruimte aan voor de mensen op de sofa.

[Meer dan steriele, onpersoonlijke boekentaal.]
Sofia, moet je zo oud geworden zijn om die oppervlakkige clichés te uiten?
Elk goed boek is een zeer persoonlijke literaire constructie van een schrijver/ster – bv Marcel Proust – die verhalen en figuren transformeert naar een ‘gebeuren’ dat elke lezer kan begeesteren. Daar is niks mis mee!
En elke lezer zal vanuit zijn of haar begeestering meegenomen worden met het verhaal en een verrijking vormen voor eigen ontwikkeling. Niks napraten, papegaaien of ‘steriele onpersoonlijke boekentaal’. Weet jij godverdomme niet dat elke in- en meenemende lezing persoonlijk wordt.

“Steriele onpersoonlijke boekentaal”, dat is pas een domme banale opmerking!
Verder, geen ‘hard feelings’!

   

Ik bedoel dat je uit boeken kennis kunt halen, maar geen wijsheid. En ook geen liefde en bewustzijn. En dat is wat mij het meest interesseert in het leven.
De rest is wel nuttig en nodig i.v..m. de evolutie, maar verder van voorbijgaande aard.
Maar je mag dat best dom en banaal vinden hoor, no hard feelings. Echt niet.

   

Hallo Sofia,
op basis van eigen ervaringen jezelf en de wereld analyseren, ik heb daar sympathie voor en zie het zeker als zinvol. Je kan heel veel wijsheid ontdekken in jezelf en vanuit jezelf over jezelf en ook over de jouw omringende werkelijkheid. Die vorm van ontdekken en denken is alvast heel authentiek, puur, onbevooroordeeld, minder bezoedeld door ideeën van anderen. Gedachten en wijsheden van anderen (die we o.a. via boekentaal kunnen vernemen) en wetenschappelijke vindingen kunnen aanvullend zijn, verrijkend, vormend...zijn, maar niet noodzakelijk juister zijn, méér waarheid brengend. Om waarheid mag het uiteindelijk toch ook wel eens gaan. Tenzij we afspreken dat we enkel filosofisch willen fantaseren, vrije (logische) gedachteconstructies en mogelijkheden bedenken.

   

De echte Oedipus-klik, als dit begrip bestaat, is denk ik dat het kind tijdens zijn ontwikkeling ontdekt welk geslacht het heeft en voor welk geslacht het interesse blijkt te hebben (seksuele geaardheid) en van daaruit ontdekt wat het te doen staat in het leven. Uiteindelijk gaat het erom je bij iemand goed te voelen. Maakt niet uit bij wie dat is, bij een jongen of meisje, een man of vrouw of bij een van alle mogelijke tussenvormen. En zoals siger aangaf, hoeft dat niet eens vastgepind te zijn voor eens en voor altijd. Seksualiteit kan en mag evolueren.
En verder is seksualiteit niet echt nodig om zich sociaal goed bij iemand te voelen, om zich opgenomen te weten binnen een groep van mensen, bij de soort waartoe men behoort. Seksualiteit is functioneel voor de voortplanting, daar is het in de natuur toe geëvolueerd. Natuurlijke variaties van holebi en transgender en dergelijke zijn niet meteen geschikt tot procreatie. Gelukkig zijn bij en met iemand anders, daar is het om te doen (behalve dan voor de mens die liever op zijn eentje leeft en geen behoefte aan sociaal contact en./of seksualiteit heeft).

   

op basis van eigen ervaringen jezelf en de wereld analyseren, ik heb daar sympathie voor en zie het zeker als zinvol.

Ik wil niet flauw zijn, livinus, maar waarom probeer je het dan zelf óók niet eens?

   

Sofia, ik denk dat ik haast niets anders doe. Alleen krijg je daar donders van op je kop door vele mensen. Je krijgt dan als kritiek dat je eigen ervaring, je eigen visie en mening er niet toe doet. Ik hoor hier meer boekenwijsheid te citeren.

   

Nou, èn? Ursula gaat zowat door haar dak tegen mij, maar ik denk dat dit best eens een keertje goed is. Voor iedereen trouwens.
In je schulp kruipen als je kritiek krijgt, zoals jij bijvoorbeeld doet, is nergens voor nodig. Daar lok je alleen nog maar méér agressie mee uit.

   

De negatieve reacties op mijn denken vanuit eigen ervaring en persoonlijke wereldanalyse laat ik niet verhinderen door een kwade tante. Ik snap alleen niet dat men daar zoveel tijd wil aan besteden. Liever zag ik dat men op de inhouden inging.
Ik kruip niet in mijn schulp, ik blijf mijn meningen en visies vertolken. Zolang hier geen geschreven regel is op dit forum die bepaalt wat hier wel en niet als reacties geldig zijn, blijf ik hier aanwezig om inhouden van anderen te lezen en er mijn bijdragen aan te bieden. Het is alleen jammer dat er hier soms zo vlug op de speler geschopt wordt in plaats van op de bal. Zo door het dak gaan, ik weet niet waar dat zo goed voor is. Het bevordert niet echt een sereen respectvol gesprek.

   

Zo hadden mijn echtgenote en ik onze intrek genomen in een bevallig Joegoslavisch hotelletje, een jaar voor de oorlog. Rond het hotelletje was een grasveld dat tot aan de zee reikte. Je kon er de vissen grijpen, en de zee was bezaaid met wel duizend onbewoonde eilandjes.

De dag erna landde een gezelschap van vier dames (natuurlijk hadden het ook heren kunnen zijn, maar het waren nu eenmaal dames) in het hotel, en dat was het einde van wat een paradijselijke vakantie beloofde te worden.

Je hoorde ze over elkaar heen roepen van 's ochtend aan het ontbijt tot 's nachts wanneer ze verderratelen op het terras zodat we ondanks de hitte het raam moesten sluiten - met nauwelijks effect. Ze spraken steeds allevier tegelijk en trachtten elkaar te overroepen. De volgende dagen was er luidkeels krijsend opbod over operaties en complicaties, familierelaties en aberraties, valse tanden, voetenschimmels enzoverder. Ik ontdekte dat ze zoals meeuwen en kauwen de letter "a" misbruikten als een schelle roep om de anderen te overtreffen en verder te gaan over bijvoorbeeld een liposuctie, wat de anderen niet belette respectievelijk door te krijsen over hun spilzieke schoondochter, liefdesperikelen in de familie, vochtverlies en drankzucht. De hele godganse dag, elke dag.

En je had maar een keer per jaar een korte vakantie!

   

Bij dat soort triviale inhouden valt niet veel te vertellen. Ik begrijp wèl wat je er hier verdoken mee wil suggereren. Een goede methode om niet op de bal te schoppen.

   

Oei, nu maken zelfs Abbott en Costello ruzie!

   

Voor een ‘sereen, respectvol gesprek’ moet je met je broer (liefst in een pij met een geselkoord en sandalen aan de blote voeten) in een kloostertuin gaan wandelen, of liever gezegd schrijden. Zoals Godfried Bomans in dat filmpje, dat je vast wel eens gezien hebt. Dat is sereniteit ten voeten uit.
Of is het meer een propaganda(spot) van de KRO? Want dat vraag ik me dan af, als buitenstaander. Maar goed, als je dat fijn vindt moet je het zeker doen.
Zolang je mij je ‘bijdragen’ maar niet aanbiedt.
Je wordt vast nog eens paus livinus. Wil je dat?

   

""Oei!" krijste sofia ontzet, "Heb jij een vrouw, siger?!"

   

Zie je wel, dat krijsen, dat doet het hem.

   

Sofia,
Je schrijven van 12:52 staat onder mijn tekst van 11:17. Ik ga ervan uit dat het naar mij gericht is.

"Zolang je mij je ‘bijdragen’ maar niet aanbiedt."
Okee, zal ik doen - geen enkele 'bijdragen' meer. Dan houd ik er mee op.
(Grappig, nu wordt ik zelf weggejaagd! Gelukkig zonder pek en veren.
Maar ik wil zeker geen paus livinus worden, goed dat je het zegt.)

   

Hoe komt het dat krijsende vrouwen zich aangetrokken voelen tot een filosofiewebsite, terwijl ze geen flauw idee hebben wat filosofie wel voor iets is?

Wijsheid? Authenticiteit? Graaf een hol, please!

   

Dat gif dat gespuid wordt tegen iedereen met een ander idee, eerst enkel tegen beschaafde mensen, dan zelfs tegen vrouwen die gooien met bier en hun authentieke was door de voordeur kieperen, dan zoeken ze naarstig lotgenoten/bondgenoten, dan vormen ze korte tijd een meute en op de n duur gaan ze tegen elkaar te keer, wat een komische blogsite is dit toch! Hoe veel drukte, pose, namedropping, wijsheid (godstamebij!!) en authenticiteit. Ach ach ach.

   

Siger,
dit is niet goed voor je hart!

   

“Analyseren zonder boekentaal is hysterie.”

Hysterie lees ik als theatrale overdrijving, eerder dan als een ziektebeeld. Bijvoorbeeld enorm opgaan in een futiliteit. (Maar dan echt een futiliteit.)

Boekentaal staat voor mij als alles wat je aangereikt krijgt van ‘buiten’. Dat zijn zowel gebaren als houdingen die je overneemt van een ouder, een gedachte die je ingeprent is thuis of op school waar je een verhouding mee aangaat. Dit betekent dat je je ermee kan vereenzelvigen of ertegen afzetten, zelfs jarenlater nog eens omkeren of het koud laten. Boekentaal is een spiegelbeeldtaal van een oudere broer of zus, het is… Het is taal is alle ruimheid die van ‘buiten’ komt, soms letterlijk van papier (boeken), soms als muziekje of whatever! Maar echte papieren boeken hebben geen inhoud! Letters gerangschikt in woorden, in zinnen en hoofdstukken laten je koppelingen maken met ‘jezelf’ en de ‘sfeer’ van een roman bijvoorbeeld. Niemand leest een roman hetzelfde, zodat er geen vaste inhoud is. Geen boek uit de bibliotheek wordt twee keer hetzelfde gelezen. Je kan bij het herlezen van een boek verwonderd zijn dat het je ooit zo raakte, dat je er zo van weg was, en er nu koud bij blijven. Of je vindt het nu slecht verwoord, iets wat je toen in de begeestering niet opviel. Er is geen onpersoonlijke boekentaal! Alleen slecht geschreven of slecht gelezen niet begeesterende teksten die jou niet de kans geven koppelingen te maken die van jezelf komen en alzo een boek meenemen op een onvoorziene vlucht.
Het boek ontstaat pas in het lezen, niet alleen het boek maar ook de ‘waarheid van het boek’! Ja ja, de waarheid van het boek! Hartkloppingen krijgen van woorden, hijgende adem van een zinsbouw, als dat niet persoonlijk is? Verlaten voelen als je de laatste bladzijde omslaat, verloren aan tafel zitten.
Dit ‘lezende gebeuren’ is analyseren, zintuiglijk, verstandelijk, gevoelsmatig… Persoonlijker kan niet zou ik denken.
Dus, steriele onpersoonlijke boekentaal, hoe kom je erbij? Zelfs een wiskundeboek lezen en plots begrijpen is een zeer persoonlijke ervaring.
Als de persoonlijke geraaktheid niet door een ‘buiten’ gebeurt is er zelfs geen analyse. Elke ervaring aangereikt van buiten zie ik als boekenwijsheid. Alleen een binnen, afgezonderd van een buiten, maakt je hysterisch!

“Analyseren zonder boekentaal is hysterie” betekent dus zomaar dingen zeggen zonder betrokkenheid met ‘het andere’. Een autistisch in zichzelf, arm, hulpeloos maar wel van alles brabbelen als in een privétaal.

Wie gelooft - vermoedelijk vanuit een analyse zonder boekentaal - in een authentiek zelf, een puur onbevooroordeeld ‘zijn’ moet met pek en veren van een filoblog weggejaagd worden.

   

“Analyseren zonder boekentaal is hysterie.”
Hysterie lees ik als theatrale overdrijving, eerder dan als een ziektebeeld. Bijvoorbeeld enorm opgaan in een futiliteit. (Maar dan echt een futiliteit.)"

Dat is dus niet volgens Freud, want die zag het wel degelijk als een ziektebeeld - dat uitsluitend bij vrouwen optrad. Volgens hem had op de één of andere manier te maken met de baarmoeder.
Enfin, je reinste nonsens, want er zijn net zoveel hysterische mannen als vrouwen.
En weet je waar dat mee te maken heeft? Het mislukken van de Oedipus-klik.

   

PS. Vind je dat ik met pek en veren van dit blog afgejaagd moet worden?
Gossie, wat zou Freud daarvan zeggen...
Ik weet het, jij ook?

   

Sofia, dat is dus een theatrale overdrijving van wat er hier aan de hand is, niemand jaagt je van dit blog toch?
Maar als ik te dichtbij kom, met mijn begrip "grenservaring" moet je het maar zeggen. Ik hoef niet per se zo'n grote rol in het leven van een vreemde.

   

Waarom wil je dat wij dichterbij onszelf komen? Wat voor jou als positief geldt, hoeft voor mij toch niet als positief te gelden? Dat gelijktrekken met je eigen visie is echt hopeloos. Dat zorgt juist voor afstand.

   

Wie gelooft - vermoedelijk vanuit een analyse zonder boekentaal - in een authentiek zelf, een puur onbevooroordeeld ‘zijn’ moet met pek en veren van een filoblog weggejaagd worden.
Op wie slaat dit dan?

Ik geloof in een authentiek zelf, een puur onbevooroordeeld zijn, nou èn?

En hoe zit dat, kom jij te dichtbij mij, of neem jij juist de benen omdat ik te dicht bij jou kom?
Maar je hoeft nergens bang voor te zijn hoor, zo'n grote rol in mijn leven speel je niet, en Ursula ook niet. Ik mag jullie graag, dat wel, maar dat is het dan ook.

Weet je, ik denk dat jullie eens zouden moeten proberen om wat dichter bij je authentieke zelf te komen.

   

Ik 'wil' niets. Ik probeer iets uit te leggen, en wie daar geen belangstelling voor heeft gaat maar gewoon buiten spelen, even goede- vrienden.

   

Sofia,

nee nee, jij moet niet met 'pek en ...'

Dat was gezien mijn bevlogen 'boekverdediging' een literaire overdrijving. Ik vind minachtend over boeken spreken in de trant van 'boekenwijsheid?! - dit woord moet dan uitgesproken worden met een opgetrokken neusje' toegeven aan een dom anti-intellectualisme. Een ‘doe-maar-gewoon-dat-is-al-erg-genoeg’ houding vanuit ‘wij, wij-lezen-niet-hoor’! Bij ons ‘komt-alles-van-binnen’!
Ik associeer het met enge ‘new age’ soepjurken die in Moeder Aarde geloven met lelijke sandalen aan voeten met teenwratten. Zo iets.

De liefde voor kennis, jouw naam trouwens, brengt mij naar ‘boeken’.
Ook die dualistische houding van een ‘ik’ tegenover een ‘boek’ vind ik vreemd. Mij lijkt het eerder iets van ‘ik én een boek’ waarbij mijn ‘ik’ pas ontstaat in en door de lezing. Net zoals het boek niet bestaat voor het betrokken wordt door een lezing.
Voor mij is het én een gesprek én een wandeling én een documentaire én een zen retraite én een boek én soepmaken én rustig mijmeren én weer een boek én…

Nee, geen pek en veren voor jou ondanks die hang naar… éénheid??

   

“Nou, èn? Ursula gaat zowat door haar dak tegen mij…” lees ik hierboven ergens.

Sofia, waar en wanneer? Dit vind ik vreemd, blijkbaar worden dingen anders gelezen dan ik ze schrijf. Dat ik wat scherper ben dat weet ik, maar uit mijn dak? Ik heb veel plezier, zeker en vast.
Nee, ik heb niets tegen jou alleen zie ik de dingen vaak anders. Meer niet.

   

Ursula, ik heb het liefst dat iedereen gewoon tegen me zegt wat hij vindt zonder er doekjes om te winden.Daar kan ik wat mee, anders niet. Met een wandelende boekenkast valt voor mij niet te praten.

En als ik twee wandelende boekenkasten met elkaar zie praten denk ik: Wat willen jullie elkaar vertellen, hoe belezen je wel bent, of zo? Als je de rivaliteit binnen de wetenschappelijke wereld ziet lijkt het er sterk op. En die infantiele ruzies tussen Freud en Adler liegen er ook niet om.
Als je er van buitenaf tegenaan kijkt, lijkt het alsof Iedereen uit alle macht probeert op andermans hoofd te gaan staan om zelf groter te lijken. En daar komen dan al die ruzies van.

En hoe komt dat? Omdat ze hun Oedipus-klik gemist hebben, en ze psychisch geen poot hebben om op te staan.

Mijn vader was 'de 25ste 'gemiste Oedipus-klik'ker in de rechte lijn', en je hoeft me dus niets te vertellen.

   

livinus, ik heb op 17 juli 2016 toevoegen 01:27 nog iets toegevoegd Aan jou en aan siger.

   

Aan Siger? Siger vindt je een dom wicht dat elk blog haar leeftijd opvoert als een soort bescherming. Alsof iemand van 100 jaar geen idioot kan zijn.

   

Wat is er met jou aan de hand Siger?

   

En ik denk dat dit niet helemaal waar is... Negatieve liefde is ook liefde. Een knuffeltje dus.

PS En bescherming heb ik niet nodig, zoals je kunt zien.

   

Tja, ik schreef ook al dat het niet goed voor zijn hart is. Zo te lezen heeft hij al hersenbeschadiging die tunnelvisie veroorzaakt.
Te zwaar getafeld?

   

Siger vind dat hij evenveel recht heeft om grof, gemeen en achterbaks te zijn tegen anderen die grof tegen hem zijn. Hou daar best rekening mee. Wat natuurlijk niet betekent dat ik niet gelukkig of vol van vrede, liefde of wijsheid en allerlei goede levenslessen zou zijn, en normaal erg zegenend en woewoe en zo.

Maar ergens keert braafheid, en wie nu nog op mijn pik trapt krijgt een trap in haar doos.

Dat kan toch niemand meer verrassen?

   

Misschien komt het wel door mijn vader, die toen ik vier was mijn rammelaar (een mannelijk konijn) door het raam wierp omdat hij niet meer tegen het geluid kon. Toen ik honds (op handen en voeten en met mijn tanden) zijn pantoffels bracht gooide hij die, in een onbezonnen reflex, mijn rammelaar achterna, waarna ik een freudiaans trauma opliep en alleen nog met mijn moeder wilde, die ik nooit gekend had. Maar ik vind dat we allemaal ronduit moeten kletsen over banaliteiten alsof ze ons interessant maken (zo werkt het) en verklaren dat we toch gelukkig zijn gebleven en onze ervaringen voortaan zullen aanwenden als kermisgoeroe om andere mensen even onbenullig te maken als wijzelf. Ik ebn honderd jaar moet je rekenen, ik ben honderd jaar. Honderd jaar. Maar gelukkig! Je hebt geen idee. Ik ben de gelukkigste mens van de wereld, dat wil ik iedereen leren, overal waar ik mijn lekje kwijt kan. Want dan wordt iedereen zoi gelukkig als ik, en dat is verschrikkelijk gelullig, sorry gelukkig, en ik geef jullie allemaal een knuffel als jullie niet wegvluchten. Doei!

   

Toch verrassend dat je van je ethische troon - van waaruit je 'ons' in het verleden vaak verontwaardigd hautain toesprak over verschillende blogs – nu neerdaalt naar jezelf. Mooi om zien.

   

Want het onnozel wicht heeft het liefst dat iedereen gewoon tegen haar zegt wat hij vindt zonder er doekjes om te winden

   

Ga verder Siger, het zal je opluchten.

   

Ursula,

Mijn ethisch troon? Dat is weer een stropop, ik ga denken dat je zelf van stro bent. Als er iemand uit de hoogte doet hier ben jij het toch, met je domme wiki-wijsheid en je comedie over boeken die je nooit gelezen, of indien een keer gelezen niet begrepen hebt. Je bent een hompje new age dat zich vermomt als iemand die wat over "filo" weet. Kruip in je hol en betaal iemand om hem toe te gooien. Zielige sukkel.

   

Laat me je katalysator zijn, ik doe het voor jou. Ik stel me helend ter beschikking! Ga maar, het mag.

   

En natuurlijk een knuffel Ursula, want negatieve liefde is ook liefde (ik knijp mijn neus toe)

   

Mooi, geef alles. Hoewel, doe nog beter je best!

   

Mag het echt?
Wel dan: je bent een leugenaar, bedrieger, schijnheilige en stomme kut.

Verdomme, als het mag is het niet zo leuk. Ik wacht wel op een onbewaakt moment.

   

Inderdaad. Extra knuffel.

   

Schreeuw je hart vrij!

(Dit is het laatste. Hopelijk had jij iets aan de therapie, ik heb hartelijk gelachen! Tot ziens lieverd.)

   

Ach ja groene vingers van de tuin of blauwe vingers van de inkt...
Ik ben zelfkritisch, en begrijp best dat intellectualiteit niet echt zorgt voor de spannendste seks of lekkerste maaltijden.

   

Jij ook een knuffeltje.

   

Ursula, ik heb het liefst dat iedereen gewoon tegen me zegt wat hij vindt zonder er doekjes om te winden.Daar kan ik wat mee, anders niet. Met een wandelende boekenkast valt voor mij niet te praten.

En als ik twee wandelende boekenkasten met elkaar zie praten denk ik: Wat willen jullie elkaar vertellen, hoe belezen je wel bent, of zo? Als je de rivaliteit binnen de wetenschappelijke wereld ziet lijkt het er sterk op. En die infantiele ruzies tussen Freud en Adler liegen er ook niet om.
Als je er van buitenaf tegenaan kijkt, lijkt het alsof Iedereen uit alle macht probeert op andermans hoofd te gaan staan om zelf groter te lijken. En daar komen dan al die ruzies van.

En hoe komt dat? Omdat ze hun Oedipus-klik gemist hebben, en ze psychisch geen poot hebben om op te staan.

Mijn vader was 'de 25ste 'gemiste Oedipus-klik'ker in de rechte lijn', en je hoeft me dus niets te vertellen. (die 25ste is een schatting)

   

Ursula
17 juli 2016 toevoegen 13:08

""Sofia,
Je schrijven van 12:52 staat onder mijn tekst van 11:17. Ik ga ervan uit dat het naar mij gericht is.

"Zolang je mij je ‘bijdragen’ maar niet aanbiedt."
Okee, zal ik doen - geen enkele 'bijdragen' meer. Dan houd ik er mee op.
(Grappig, nu wordt ik zelf weggejaagd! Gelukkig zonder pek en veren.
Maar ik wil zeker geen paus livinus worden, goed dat je het zegt.)""

Nee, het was tegen livinus, niet tegen jou. Maar alles staat door elkaar en ik kom telkens iets tegen wat ik nog niet gezien had.
Dus schei ik maar uit met op alles te reageren.
Het bovenstaande staat er ook voor de 2e keer, maar dat laat ik maar zo en ga van hieruit verder.

   


Mijn moeder was schizofreen.

   

Sofia,
he he, wat was me dat allemaal?

Nu weer over naar ernstige dingen, laat maar weten als je vervolgt met je blog.

   

Een pracht van een katharsis.
Ga eerst een boterham eten.

   

Ik ben er stil van, siger.
Els

   

Ik heb wel eens een radiouitzending geluisterd waarin werd besproken dat schizofrenie eigenlijk een soort verzamelnaam is voor een diversiteit aan verschijnselen die ze niet goed kunnen plaatsen. Er was een tijd dan was je gewoon anders.

   

Ja, je merkte aan mijn moeder ook niets. Ze zorgde goed voor mijn vader en mij, en ik wist dus niet eens dat ze 'anders' was.
Maar dat was wel zo: op het emotionele vlak. Schizofrenen zijn voor anderen on-invoelbaar, visa versa is dat ook zo.
Zij kon bijvoorbeeld geen warmte tonen, en had er ook geen behoefte om me op schoot te nemen. Maar ze naaide wel poppenkleertjes, en jurkjes voor mij, dus verwaarloosd was ik zeker niet.
En zulke ervaringen als siger heeft gekend heb ik nooit gehad.
Maar voor de ontwikkeling van het libIdo maakt dat blijkbaar weinig verschil.
Dat blijkt ook uit testen met schoolkinderen. De kinderen die veel warmte en liefde ontvangen doen het beter dan kinderen die te streng worden aangepakt, en kinderen die nooit een complimentje krijgen komen het slechtst uit de bus. Dat zou je niet verwachten, maar het schijnt wel zo te zijn. Dus 'aandacht' is dus kennelijk de belangrijkste factor, en dat is wel goed om te weten.

Maar goed, dit doet verder niet terzake.

.

   

"Dan was je gewoon anders"

Bij schizo's heeft het 'niet goed kunnen plaatsen van de diversiteit der verschijnselen' wel vergaande repercussies in het vormen van 'hun zelf' en 'hun wereld'. Zij blijven vastzitten in de chaotische zintuiglijke lichamelijkheid waarin ze moeilijk structuur kunnen maken.
Er is wel meer aan de hand dan 'gewoon anders zijn'.

Nog even wat namedropping en boekenwijsheid!
Deleuze en Guattari zetten zich af tegen de Freudiaanse psychoanalyse en noemen hun eerste boek hierover 'Anti-Oedipus Kapitalisme en Schizofrenie'. Zij omschrijven hun onderzoek als Schizoanalyse, uitgewerkt in o.a. 'The Machinic Unconscious' van Felix Guattari. (Ter attentie van Herr 'Cursing' Siger: Boeiende lectuur, of heb ik het van Wiki, of verzin ik het allemaal en 'lul' ik wat uit mijn bek?)

   

Er is zeker meer aan de hand, maar moeten we dat precies weten? Uit oogpunt van risicobeheersing soms?

   

Eugh, risicobeheersing klinkt zo koud.
Nee, we moeten dat weten om het betrokken subject bij te staan. Het vraagt aangepaste opvang. Begrijpen van het ziektebeeld is toch belangrijk, niet?

   

Ik krijg daar het kapitalistische "zorg op maat" idee bij.
Maar bij zorg is dat misschien wel goed?

   

Nou ja, dat is jou associatie en misschien is dat vaak zo heden ten dagen.
Guattari was bijvoorbeeld een tijd directeur van tehuis 'La Borde - geopend in 1953 door Jean Oury'' waar men toch anders tegen 'zorg op maat' keek. Het waren meer alternatieve woongemeenschappen waar verzorgend personeel en patiënten op het eerste zicht niet te onderscheiden waren. De patiënten werden o.a. daadwerkelijk ingeschakeld in het concrete beheer van de organisatie.

   

Ik denk dat sowieso leven in commune/kleine gemeenschap beter is voor veel mensen dan een gezinsverband. Dat is "helend" ten aanzien van hun motivatie om te leven. Guattari heeft dan wel zelfdoding gedaan toch?

   

“Guattari heeft dan wel zelfdoding gedaan toch?”
Wat een tendentieuze vraag. Waar wil je met zo’n vraag naar toe?

   

Weet ik niet. Meer om te laten zien dat ik alles wat je schrijft al wel wist. Ik heb Deleuze en Guattari verder niet zo hoog zitten, hoewel ik die commune kan waarderen. Hun filosofie vind ik te hermetisch. Een smaakoordeel.
Toen ik ooit getrouw aan de filosofie volgens een documentarie slechts bladerend door 'A thousand plateaus" heen ging was dat meer een emotionele dan een intellectuele ervaring. Zo van "waar ben ik eigenlijk mee bezig?" Terwijl dat nomadische en zo mij totaal niets zei. Ik ben zeer honkvast.

   

Als je alle wist dan wist je dat Guattari in 1992 aan een hartaanval gestorven is.
Hermetisch, dat kan. Dat is misschien omdat je het hele plaatje niet volgt. Geen erg, we kunnen niet allemaal hetzelfde appreciëren.

   

Je vraagt je af hoe nu verder na de Oedipus-klik. Zover waren de Grieken tenslotte ook al.

Wetenschappelijk interessant is het hoe die moederrol dan ingevuld dient te worden als er ook sprake is van een rol als minnares. Is er een kinderwens en waar ligt daar het betamelijke binnen de wetenschappelijke ethiek en esthetiek.

Een Oedipus-klik valt niet te ontkennen maar wat zijn de gevolgen in de toekomst. In hoeverre kun je hier de kinderwens negeren en wel IVF promoten. Mogen deze jongens-mannen in het openbaar aan de tepels van de moeder-minnares zuigen. Zomaar wat vragen waar ik nooit een oplossing voor heb gezien of het moet bij Betrijs, de lieve Lita, van de Trouw geweest zijn.

   

Sofia,
bedankt voor je mail.
Graag gedaan.
Groeten

   

Ik denk dat we met voorlichting al een heel eind komen, Wies.
Als moeders weten dat ze hun kleine Oedipusjes niet botweg moeten afwijzen maar gewoon even moeten knuffelen (méér niet!) zal dat ongetwijfeld al een hele verbetering zijn.

   

Meen je dat nou echt Sofia?

Dit is een oproep tot valsheid. Als een moeder haar kind niet op een natuurlijke wijze aanhaalt, is er een zwaar medisch probleem en is het kind in groot lichamelijk gevaar.

Maar het verbaast me niet dat jij aanbeveelt komedie te spelen met alle gevolgen.

Ik zou kinderen er opmerkzaam op maken dat geknuffeld worden zonder gevoel het begin is van levenslange moeilijkheden. Terwijl "levenslang" evengoed drie dagen kan zijn als een eeuw.

Mocht ik dat allemaal zeggen tegen iemand van jouw ouderdom, zal je je afvragen. Wel, het is de hoogste tijd. Als je hier wat komt verkondigen moet je met de kritiek kunnen leven, en je niet achter je ouderdom verschuilen. Ik heb je nu wel lang genoeg gespaard.

   

Ja, en dat is maar goed ook. Anders had ik nooit geweten van die arme rammelaar en zijn kleine baasje dat op handen en voeten de sloffen van zijn vader moest halen, die ze vervolgens achter de rammelaar aan het raam uitgooide. Waar wàs je moeder, siger, dood, weggelopen?

   

Sla je grapjes maar over.

Geloof je nou echt dat het een kwestie van voorlichting is dat moeders weten dat ze hun kinderen niet botweg moeten afwijzen maar gewoon even moeten knuffelen (méér niet!)?

   

Siger, wat is nu precies jouw bezwaar tegen sofia's manier van manifesteren? Ik denk dat je haar denken niet passend vindt voor filosofie.be, met jezelf in de rol van bewaker van de kwaliteit van de filosofie op deze site, maar jij vindt niemand's werk van voldoende kwaliteit behalve dat van jezelf. Dat zegt toch meer iets over jou denk ik...

   

Ik haal bijvoorbeeld uit sofia's nadruk op zaken, dat er belangrijker zaken zijn dan of qualia hun onafhankelijke werkzaamheid hebben.

   

Leon,

ik ga niet met jou over Sofia of wie ook discussiëren.

En wat komen qualia hier bij doen?

   

Wat snap je feitelijk niet aan mijn reactie 18 juli 2016 toevoegen 08:21?

   

Ik zie dat als projectie (zoek maar eens de wiki pagina over projectie (psychologie) op.

Want van die valsheid is volgens mij geen sprake, waarom zou het? Wat voor belang zou iemand daaraan kunnen hebben? Wat voor mensbeeld heb je als je denkt dat dat soort mensen rondlopen?

   

Je snapt dus niet wat ik schrijf.
Je kent dus ook mijn mensbeeld niet.
Jij denkt dus dat mensen nooit vals zijn? Sjonge, wat een mooi mensbeeld heb jij wel niet zeg.

Wil je het verder niet over mijn persoon hebben? Als je niet begrijpt wat ik schrijf, stap er dan over, maar begin niet in te vullen naar je eigen behoeften.

Als je het toch over mij blijft hebben (en niet over mijn hier neergeschreven ideeën) dan zal ik het met plezier over jou hebben, want bukken doe ik niet meer.

   

Nou volgens mij zijn mensen eerder vals als ze andere mensen vals noemen zonder dat daar echt een aanleiding toe is. Ik zie niets meer dan wat naieve vrouwelijke intuities over hoe wereldproblemen kunnen worden opgelost door wat eerder een knuffel te geven. Is dat vals? Ik snap echt niet waar je het vandaan haalt.

   

Waar was je moeder, siger?

   

Wanneer?

   

Ik mis Valère de Brabande

filosofisch gezien mijn oedipus-klik

   

PS. Dat weet je heel goed. En als je me geen antwoord geeft zeg ik nooit meer iets tegen je.

   

over me of tegen me?

   

Sofia, dat verhaal van Siger over die rammelaar was zeer waarschijnlijk vals, bedoeld om jouw analyse belachelijk te maken. Siger zal nooit iets persoonlijks vertellen omdat de ander macht geeft.

   

Ooit had ik hier een foto van me naast staan. Ik heb het moeten verwijderen omdat Sofia niet afliet mijn uiterlijk te bekladden en spottende opmerkingen te maken. Dat was op den duur zo'n vastgeroeste constante, dat toen ik mijn foto veranderde door een konijn ze gewoon doorging over dat konijn.

Hallucinant.

En het bevestigt je laatste zin. Macht wordt altijd misbruikt, door de zwakkeren meer dan door wie ook.

Sofia zou graag hebben dat het (verzonnen) verhaal waar is, omdat ze op zoek is naar een opening tot macht, vermomd als lekenhulp. Wat dacht je, dat ze mij tussen cake en koffie uit een diep psychisch lijden (dat niet bestaat) wel verlossen, of omdat ze nog wat op Siger wil zitten?

   

Geen "voordeel van de twijfel" dus meer. Ik weet niet hoed dit precies ontstaan is, maar als je het zo wilt houden zal dat zeker kunnen.

   

Misschien, maar ik denk dat dat het gewoon waar is. Maar het is sowieso een verschrikkelijk verhaal, zelfs als het fantasie zou zijn, of een nachtmerrie.
En ik kan het niet ongedaan maken, maar misschien helpt het toch een beetje om het te kunnen vertellen.Het is altijd fijn als iemand bereid is om naar je te luisteren, en ik ben niet bang voor verdriet.
Maar ik vind het hartstikke lief van je dat je het voor me opneemt, dat zeker!

   

Ik heb jou macht gegeven en je hebt me niet beschaamd, dat vind ik wel voldoende reden om het voor je op te nemen. Een soort sprong is dat die ongelovigen, bang voor fouten, niet meer kunnen maken. Maar je zou het ook angst kunnen noemen. Ooit ben ik namelijk wel beschaamd geweest. Het was niet leuk. Men heeft ten koste van mij persoonlijk een abstract debat willen winnen. Dan word je gedwongen de relativiteit in te zien van winnen van een debat. Hetgeen een waardevolle ervaring was.

   

Nu, dat was toen misschien, want nu vind ik je redelijk onverschrokken. Redelijk èn onverschrokken, beter gezegd.
Ook met betrekking tot het winnen van een debat. Ik bepaal me tegenwoordig zoveel mogelijk tot 'zeggen wat ik te zeggen heb', en als er dan iemand is die snapt wat ik bedoel is dat alleen maar leuk.

   

Over het algemeen heb je meer werk aan hen die niet snappen/de klik niet hebben. Eindeloos. En echt geweld om echt iets te veranderen, dat is toch ook weer geen optie voor mij of jou denk ik.
Misschien is eindeloos bezig zijn een vervulling op zich...

   

“Over het algemeen heb je meer werk aan hen die niet snappen/de klik niet hebben."

Ik herformuleer je zin: Over het algemeen heb je meer werk aan hen die DE snappen/de klik niet hebben.
Gaat het erom ‘de snappende klik’ dus wel te hebben?

LeonH, je weet toch dat wie de coördinaten - van waaruit jij jouw wereldbeeld maakt - niet heeft, je niet kan ‘snappen’ of begrijpen.

Waarom er dan eindeloos als een ‘vervulling’ mee bezig zijn? Zelfs met echt geweld lukt dat niet.

   

Goede vraag...als het doel is willen wat er gebeurt, moet ik dat toch ook willen?

   

‘Willen wat er gebeurt’ is een complexe houding vanuit zingeving. Ik weet niet wat ‘willen wat er gebeurt’ voor jou inhoud. Voor mij is het geen fatalistisch alles aanvaarden.
(Zoals slechte lezers soms lezen! Slechte lezers in dubbele betekenis: niet goed gelezen, maar ook met slechte intentie gelezen alleen om te dwarsbomen.)

   

Nee ook niet fatalistisch, maar daar zit het probleem. Wanneer ben je fatalistisch, en wanneer ben je actief/pro-actief verantwoordelijkheid aan het nemen? Weet jij het?
Stoicijns is aanvaardend proberen te zijn, met nadruk op proberen, totdat het lukt.

   

Willen wat er gebeurt is 'dingen naar je hand willen zetten', en dáár hoef je echt niet mee aan te komen, bij Onze Lieve Heer!

Nee, ik denk dat gewoon 'dealen' met wat je opkrijgt het meest zinvol is. Voor jezelf, en voor het universum.

   

Nee Sofia. Het is niet 'willen dat jij wil wat er gebeurt', dat is inderdaad dingen naar je hand zetten.
Het is 'wat gebeurt, willen'. Maar dat moet je lezen binnen de geschiedenis van het stoïcisme anders begrijp je niet wat het betekent. Of binnen de coördinaten zoals Nietzsche dat ziet. Doe je dat niet, dat lezen binnen de context waarin die uitspraak past dan vul je het zomaar aan naar eigen inzicht. Alleen klopt dan niet wat je invult.

"Wil tot macht" bijvoorbeeld moet je echt lezen binnen de krijtlijnen van Nietzsche. Anders denk je dat het ook over politieke macht gaat, en dat is het niet.

Het 'willen wat er gebeurt' begrijp je hier echt verkeerd.

   

Amor fati, als opgave. Donders moeilijk.
Zeker voor hen die geen opgave willen aannemen.
Maar misschien is bewust willen wel een enorme plaaggeest, en is uiteindelijk de snelle evolutie meer gebaat bij onbewust willen.

   

De plaaggeest afwijzen dus...

   

Ik denk dat eindeloos bezig zijn inderdaad een vervulling op zich is, Leon. Want echt iets veranderen kunnen we niet. Alleen meer inzicht krijgen in wat er gebeurt. En dat is nog altijd maar een fractie van wat er gebeurt.
De oorlog die er mogelijk aankomt is geen menselijke planning - wij zijn 'de uitvoerende macht'. De spijkers en schroeven van de evolutie.

   

Ik weet van dat idee van niet voor de toekomst maar voor het nu leven. Maar geen eisen voor het nu hebben, voor de toekomst, ht toekomstig nu, dat lijkt me zo onmogelijk en een belediging van het intellect.

   

"Ik heb jou macht gegeven en je hebt me niet beschaamd"
"ik vind ik je redelijk onverschrokken"
"echt geweld om echt iets te veranderen, dat is toch ook weer geen optie voor mij of jou"

En dan komt Ursula de zinnen nog herformuleren. Wie dit niet hallucinant vindt....

   

Mooi voorbeeld van opzettelijk mislezen om...

Tja, om wat? Rel zoeken, tegendenken, ego opzetten? Wie zou het weten.
Hallucinant in een hallucinante geest zou ik denken. Maar niet gelaten, als het je blij maakt Siger ga je gang.

   

Had het relzoeken je belet om de fout te lezen in de eerste zin van LeonH 7:33.
Vandaar mijn herformulering.
Brengt je haat je tot tunnelvisie? Spijtig.

   

Citeren is mislezen. Ursula rent haar schildpad voorbij.

   

Wie zou ik haten denk je?

   

Wacht, vermoedelijk mezelf. Ik vergat de bloeiende amateurpsychologie van tegenwoordig.

   

“Over het algemeen heb je meer werk aan hen die niet snappen/de klik niet hebben.”

“hen die NIET snappen/de klik NIET hebben”

Is dat de niet snappende klik niet hebben? Is dat de snappende blik niet hebben? Zijn het hen die niet snappen en dus de klik niet hebben?
Siger, als jij het weet vertel het me.
Ik hoopte opheldering door het even ‘in herformulering’ te vragen, meer niet.

   

Siger,

Haten?
Dat jij struikelt over een herformulering en dat reeds als hallucinant aangeeft zegt iets over jou ja. Maar verder laat het me koud als je niets in te brengen hebt.

   

Ik weet het niet hoor, ik wacht nog altijd op wat dat is, een oedipus-klik.

In welke zin "klik"? Geen geluid. Plots inzicht dan, maar van wat? Oedipus? Kennen we toch al van op school? Het "klikken" tussen kind en ouder? Daar valt toch niets over te zeggen zolang het geen echt probleem wordt (en dan is het de medische sector, en niet wij die zich moet uitspreken)?

Hebben we het ergens over, en zo ja waarover, en waarom Siger inroepen?

Ik heb het al eerder gezegd: vaagheid wordt dikwijls verward met filosofie, en hoe vager de topics, hoe langer de draad.

   

Ik vond die zinnen hallucinant door hun pretentie en eigenwaan, slimmer dan de hopeloos domme wereld die schel afsteekt tegen wat er echt op tafel komt.

Wie die zinnetjes niet hallucinant vindt verdient verder onderzoek, maar liever niet op filosofie.be.

   

Let op, bende bedriegers die nu al met kladjes bezig zijn: "slimmer dan de hopeloos domme wereld die schel afsteekt tegen wat er echt op tafel komt." is de gedachte die blijkt uit de letterlijk geciteerde zinnetjes (géén mislezen) en is tegengesteld aan hoe ik over medemensen denk.

   

De achterbakse Ursula suggereert dat ik het ben die rel zoek. Is dat niet de duivel geklaagd?

Ik reageer alleen maar. Gewoonlijk op verdekt ideologische aanvallen van gesjeesde pastoors, of wat er voor kan doorgaan.

Gewoon blogs die ik open worden al van de eerste reactie onmiddellijk afgeknakt als ruziezoeken, of het nu over Bad Farma, Tweelingenonderzoek of wat dan ook gaat. Mijn replieken worden dan weer afgeknakt, terwijl de meute aangroeit, eerst mes gesjeesde pastoors en al vlug door pseudofilosoofjes die denken een been te pakken te krijgen.

Vergeef ma als ik besloten heb te antwoorden in de toon waarop ik aangesproken wordt.

Probeer eens iets oprecht vriendelijks maar niets schijnheilig en je zal mij niets te verwijten hebben. Maar meestal is dat toch maar een manier om me te lokken, het duurt gewoonlijk geen drie posts of het is weer rommel. En dan doe ik mee, van harte, bende schijnheilige onbenullen!

   

^ - ^

Siger, dit hierboven is als een Rorschach-test.

Wie vooral borsten ziet is ...eugh een beetje vulgair van inborst. (Zeker omdat dan vervolgens pardoes vanuit de blauwe hemel te schrijven. Grappig.)

   

Siger,

"Vergeef me als ik besloten..."
Je bekende Calimero omdraai truk, ha ha. Steeds opnieuw.

   

Ursula,

Jij kan geen betere indruk maken dan door je stil te houden. Ik zie nog iets met mijn tunnelvisie, jij hallucineert. Een gevolg van langdurige ontbering?

Vanaf nu neem ik me voor elke sneer met een sneer te beantwoorden, en elke leugen met een feit. Het zal me even tijd kosten maar dan moet dan maar.

   

^ - ^

   

Dat waren je borsten toch hé?

   

Waarom laat je hier altijd je borsten zien?

   

Siger,

"Ik weet het niet hoor..."

Dit geeft je houding mooi weer, je weet het niet. Misschien een reden om belangstellend te lezen wat er geschreven wordt en niet alles direct te herleiden naar je eigen inzichten.

"Daar valt toch niets over te zeggen..."?? Nou, dat vind jij misschien.

Iets arrogant vinden zegt meestal meer over de spreker dan waarover gesproken wordt.
Zo ook overal borsten inzien, dat zegt alweer meer over Siger dan over mij, ha ha…

Siger, je wordt grappiger en grappiger.

   

altijd dat omkeren van de feiten. Volgens mij is dat erg belastend, of het moet echt in je natuur ingebakken zitten.

Neem nu dit kleine staaltje:
"ik weet het niet hoor" ging over wat er bedoelt wordt met die "oedipusklik".

De dwangmatige leugenaar Ursula presenteert het alsof ik zou zeggen niets te weten in het algemeen.

En dat gaat zo eindeloos door. Een eigenaardigheid aan forums is dat lezers achteraan beginnen. Dat geeft een niet onaanzienlijk voordeel aan valse beschuldigingen.

   

Nu begin ik hier wel moe van te worden, er is zoveel interessants waarvan niets aan bod kan komen op filosofie.be of het wordt de nek omgedraaid.

Ik kijk het nog even aan. Hoe mensen hun tijd kunnen vullen met gif en zich toch goed blijven voelen... ik houd het niet vol, vrees ik.

   

Dus nu gooi je er maar een paar beschuldigingen achteraan? Doe dat toch niet, man. Hou daar nou mee op. geef het goede voorbeeld, dan probeer ik mee te doen.

   

Ik las iets in een ander blog over het onbewuste. Het zou maar juist zijn mijn mening te geven maar ik heb geen zin in gedoe. Even wachten...

   

Leon,

welke beschuldigingen vind je onterecht?

   

Daar gaat het niet om. Belangrijker is te zien dat je in een neerwaartse spiraal zit. Of te dicht bij een zwart gat, wat dan ook..

   

Je zegt dat ik onterechte beschuldigingen uit, maar dat het er niet om gaat welke?

Je zal het me dan ook niet kwalijk nemen dat ik je een onoprechte bedrieger noem.

Je kan de spiraal zelf omkeren hoor. Je bent immers zelf verantwoordelijk voor de dalende trend. Ik volg de richting die het uitgaat.

   

Ok je geeft aan dat je jezelf bewust bent dat je in een neerwaartse spiraal zit, maar wijt dit aan externe factoren, en je verzet je daar niet tegen.

   

Ik had het over die Oedipus-klik die je niet begreep, ja. Over niets anders.
Waarom verdraai je mijn tekst?

Siger, die Calimero houding siert je echt niet.

   

bedrieger U., je schreef:

"Siger,

"Ik weet het niet hoor..."

Dit geeft je houding mooi weer, je weet het niet. Misschien een reden om belangstellend te lezen wat er geschreven wordt en niet alles direct te herleiden naar je eigen inzichten."

Iemand een achterbakse trap geven en hem dan een calimero noemen. Dat is een van die routinetjes van je nietwaar? Is dat echt al aan je gegroeid?

   

Maar Ursula, verwijs eens naar de plaats waar geschreven staat wat die "oedipus-klik" is?

Aangezien jij het weet kan dat niet zo moeilijk zijn. Tenzij je een bedrieger bent natuurlijk. Dan zal je nu met een ontwijkend en smalend antwoord komen. Of misschien zeggen dat je er genoeg van hebt. Dat toont ook je leugenachtigheid aan, maar heeft het extra voordeel dat ik van je af ben.

   

Siger,

Eugh, hoe jij mijn schrijfsels leest… vreemd.

Ik hou er mee op en ga winkelen. Maar toch bedankt om een mooi staaltje te tonen van het ‘Sigeriaans denken’. Nog een fijne dag.

   

Zoals voorspeld. Duidelijk.

   

Siger, nog eentje voor het winkelen.

"Dan zal je nu met een ontwijkend en smalend antwoord komen. Of misschien zeggen dat je er genoeg van hebt. Dat toont ook je leugenachtigheid aan, maar heeft het extra voordeel dat ik van je af ben."

In de middeleeuwen werd beslist of je een heks was o.a. aan je gewicht. Was je mager, dan gold 'weinig wegen is heks'. Was je dik dan gold 'zwaar wegen is heks'. Was je .... eender wat, dan was je ook heks.

Voor jou geldt blijkbaar ook 'eender wat Urs schrijf, Urs is leugenachtig.' Mooi om weten.

(Siger, niks persoonlijk.
Maar ik denk dat je al wat ouder bent en vermoedelijk dagelijks medicatie neemt. Heb je de volgorde van de kleuren verwisseld deze ochtend? Nogmaals, niks persoonlijk alleen bezorgd.
Nu ga ik echt winkelen. Kijk nog eens naar de voorschriften lieverd.)

   

Je zal altijd wel een domme del blijven Ursula. Als je denkt dat dat me stoort dan vergis je je. Ik heb alleen wat te veel van je gezien de laatste tijd. Als ik medicatie moet nemen is het voor mijn maag. Walging, zeg maar. En het is zoals met palingen, hoe meer je draait, hoe walgelijker.

   

Als het je niet stoort, waarom reageren? Disfunctionele logica vermengt met maagzuur?

Overleg toch eens met je arts. Of heb je thuiszorg, overleg dan met haar of hem.

   

Het helpt gewoon. Mijn maag voelde al veel beter toen ik je gewoon een domme del noemde, het is die dwang tot wellevendheid tegenover idioten als jij die blijkbaar op mijn maag werkte.

   

Sofia, ik schreef dit ergens bovenaan maar herhaal het even anders gaat het misschien verloren in de vele' interessante schrijfsels' hierboven.

Het is niet 'willen dat jij wil wat er gebeurt', dat is inderdaad dingen naar je hand zetten.

Het is 'wat gebeurt, willen'. Maar dat moet je lezen binnen de geschiedenis van het stoïcisme anders begrijp je niet wat het betekent. Of binnen de coördinaten zoals Nietzsche dat ziet. Doe je dat niet - dat lezen binnen de context waarin die uitspraak past - dan vul je het zomaar aan naar eigen inzicht. Alleen klopt dan niet wat je invult. (Dat is Sigeriaans lezen!)

"Wil tot macht" bijvoorbeeld moet je echt lezen binnen de krijtlijnen van Nietzsche. Anders denk je dat het ook over politieke macht gaat, en dat is het niet.

Het 'willen wat er gebeurt' begrijp je hier echt verkeerd.
Groeten.

   

Daar gaat de namedropping diarree weer.

   

Lees jij wel eens iets voorbij die namen? Heb je ook al zwarte vlekken voor je ogen en oogvlies vervuiling?
Spijtig.

   

Ter aanvulling: Ik zie een evolutie richting wezens die op zich niet machtiger zijn (ze zijn en blijven onmachtig) maar die wel qua opvatting steeds beter passen bij wat er gebeurt. Evolutie van opvattingen dus, om gelukkig te zijn met wat er is, en hoe je daar zelf een rol in hebt. Nodeloos om te zeggen dat er veel mislukte pogingen zullen zijn. In 1x keer goed, dat gaat niet (uitzonderingen daargelaten)

   

“om gelukkig te zijn met wat er is”

Het ‘willen wat gebeurt’ is zo complex en vermoedelijk telkens anders ingekleurd in elk spreken daarover. Zelfs duiden in welke context ik het zie, Sp en N helpt niets omdat dat eerder mijn context toont. Sp’s determinisme aanvaard ik, maar zijn determinisme betekent niet dat je ‘alles moet laten zoals het is’.

Dus LeonH, jouw ‘gelukkig zijn met wat er is’ kan ik niet duidelijk plaatsen of begrijpen. Soms zeg je affiniteiten te hebben met de stoïcijnen, soms verdedig je ‘geloof’ zonder dat ik weet wat dat weer inhoud. En ik heb begrepen dat je interesse hebt (gehad?) voor boeddhisme.
Dus de ‘aanvulling' die jij begrijpt gedragen door jouw ‘weten’ geeft mij geen aanvulling. (Dat is het moeilijke bij vele schrijfsels op filoblog natuurlijk.)

   

Ja en nu denk ik weer evolutionair-psychologisch, terwijl er natuurlijk ook een commentaar op de commotie hier in zit. Misschien is alleen dat laatste werkelijk en zijn referenties daarnaar te begrijpen.
Als verdediger van geloof (bij cowboy-films was ik altijd voor de Indianen) dat me nu de naam heeft gegeven van gesjeesde pastoor, geloof ik dat ik mijn Jungiaanse ENTP-profiel recht doe, dat schijnt geschikt te zijn voor de rol "advocaat van de duivel". Ik kreeg een spiegel toen mijn zoon de debatwedstrijden op school bleef winnen, ook als hem werd gevraagd radicaal de andere kant van de kwestie te verdedigen. Het moet geen spel worden, de psychische druk is echt bij mensen. Ik fungeer waarschijnlijk toch wel, zoals iemand dat ooit omschreef, als zwart gat, zeer gevaarlijk. Maar goed de Ikea kastjes in elkaar zetten stelde niets voor, dus zit ik weer achter die tablet.

   

Het cryptische "zoals iemand ooit schreef..."

Als diegene die je aanhaalt dezelfde is als ik denk, dan zei die ook dat vluchtlijnen die verdwijnen in een zwart gat destructielijnen zijn die je geen goed doen, en waaruit je dus weg moet. Weg uit het zwart gat!

Maar omdat jij geen namen noemt en liever cryptisch blijft zijn jouw schrijfsels voor mij vaak niet te plaatsen.
Ook het "Misschien is alleen dat laatste werkelijk en zijn referenties daarnaar te begrijpen" begrijp ik dus echt niet.
Ik ben echt een simpel meisje hoor!

   

Leon,

Heb je enig idee wat "evolutionair-psychologisch" betekent. Je lult maar wat uit je nek, is het niet?

Wat een bende domme verwaanden zit zich hier toch te kakken te zetten. En Sofia moet nu plots weer de domme leerling spelen, terwijl ze eerst de reddende levenswijsheid zelve was.

Je lacht je toch een breuk.

   

Een maagbreuk? Kijk uit Siger, je hebt al last van maagzuur.

   

Nee, mijn maag gaat al veel beter. Het moest er gewoon eens uit.

   

Maar ik beloof je dat ik mijn maag vanaf nu spaar. Zie ik een idioot, dan noem ik haar idioot. Beetje Nietschiaans misschien, met een vleugje stoa.

   

Okee, goed dan. Maak eens een wandelingetje in de tuin, het zal je opknappen.
Groeten van 'de del'.

   

Nietzscheaans is met een Z en een E. Maar ja dat kan jij niet weten.

   

Die heb je gewonnen. Noteer de datum!

   

Zo. Ik denk dat ik de zinnen maar weer eens moet verzetten richting Oedipus-klik.
Want eigenlijk is het heel eenvoudig.
De menselijke ontwikkeling gebeurt in fasen, zowel fysiek als psychisch: van baby tot bejaarde, en van totaal onbewust naar zoveel mogelijk bewust. Voor een deel gaat dat gelijk op, maar veel gebeurt ook los van elkaar. Waardoor soms discrepantie ontstaat.

Eén van die fasen is de Oedipus-periode, waarin het libido zich begint te ontwikkelen, met als onderdeel de seksualiteit. Die in het begin niet veel meer is dan belangstelling voor anderen dan het eigen Ik, en nog weinig te maken heeft met reële seksuele gevoelens.
Zo waren mijn ouders bijvoorbeeld niet preuts en was naakt voor mij net zo gewoon als aangekleed. Tot ik een keer de badkamer inliep, mijn vader in het bad zag liggen, en dacht: hé… En mijn vader? Die dacht zó duidelijk Jee dat een toeschouwer in de lach zou zijn geschoten.
En daarna begon ik meer belangstelling te krijgen voor hèm dan voor mijn moeder. Waar hij helemaal niet zo van gediend was, maar dat schreef ik al.
Maar goed, met jongetjes gaat dat ook zo: ze ontdekken op een gegeven moment dat hun moeder een vrouw is, en gaan zich tot haar aangetrokken voelen. Zodat vader een soort rivaal wordt, een sta-in-de-weg.
In de dierenwereld gebeurt iets dergelijks ook, en het is een prima vooroefening voor het latere ‘echte’ leven, waar niemand moeite mee heeft. Het regelt zich allemaal vanzelf. Ook de ontwikkeling van het libido. Dieren met een inferioriteitscomplex bestaan niet. Of nauwelijks, laat ik niet generaliseren.
Maar mensen, ja… die zijn zich, net als Adam en Eva, bewust geworden van hun naaktheid, en daarna uitgestuurd om zich te gaan vermenigvuldigen…

   

Er geldt dat zichtbaar is hoe naakt mensen zijn juist door hun kleding/kledingkeuze.
Naaktheid zegt veel minder over de psyche dan de kleding.

   

Ursula,
over mijn onbegrijpelijkheid, of uit mijn nek lullen, de randvoorwaarden zijn niet aanwezig om wel begrijpelijk te zijn of niet uit mijn nek te lullen. Kwestie van afwachten tot de hybride oorlogsvoering voorbij is.

   

Hé, ik zeg nergens dat je 'uit je nek lult'. Maar de randvoorwaarden die blijkbaar niet aanwezig zijn om wel begrijpelijk te schrijven ken ik natuurlijk niet. Hybride staat voor tussenvorm, dus een 'tussenvorm-oorlogsvoering' wat is dat nu weer? En het is een kwestie van afwachten tot die voorbij is.

Okee misschien snap ik het, het betekent enigszins vertaald:
Op dit blog, op jouw blog met gastoptreden van Sofia, is er een tweestrijd (drie- of vierstrijd?) gaande, een strijd tussen Siger(?) - mij(?) - Sofia(?) - LeonH(?) en die belet je om begrijpelijk te zijn. Dus wacht je af?
Kan je dat niet gewoon zeggen?

Want ik dacht ruimer dat de 'randvoorwaarden' ergens wel of niet in de wereld zijn, wat dat dan ook betekenen kan voor jou, en dat die je beletten duidelijker te zijn.

Aaa..., terwijl ik dit type zie ik dat je ook opzettelijk zomaar 'wat uit je nek lult' omdat de randvoorwaarden dat vragen! Ja ja...

Nou, laat ik dan maar gewoon een goed boek lezen. Daaag.

   

Siger gaf aan dat ik uit mijn nek lulde, omdat ik de woorden "evolutionaire psychologie" gebruikte. Ik begrijp het als je niet helemaal meer bij was met die berichten.

Maar je hebt het gelukkig toch wel begrepen.

In bredere context zijn randvoorwaarden de receptiviteit van anderen voor aanvullende informatie, iets dat misschien eerder op hormonaal vlak zich afspeelt, met ook nog de sterkte van synaptische connecties, als gevolg van psychologische processen rondom kennis vergeten en herinneren. Ja moeilijk gepraat, ik denk dat ik weer interessant wil doen.

Een goed boek is waarschijnlijk vele malen beter, als je het juiste kunt vinden voor dit moment.

   

Ik bedoel met naaktheid 'schaamte', leon.. Mijn vader schaamde zich opeens, en een moeder die haar zoontje naar zich ziet kijken schaamt zich ook.
Waardoor ze zijn toenadering afwijst. Zonder te beseffen dat hij zich daardoor afgewezen, on(vol)waardig en onaantrekkelijk gaat voelen.

En zich dus als volwassene ook onaantrekkelijk en onvolwaardig zal blijven gedragen. Want als de belangrijkste vrouw/man in leven je al onaantrekkelijk vindt, wat zal een ànder dan wel niet vinden? Volslagen waardeloos toch?

Dus gedraag je je ook zo, en ben je de rest van je leven alleen nog maar aantrekkelijk voor lieden die op zoek zijn naar een slaaf of slavin.
Er bestaan natuurlijk gradaties, maar in grote lijnen is het wel zo.
En de enige manier om er van af te komen is zèlf je zelfvertrouwen terug te winnen. Dan krijgt niemand je meer klein. En dat is wat we hier allemaal aan het doen zijn.
Te vuur en te zwaard.

   

Schaamte, ja dat is iets complex. Ik weet niet of goede raad zou helpen, achteraf is mooi praten.

   

Niet alleen is de ontdekking (jouw vader in bad) een eerste moment, het is ook een laatste moment. Als eerste moment maakt het wat los bij jou, maar het is ook dat laatste moment waarop jouw vader jou op een bepaalde manier kon bekijken. De dynamiek van eerste moment voor jou, laatste moment voor jouw vader heeft als naam dat er sprake was van schaamte bij jouw vader, maar eigenlijk is er een heel complex aan processen, die je omgekeerd ook verloren onschuld zou kunnen noemen. Een dergelijk moment van schaamte is onvoorkoombaar omdat je hoe dan ook die onschuld kwijtraakt met een dergelijk effect.

   

Nu ligt dus niet de bal bij. jouw vader (die zich niet zou hoeven te schamen) maar bij jou, die niet juist op die manier de onschuld kwijt moest raken. Zie je het?

   

Het is niet een kwestie van 'onschuld kwijtraken', het is een doodnormaal, noodzakelijk proces om het libido tot ontwikkeling te brengen. En daar is niets 'schuldigs' aan. Het is de afwijzing die de schade veroorzaakt, en niet zo'n beetje ook.
Dat heb ik ook proberen uit te leggen aan de hand van mijn eigen ervaring na de afwijzing door mijn vader. Het 'licht' was uit mijn leven verdwenen en de nachtmerries symboliseerden ondergang, dood.

En in zekere zin was dat ook zo. Want door gebrek aan respons verkommerde niet alleen mijn libido, maar ook mijn zelf. Ik was mijn vertrouwen, mijn basis kwijt en wist niet meer wie ik was. Daarom zat ik onder de tafel.

Als ik een warme moeder had gehad, en een vaderlijke vader was ik een onbezorgd kind gebleven, en een evenwichtige volwassen vrouw en moeder geworden. Nu heb ik daar een leven lang over moeten doen.
Niet dat dit zo erg is, want ik ben al mijn trauma's te boven gekomen, en er uiteindelijk alleen wijzer maar door geworden. Want anders zou ik dit niet hebben kunnen navertellen.
Maar zo goed loopt het lang niet bij iedereen af. Dat zie je hier op dit blog.

   

Ik probeer het nog een keer. De oorzaak lag niet extern bij jouw vader. het lag net zo goed intern bij jezelf (die ontwikkelende libido die zich gewelddadig ontplooide). uiteindelijk is het een wisselwerking die schaamte maar 1 zijde van de medaille laat zijn.

   

Nogmaals: schaamte is een vorm van bewustwording, en dus niet iets om je voor te schamen. Integendeel, het is iets om dankbaar voor te zijn.

   

PS. Heeft iemand nog vragen? Zo niet dan laat ik dit hierbij, en ga verder met iets wat me inviel bij het zien van Conchita.

   

Ik heb nog een opmerking. De vorm van schaamte is afhankelijk van de gretigheid van het kind. Je kunt die vorm niet veranderen omdat je de gretigheid van het kind niet kunt veranderen. De hele lange weg daarna is onvermijdelijk gegeven. Tenminste zonder kennis van het proces.

   

Sofia,
dit was me 'een blogje wel'!

   

Die 'gretigheid' is het verlangen naar warmte, geborgenheid en liefde waar we allemaal - al dan niet bewust - naar verlangen.

   

Truthful?

   

Vergeef me, maar dat herken ik niet helemaal.
Ik denk dat de voorgeboortelijk toestand zeer prettig was (warm, geborgen liefdevol zorgend) en de geboorte/bevalling ruw en ongemakkelijk. Maar het moment van catharsis bij de verlossing zou op zich een nieuwe fase moeten inluiden, die van behoefte aan catharsis-momenten. Dat lukt niet iedereen. Helaas zijn er mensen die hun hele leven het gemis moeten ervaren, van iets dat echt niet meer terug kan komen, daar zijn gewoonweg de middelen niet voor. Of het moet zo'n enge Matrix-toestand worden.

   

Truthful, vraagteken... En dan: vergeef me, dat herken ik niet helemaal.
Vergeef me, Leon, maar wat je hiermee bedoelt begrijp ik niet helemaal.
Ik vindt zelfs dat we méér dan truthful zijn geweest op dit blog.
Het enige wat ik vermeden heb te zeggen is dat we allemaal bang zijn, omdat niemand een perfecte Oedipus-klik heeft gehad, en iedereen dus met een portie onzekerheid rondloopt.
Ik vind namelijk dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken of dat ook voor hem of haar geldt, èn of hij er liever onkundig van blijft zoals tot dusver, of het naar boven wil halen. Sommige trauma's kunnen namelijk zo zwaar zijn dat ze inderdaad beter verborgen kunnen blijven.
Maar meestentijds is het juist goed om ze op te halen, zeker als er geen kans is op herhaling. Dan kan het alsnog verwerkt worden, waarna het hele probleem doorgaans de wereld uit is.
Zoals sigers verhaal, bijvoorbeeld. Dat gebeurt niet nog eens, en dus kan hij het nu als volwassene verwerken. Niet dat het dan meteen in één klap verwerkt zal zijn, want dat zal nog wel even duren, maar de mogelijkheid is er nu in ieder geval. Maar of hij die wil grijpen is zijn zaak, en van niemand anders.

   

Sofia,

Misschien bedoel je het goed, misschien niet. Ik heb daar verder weinig over te zeggen. Alleen dit: je hebt niet het recht het over Siger te hebben. Je zoekt al maanden aanstoot, aanraking, aanranding of hoe je het wil noemen. Stop daar nu mee.

Stop daar nu mee. Het is me ernst.

Ik heb geen enkel probleem dat onder jouw deskundigheid zou kunnen vallen.

Ik vind Freud trouwens een negentiende-eewse kleinburger die vol zat met wat er achter de gordijnen gebeurde in de smalle rijhuisjes van de Weense kleinburgerij, met haar bekrompen angsten en hypocrisie.
Zie bv http://www.kwakzalverij.nl/encyclopedie/f/encyclopedie-freud-sigmund-1856-1939/
Freud heeft geen enkele betekenis buiten het westers kleinburgerlijke kringetje, en de psychoanalyse is vandaag voldoende ontmaskerd door ernstige onderzoekers - het leeft alleen voort onder kleinburgerlijke spiritualisten, kristallisten, pyramidologen en paardestrontkneders.

Wat mij betreft, jij kan mij niet helpen (je zal wat anders moeten zoeken voor de lange zondagmiddagen) omdat je niet weet hoe een progressief atheist denkt en werkt anno eenentwintigste eeuw. Als je dat wel wist, zou je weten dat ik geen trauma heb opgelopen, laat staan door het zien van mijn moeders onder-delen. Begrijp nu aub dat jouw goede raad volledig langs me heen gaat. Waarom je al maanden of langer meent dat je Siger moet "behandelen" zou me een volslagen raadsel zijn als ik niet had opgemerkt dat het veeleer is dat je mij lijkt te misbruiken om je eigen probleempjes op te lossen, en ik wil daar nu wel eens een eind aan stellen.

Vanaf nu mag je het niet meer over Siger hebben, rechtstreeks of achterbaks. Je mag je ook niet meer tot me richten. Ook niet na deze post.

Yours truthfully
Doei!

   

X

   

Siger,

Je afstand nemen van de psychoanalyse verduidelijkt veel.
Zo ontgaat je de spinozistische inhouden van substantie en haar affectiones, of haar openbaringen. ‘Affectiones’ door Van Suchtelen vertaald als ‘aandoeningen’.
Stelling 1 van hoofdstuk 1 in de Ethica: “Een substantie gaat van nature vóór haar openbaringen” is voor jou vermoedelijk onbegrijpelijk. Ook adequaat en niet-adequaat bewustzijn bij Spinoza zal je niets zeggen.
Jij weet - denk ik - alleen iets van zijn gelijkschakeling van God en natuur en je waardeert vanuit jouw atheïst zijn de Bijbelweerlegging van Spinoza. Maar zijn drie kennissoorten zal je vermoedelijk niets zeggen.
Mooi om te zien.

   

Ja, al die dingen zijn voor mij volstrekt onbegrijpelijk. Leuk dat je dat mooi vindt. Ook leuk dat je nu weet dat je me daarmee niet meer moet lastigvallen.

   

Is hier misschien nog iemand die in het kader van de Oedipus-klik even in mijn armen wil?

Nee serieus, ik vind het steeds onzinniger worden, die hele oedipues constuructie. Een moeder is toevallig de eerste die je tegen komt op aard, ze zorgt voor je en is je vooral de baas. Daar hebben jongens zowel als meisjes de rest van hun leven vaak last van.

   

Juist. En als ze om wat voor reden dan ook, in liefde tekort schiet, voel je je verloren, een waardeloos wegwerpproduct. En dat gaat alleen over als je kans ziet om jezelf op te vijzelen.

Dat kun je wel onzin vinden, maar dat is dan een ontkenning die te denken geeft.
Doorknippen die navelstreng, Wiesje.

   

En nu we het toch over moeders hebben: heeft iemand wel eens tegen je gezegd dat je op je moeder lijkt, livinus?

   

Sofia, voor je verder gaat, kan je kijken of je wel of niet kunt aansluiten bij de levenslooptheorie van Erikson? Die gaat iig uit van crisismomenten noodzakelijk bij identiteitsvorming.

   

Ik vrees van niet. Want dan wordt het een soort cursus, of een debat over Eriksons ideeën, en daar voel ik niets voor. Het was mijn bedoeling te laten zien hoe belangrijk het is om zèlf over jezelf na te denken - juist over die dingen die je probeert te vermijden.
En dat kan heel moeilijk zijn. Althans het 'over de drempel stappen' - daarna wordt het steeds makkelijker.
Maar wie daar te bang voor is krijg je nooit en te nimmer over de streep. Die gaat alleen maar steigeren. En ik ben geen goeroe, dat komt er ook nog bij.
Daarom ben ik gestopt - maar de deur blijft open, dus wie over de drempel durft te stappen komt maar.

Maar ik heb wel een beginnetje voor 'de nieuwe mens', dat misschien nieuwe ideeën oproept....

Om je een idee te geven, dit:

Maar intussen zie ik iedere keer als ik filosofie.be aanzet Conchita Würst, en dus heb ik haar een paar dagen geleden maar eens aangeklikt op internet. En vond niet alleen foto’s van háár, maar ook van de Tom die ze ook is, en die precies even mooi is als zij. Een volmaakt mooie man, met een puur mannelijke uitstraling. Wie had dàt gedacht! Eén volmaakt mens die zowel man als vrouw is - een harmonisch geheel. Dat kan dus…

En sindsdien loop ik met een gedachte in mijn achterhoofd: kan dit het soms zijn, waar de evolutie feitelijk op aanstuurt?

   

Jammer, want voor mij persoonlijk is dus uit de kleutertijd iets niet opgelost (mogelijk een van de vele verhuizingen) en zit ik met initiatief-problemen. En om dan gelijk naar Conchita te gaan...maar goed

   

Mijn moraal dus: initiatief is vooral niet ok.

   

“Mijn moraal dus: initiatief is vooral niet ok.”

Zonder exact te weten wat dat voor jou inhoud en hoe het je beïnvloedt, is dit een gegeven waar ik steeds rekening mee houd als iemand het heeft over “Het is belangrijk om zèlf over jezelf na te denken - juist over die dingen die je probeert te vermijden.”
Alsof dit ieder gegeven is? Het kan mensen tegenhouden, niet uit lafheid of oppervlakkigheid maar omdat ze er echt niet toe kunnen komen. Ja ja, niet kunnen toe komen. Zoals iemand met Asperge heel zijn leven problemen zal hebben met binden, dat zit in zijn of haar genen. Of iemand met aanleg voor verslaving steeds problemen zal hebben in zijn gedrag.
Initiatief-problemen zullen je zelfs sturen in de richting van een filosofie die dat gevoel ondersteunt. In de geest van – ‘we verlangen of begeren niet naar het goede maar we noemen goed datgene wat we begeren.’
Inzicht hierin zal een eerste stap zijn.

   

Ik weet wel zeker dat ik filosofisch totaal ongeschoold zou zijn gebleven als ik niet dat initiatief-probleem had. Zou een leuk onderzoekje kunnen opleveren, maar ik blijf denken dat "echte filosofen" een volkomen probleemloze transitie van levensloop fasen hebben. Ik geloof ook zeker niet dat alles altijd maar opgelost moet worden. Daartoe initiatief nemen zie ik juist als zekere mogelijkheid om schuldig te worden, in alle gretigheid om het volle uit het leven te halen misschien iets waar men voor zou kiezen.

   

Ja, hoe we in elkaar zitten zit in onze genen. Maar dat we daarom niet over onszelf zouden moeten nadenken?
Integendeel zou ik zeggen, want wij zijn degenen die met onszelf moeten leven, en er dus baat bij hebben om dat zo goed mogelijk te doen. En daar is nadenken een prima hulpmiddel voor. Of je nu Asperger hebt of gewone, door trauma's ontstane bindingsangst. Of wat ook maar.
Onder alle omstandigheden is daarmee rekening houden een eerste vereiste. En het tegenover de buitenwereld ontkennen het slechtste wat je kunt doen.
Iemand die weet dat je Asperger hebt zal daar rekening mee houden, maar iemand die dat niet weet zal je nors en onvriendelijk vinden, en op zijn beurt dan ook nors en onvriendelijk zijn tegen jou. Dus: openheid, als je normaal met anderen wilt omgaan. De meeste mensen hebben meer begrip dan je zou denken, en wie dat niet heeft laat je maar gewoon schieten. Probleem opgelost.
Alcoholisten en verslaafden zijn blijven steken in de 'orale fase', die voorafgaat aan de Oedipus-klik, en zijn dus zelfs nooit toegekomen aan zoiets als bindings-behoefte. Hun 'liefde' gaat naar de drank of drug. Tot ze bereid zijn om erover te gaan nadenken, en dat is dan meestal pas wanneer ze in de goot beland zijn, en geen kant meer op kunnen. En zelfs dan is die bereidheid er lang niet altijd.
Dus is ook dat een vrije keuze.

   

Alcohol of druggebruik in de orale fase kan echt zoveel kapot maken in je hersens dat je je serieus moet afvragen welke waarde je nog kunt hechten aan de oedipus-klik.

Daar komt verder geen keuze bij kijken, het is een zuiver biologisch feit.

   

Een kind in de orale fase drinkt alleen nog maar melk, Wies. De schade door drank en alcohol ontstaat pas veel later.
Het blijven steken is mogelijk een zuiver biologisch feit, maar de schade achteraf het gevolg van een keuze.

   

Steven,

"Blijft nog steeds die niet onbelangrijke vraag naar de rollen van de onderkende partijen, t.w. het Id en het Ego."

Laten we vooral de oudere variant niet vergeten, het alter ego.

Ik ben al jaren op zoek naar de digitale variant van mijn alter ego.

Denk je dat er zoiets bestaat?

Tot nu toe is het me nog niet gelukt hem te vinden maar ik blijf zeker digitaal door vorsen,
digitaal door mijnen zoals dat ik vaktermen heet.

Ik begon mijn zoektocht bij de Schoolbank maar na een tijd moest ik constateren dat daar eigenlijk niets voor me te halen viel. Het is teveel verleden tijd, een alter ego moet toch actueler zijn dan dat

Later heb ik hem gezocht in de zachte sector. De psychologisch en filosofische fora maar helaas.
Mocht ik hem over het hoofd gezien hebben, heb ik er gewoon niets aan gemist. Een alter ego moet je vrijwil onmiddellijk kunnen herkennen, toch?

Mij krijgen ze niet klein, ik blijf door mijnen.

   

En jij, Leon? Jij hebt je raad al gehad van me: laat je haar groeien, en ga erop af. Je bent mans (en mens) genoeg.

   

Voor de gouden toekomst Els? Ik ben gelukkig met mijn mate van ongelukkigheid.

   

O ja? Dan ben je net die meneer die ik niet meer noemen mag.
Mooi stel voor de bokkenwagen...

Kortom: ik geloof er geen barst van. Je wilt er gewoon over praten. Nou, doe dat dan!

   

Om jouw gretigheid te bevredigen? Best hoor, maar niet voordat ik een filosofische dimensie gevonden heb.

   

Ik vraag me wel af, is het gelukkig zijn met de eigen vertrouwde mate van ongelukkigheid zo ongeloofwaardig? Er zijn toch juist voor iemand met voldoende mate van verbeelding zoveel slechtere alternatieven denkbaar, naast het feit dat zeer onwaarschijnlijk is dat gelukkigheid een blijvende of permanente vorm kan hebben, Ik bedoel de visioenen van de hemel waren me heel duidelijk. Er geldt: "Alles wat je wenst komt uit", maar zodra je iets wenst ben je gebonden aan het aardse waar de realisatie plaats zal vinden, en dan bleek je toch weer niet goed nagedacht te hebben over de consequenties van wat je wilde, je kan bijvoorbeeld rijk zijn, maar lelijk (tot zover ging die wens niet), of mooi, maar totaal niet gediend van al die aandacht, enzovoorts
Voor zover ik nu kan denken is wat ik wilde van God ("Doe maar wat nodig is" volkomen uitgekomen.

   

Nodeloos te zeggen dat dit "doe maar wat nodig is" wel vanuit een heel diep schuldbewustzijn komt.

   

Aha! Wat heb je allemaal op je geweten? Biecht eens op?

   

Dat was mijn vorige leven, daar weet ik niets meer van. Tussendoor kom je niet voor God's gericht, of dat gaat anders. In dit leven heb ik door gebrek aan initiatief, of wat halfslachtige pogingen eigenlijk verrassend weinig "schuldigs" hoeven doen. Ja zelfs het boek over Mao van zijn lijfarts heb ik maar weggelegd omdat ik me medeschuldig voelde worden.

   

Oh wacht, ik heb energetische patronen in de hersenen van anderen aangebracht, bewust, dat telt uiteindelijk misschien toch wel als zeer schuldig. Hoewel je dan eigenlijk eerst, volgens de theorie, van te voren op de mogelijke gevolgen gewezen moet worden, en dan bij twee getuigen moet getuigen dat je dan toch gaat doen wat je gaat doen, voordat je echt schuldig bent.

   

Ik bedoelde: Bedenk wat je nu ècht wilt, en ga daar dan voor. For better, for worse. Je wordt er nooit slechter van, neem dat maar van me aan.

   

"Mij krijgen ze niet klein, ik blijf door mijnen."

Bereid je dan maar voor op een heleboel problemen, Wies! Maar ook een hoop lol.

Jij was…

Jij was een onverwacht fantoom,
een vreemde, wonderschone droom,
een digitale woordenstroom,
een bliksem in een oude boom.

Maar toch reëel - zij het wat iel -
en ook wel redelijk stabiel.
Totdat je van je voetstuk viel,
mijn alter-ik, mijn tweelingziel.

Ik was jouw Yin, jij was mijn Yang,
dacht ik althans, maar niet voor lang.
Zodat dit liedje, ben ik bang,
straks eindigt in een zwanenzang.

   

Ik zal nooit ontdekken wat ik echt wil. Die echte wil bestaat ook helemaal niet denk ik, alleen de waan van de dag.
Ik heb achtereenvolgens in mijn volgende leven: beroemd componist willen worden (maar de beelden van een zwakzinnige die helemaal los ging op zijn keyboard en dat geweldig vond, wat de toeschouwers weer geweldig vonden hebben me toch weer teruggeschrokken) en ik wilde octopus worden (verlost van tweeslachtige seksuele frustraties), mar ik geloof dat je dan weer met allerlei plastic soep te dealen hebt.
Dat korte moment in mijn verbeelding in de hemel verlangde ik vooral naar een levenspartner, en die heb ik, op wonderlijke wijze is mijn partner precies wat ik nodig heb. De vluchtige fantasie om zoveel mogelijk seksuele partners te hebben, heb ik opgegeven toen ik even goed in de spiegel keek.

   

Ik zei toch al dat je je haar moet laten groeien! En laten wapperen.
Blij voor je!

   

Zeg ik ben geen hippie, dat waren mijn ouders al een soort van. Met een verderfelijke "alles moet kunnen" mentaliteit van mijn vader. Nee, dank je.

   

Tja, als je 'haar' associeert met losbandigheid moet je het natuurlijk niet doen, maar als je objectief in de spiegel kijkt, zie je er dan niet leuker uit mèt haar dan zonder? En 'natuurlijker'? More truthful?
Nu ja, het is jouw hoofd, waar bemoei ik me eigenlijk mee...

   

Ja precies, waar bemoei je je eigenlijk mee?

De Wiezen van deze wereld denken in genot uit marteling en vernedering, uit zo pervers en corrupt mogelijk, voor de authentieke ervaring. Denk je nu dat in die wereld de "goede bedoelingen" anders dan cynisch gelach ontvangen?

   

LeonH,

Soms kan ik je echt niet volgen. ‘Goede bedoelingen’ verdedigen!!??

Gelukkig schrijf je het tussen haakjes zodat het door de haakjes zichzelf enigszins bevraagt, want overal moeten goede bedoelingen wantrouwend bekeken worden. Naast dualistisch denken zijn goede bedoelingen de tweede strop die een denker zichzelf vrijwillig om de hals legt! Het beklemt bloed door de hersenen te stromen zodat er niet meer gedacht wordt, hooguit verschijnen er halflege denkballonnetjes met een paar verschraalde begrippen in.
Jezelf de strop omdoen?!

PS Cynisme is de meest valse subjectpositie.

   

Ik wenste om 04:41 ook niet begrijpbaar te zijn, maar ik denk dat sofia me wel kan begrijpen. Zij bediende zich van welgemeende adviezen, vanuit bepaalde "goede intenties" naar ik aanneem. Initiatief om de wereld te verbeteren, althans voor mij, vanuit de binaire gedachte dit is goed dat is slecht. Ik behoud me het recht voor om soms ja te zeggen en soms nee, of het nu wel of niet mijn leven "beter" zou moeten maken of niet. Dat "opschuiven" (richting het betere) mag dan gezien het mutiversum geen enkele werkelijke impact hebben en schuldeloos zijn, ik kan het niet als zodanig ervaren.

   

Praktische adviezen, voor jou, niet voor de wereld.

Kun je niet wat specifieker zijn wat die 'schuld' betreft? Het lijkt wel of je jezelf aan het straffen bent.

   

Ik wil je ook weer niet in ondank betalen voor die adviezen, maar je schept een soort transactionele sfeer die ik niet wil.
Goed ik maak het niet groter dan het is. Je zag een foto van mij met stekeltjeshaar en dacht toen dat langer haar mij leuker zou staan (oordeel) en dat ik dan misschien op een Conchita-wijze vrijer en blijer zou kunnen zijn (conclusie).
Conclusies uit oordelen...

   

Transactionele sfeer is niet mijn bedoeling.
Ik dacht toen ik je foto zag, gewoon dat langer haar je leuker zou staan. Joliger, minder stijfjes.
Dat heeft dus helemaal niets met Conchita te maken, die was toen helemaal nog niet eens in the picture.
En dat jij je op een Conchita-wijze vrijer en blijer zou kunnen voelen denk ik helemaal niet. Eerder opgelaten!
De 'conclusies en oordelen' zijn dus voor jouw rekening.
Maar het is goed dat je het zegt.
Ik heb van mijn kant ook iets, trouwens.
Dit: "Sofia, voor je verder gaat, kan je kijken of je wel of niet kunt aansluiten bij de levenslooptheorie van Erikson? Die gaat iig uit van crisismomenten noodzakelijk bij identiteitsvorming."
Dat voelde net als vroeger dat radioprogramma 'U vraagt en wij draaien'. Dat viel niet lekker bij me, en ik heb er echt een tijd over moeten nadenken hoe ik dat op een vriendelijke manier moest weigeren.
Maar dat is me wel gelukt, he? En daarna was het over.

En dan is er nog de onduidelijkheid over die vrouw en kinderen waar je het over hebt. Want die had je drie jaar geleden nog niet. En nu is het opeens weer een 'partner'.
Dus zei ik truthful. Snap je? Ik vind het naar om belogen te worden, dat doe ik zelf ook niet.

   

Ik blijf niet aandringen, de levenslooptheorie is interessant en je bent of was een beetje het wiel opnieuw aan het uitvinden, maar als jij dat wilt..persoonlijk vind ik het zinloos, ik "ontdek" ook wel eens wat, wat dan al blijkt te bestaan of zelfs weerlegd is, of waarbij mijn visie een ongeoorloofde complexiteitsreductie blijkt, tsja en dara sta je dan.

Ik ben volgend jaar 25 jaar getrouwd. Heb een dochter van 24 en een zoon van 22, die beiden nu zelfstandig wonen. "Partner" is een genderneutraal begrip dat hoop ik meer herkenning geeft dan "vrouw". Zoek op mijn achternaam en Ina en je ziet de praktijk van mijn vrouw/partner. Ik hoef niet altijd mijn totale levensverhaal te dumpen bij iemand toch?. Dan moet je maar doorvragen. Met de ervaring om als kind naar nudistenstraden meegenomen te worden, heb ik nu toch ook niet meer zoveel zin om alles bloot te geven, maar ergens zit dat er toch wel in als je me langer kent.

   

Dieptepsychologie.

In de duisterdiepe krochten
Van de menselijke geest
Vieren monsters en gedrochten
een luguber vreugdefeest.

In die diepverborgen zalen
is de duivel aan de macht
worden wie erin verdwalen
neergeslagen en verkracht.

Wordt de helderheid die straalde
van geluk en levenslust
alles waar je ooit naar taalde
ongenadig uitgeblust.

Ben je daar, blijf dan niet wachten
Op een Florence Nightingale
Maar gebruik je eigen krachten
Liefde en/of pikhouweel.

   

mooi gedicht, maar een impliciet oordeel dat het slecht is in de krochten.

   

Ja, vind jij van niet, dan?

   

Inderdaad.
de krochten en bochten zijn zeer noodzakelijk, en het is waarschijnlijk beter om niet te snel te ontsnappen of op te makkelijke wijze.

   

Ik koester de hel
Als de bel, aan het einde van de schooldag
Kwellingen ongenadig als vuur
Zijn zo puur, na het zwaar getafel
Soms vergeet ik,
en weet ik niet eens.
Dat hij beneden niet te benijden is.
Met zulke onverschilligheid.

   


.Het is niet de liefkozing die je krijgt, maar de liefkozing die je gééft die het belangrijkst is.
Viel me zo maar even in.

   

Er is iets paradoxaals in liefhebben van bijvoorbeeld jouw kinderen. Je wenst ze niets dan voorspoed, maar met niets dan voorspoed word je nooit weerbaar, leert niets, triggert de intelligentie niet, maakt ze lui en profiteurs etc.
Gepaste tegenspoed, dat is pas echt liefhebben.

   

Ik wens voor mijn kinderen het beste. Tegenspoed krijgen ze wel van elders.

   

Terzijde: zo denk ik ook over anderen en hun kinderen.

   

Dus initiatief om tegenspoed van elders weg te houden bij jouw kinderen neem je niet? Of wel, maar je weet donders goed dat dit een tegengesteld effect kan hebben? Ergens gaat de logica weer scheef....

   

Waarom zou een ouder die het beste wil voor een kind geen initiatief nemen om tegenspoed weg te houden?

En hoe kom je aan die andere conclusies, wat voor logica is dat? Tegengesteld effect? Dan herbegin je toch gewoon?

   

Ik bedoel, ouder zijn is vaak een wanhopige taak, ondanks de mooie verhalen.

   

Ik heb mijn kinderen zoveel mogelijk liefde proberen te geven, en ze maar één ding streng verboden: rotstreken uit te halen.
Ze zijn alle vier prima mensen geworden. En hun kinderen ook.
Maar gelukkig wel behept met de gewone menselijke feilbaarheden. Waarmee ze genoeg fouten maken om ervan te leren.

"Je mag best liegen, maar als ik het merk krijg je op je donder" heeft bijvoorbeeld heel goed gewerkt. Want dat is gewoon wat er gebeurt in het leven.

   

Ik heb geen verhaal over hoe ik het gedaan heb. Hoogstens kan ik zeggen dat ik dingen fout en dingen goed gedaan heb. In retrospectief kan echt niet alles goed zijn.

   

Als ik grappig wil zijn: ondanks mijn opvoeding zijn ze nog redelijk normaal geworden.

   

Och ja, kinderen kunnen wel tegen een stootje, doorgaans

   

Verbazingwekkend zelfs, ik zie hier in de buurt kinderen echt geestelijk verwaarloosd worden en psychisch onder druk gezet en misschien is er zelfs sprake van lichamelijk leed, maar ze zijn soms op het speelplaatsje aan het spelen of het de meest zorgeloze kinderen zijn die er bestaan. Plasticiteit heet dat volgens mij technisch, al is niet iedereen het daarover eens.

   

En nu ga ik toch nog maar - heel voorzichtig - eens proberen om ‘de nieuwe mens’ naar voren te halen. Misschien interesseert het geen kip, maar ja, dat dacht ik van de Oedipus-klik ook, en dat viel uiteindelijk best mee.
Alleen is dit meer een kwestie van lange termijn denken, héél lange termijn denken, en met de toekomst zo vlak voor de deur is dat misschien minder interessant. Enfin, we zien wel.

Te beginnen met onszelf: de laatste mutatie van de evolutie – tot dusver, want ik denk niet dat er iemand in het heelal is die zal denken: O, wat prachtig, die mensen, helemaal het einde!! Ten eerste zien we eruit als naakte apen, en verder doen we niet veel anders dan de boel vernielen en elkaar in de pan hakken. Op een paar uitzonderingen na, zoals op sommige filosofiefora, maar ook daar… nou ja, laten we het daar verder maar niet over hebben. Over een paar miljoen jaar is iedereen ons toch wel vergeten. En staan er op de maatlat net zoveel mutaties vóór ons als ná ons.
Maar misschien toch met een klein aantekeningetje: Aanvang van de bewustwording.

   

Even cheken: je gaat niet het transhumanisme behandelen? De mens 2.0 van Jos de Mul? Zeker geen eis van mij, maar ongeduld misschien, welke kant wil je op? Bewustwording, zelf-bewustwording, niet-zelf-bewustwording?

   

Nee. Maar ik heb het nog niet voldoende uitgewerkt om om een samenhangende inleiding te produceren.
Misschien morgen.

   

Misschien was het weer niet leuk van mij om te vermelden dat anderen dus ook al nagedacht hebben over de nieuwe mens. Ikzelf ben ook aangesloten geweest bij de beweging "De maakbare mens", die nadenken over toepassen van alle mogelijke middelen voor de nieuwe mens.

   

LeonH,

Anderen die nadenken, en daar misschien over schrijven?! Dat lees je toch niet!

Alleen wijsheden geschreven op filoblog in tekstvenstertjes van ongeveer twintig tekstlijntjes, die leveren wijsheid. (Nu al, 311 schrijfsels met het mijne erbij !)
Gelukkig heb ik nog een goed boek liggen want de clichés die hier verteld worden zijn echt oude koek.

Oei, nu moet ik misschien in de spiegel kijken want wat er aangereikt wordt is te compromitterend, ik durf ‘mezelf niet te zijn’ zeggen de besjes van deze wereld.

   

Ja, daar zijn besjes voor, wist je dat niet?

   

“En wat die ‘De maakbare mens’ beweging voor ogen staat lijkt me nogal zinloos.”

“We hebben onszelf niet gemaakt.”
Hoe past het volgende hierin?
“Alcoholisten en verslaafden (…) hun 'liefde' gaat naar de drank of drug. Tot ze bereid zijn… Dus is ook dat een vrije keuze.”
Is de verslaving niet gemaakt door onszelf? Maar het willen ophouden is dan toch iets van onszelf. We maken onszelf dan toch in het ophouden?

“Wel worden we een bepaalde richting opgestuurd.”
Dat is dan door hetgeen ‘ons gemaakt heeft’ buiten onszelf?
Kunnen we tegen onszelf zeggen - op pakweg veertig jarige leeftijd – ‘tot nu toe heb ik mezelf niet gemaakt.’ Maar dat geldt ook voor iemand van vijfennegentig – ik heb mezelf niet gemaakt!

“En wat jouw richting is kun je nagaan aan de hand van waar je naar streeft. Jijzelf bedoel ik, niet je ouders.”
Hebben we nu ons streven niet óf wel zelfgemaakt? Alsof er niet ontzettend veel karaktertrekken van een ouder zichtbaar zijn in een kind? Is het een karaktertrek van een ouder, van jezelf, of een mix?

“Een kind dat door zijn ouders een verkeerde kant wordt opgestuurd wordt geheid ongelukkig.”
Is het nu zinvol of zinloos je als maakbaar te bewegen als je toch ‘geheid ongelukkig’ wordt? Je openingszin zegt van niet.

“Onze kinderen zijn niet voor de maak, maar voor de groei. Om zichzelf te ontwikkelen naar zijn eigen aard.”
Naar eigen aard kan je je niet maken zeg je zelf: “We hebben onszelf niet gemaakt.”
Je schrijft, die beweging van maakbare mens lijkt me nogal zinloos!

Het is deze ‘besjes wijsheid’ die alle kanten uitvliegt naar gelang het goed uitkomt die me afstoot. Maar aan dat afstoten kan ik niets doen. Ik heb mezelf niet gemaakt, toch?

   

Als je iets niet kunt volgen betekent dat niet automatisch dat het 'alle kanten uitviegt', dat is een puur subjectieve gewaarwording.

   

O, dat valt me van je tegen.

   

Hoezo, ‘weer niet leuk’? Denk je dat ik je vervelend vind, of zo? Dat moet je dan maar even herzien, als je tijd hebt.
En wat die ‘De maakbare mens’ beweging voor ogen staat lijkt me nogal zinloos – we hebben onszelf niet gemaakt, en ver-maken zit er helemaal niet in.
Wel worden we een bepaalde richting opgestuurd, en wat jouw richting is kun je nagaan aan de hand van waar je naar streeft. Jijzelf bedoel ik, niet je ouders. Een kind dat door zijn ouders een verkeerde kant wordt opgestuurd wordt geheid ongelukkig. Onze kinderen zijn niet voor de maak, maar voor de groei. Om zichzelf te ontwikkelen naar zijn eigen aard. Alleen dat leidt tot een gelukkig, en bevredigend leven.

   

Maar intussen weet ik nog steeds niet goed hoe ik moet beginnen over de nieuwe mens, en begin dus maar met een droom van een paar jaar geleden. Die staat in mijn laatste (lang achterhaalde) boekje, en ik kopieer maar even letterlijk wat ik er toen over schreef.
“Dromen stellen doorgaans niets voor, en voor mijn gevoel zijn ze ook ongericht, en dienen voornamelijk om allerlei oude rommel op te ruimen die in ons brein terecht is gekomen. Enfin, Freud heeft daar al genoeg over gezegd, dus hoef ik dat niet nog eens te gaan doen.
In principe is het natuurlijk wel grappig om zo’n droom-ik te kunnen zijn, dat zich gewichtloos en moeiteloos door een droomland voortbeweegt en daar dan allerlei avonturen beleeft die in het gewone leven onmogelijk zijn. Maar zo grappig is het lang niet altijd.
Zo droomde ik laatst dat ik een chic hotel in de bergen bezat, en tussen alle hotelkamers mijn eigen slaapkamer niet meer kon terugvinden. En toen ik tenslotte – gelukkig in mijn eigen bed – wakker werd, dacht ik: jeetje, wat stelt dat nu voor?
Maar daarnaast heb ook wel eens een droom gehad waarvan de emotionele lading zo sterk was dat die dagenlang bleef voortduren, en die ik dan ook niet zo gauw zal vergeten. Zoals deze bijvoorbeeld, over de onderwereld.
Volgens de Griekse mythologie bestaat er een ‘onderwereld’, waar de gestorvenen naartoe gaan. De onderwereld, Het Rijk der Schimmen, waarin Orpheus afdaalde op zoek naar zijn gestorven geliefde Euridice. Het verhaal is, dat hij zich voorgoed bij haar mocht voegen mits hij niet achterom zou kijken, maar omdat hij dat tòch deed, moest hij voor straf meteen rechtsomkeert maken en terug naar de aarde, het land der levenden. Wèg Euridice.

Toen ik dat verhaal voor het eerst hoorde zat ik nog op school, en zei het me niet zoveel, althans wat de diepere betekenis betreft. Voor mij was het gewoon een mooi, triest verhaal, en ik kon me best voorstellen hoe de onderwereld er zou hebben uitgezien, maar er werkelijk in geloven deed ik natuurlijk niet.
Wie schetst dus mijn verbazing toen ik er een tijdje geleden ineens wàs, in die onderwereld? Alleen zag die er heel anders uit dan de voorstelling die ik me er vroeger van had gemaakt: als een donkere ruimte met witte schimmen. En dat was het niet, het was een mistige, lichtgrijze ruimte met zwarte schimmen, grote en kleine, die zich traag en schijnbaar doelloos voortbewogen, zoals wachtende reizigers op een perron. Die schimmen waren overal, grote en kleine, en tot in de verste verte te zien - één zelfs vlakbij, maar die passeerde ik omdat hij niet degene was die ik zocht. Ze letten niet op mij, en ik ook niet op hen, want ik wist precies waar ik moest zijn, welke schim ik moest hebben. En vond die dan ook moeiteloos.
Het was een ontmoeting die met geen woorden te beschrijven is. We sloegen de armen om elkaar heen zonder armen te hebben, en werden één volmaakt geheel. En daarna was alles volmaakt geluk, volledige acceptatie, volmaakte eenheid en volledige liefde – precies zoals Yin en Yang.
Daarna werd ik wakker met het gevoel dat dit meer was geweest dan zomaar een droom. Ook al omdat het gepaard ging met zo’n intense geluksbeleving, dat ik me na het wakker worden zelfs schuldig voelde tegenover mijn man, alsof ik hem ontrouw was geweest, en dus duurde het een paar dagen eer ik genoeg moed had verzameld om erover te beginnen.
Maar ik had niet bang hoeven zijn, want mijn belezen echtgenoot, van wie ik soms het gevoel heb dat hij een soort wandelende encyclopedie is, vroeg alleen maar:
“Wat was het, een man of een vrouw?”
“Een man.” zei ik bedremmeld.
“Juist, dat klopt dan. Jung en Plato hebben diezelfde droom namelijk ook gehad, en bij hen was de andere helft vrouwelijk.”
O. Maar hoe dan ook, het gaf me meer dan genoeg stof tot nadenken, want al kan ik het dan niet precies met woorden omschrijven, het voelde wel alsof ik mijn alter ego, mijn wederhelft, gevonden had. En dit gevoel heeft mijn kijk op het leven dan ook ingrijpend veranderd. Niet op mijn dagelijkse leven, want dat gaat gewoon door, maar innerlijk voel ik me definitief gelukkiger, tevredener en rustiger dan tevoren. Maar natuurlijk is dat alleen maar een kwestie van gevoel - niet van weten. Zeker weten doe ik niets.
Dus weet ik nog steeds niet wat ik er verder van denken moet, maar als zowel Plato als Jung het belangrijk genoeg vonden om erover te schrijven, is het niet helemaal niks.”

   

Plato was nogal spottend over die wederhelft-theorie, en de geschiedenis heeft juist bewezen dat veel meer mensen daar zijn blijven hangen dan bij de liefde voor filosofie van Socrates.

   

Heet hangijzer?

   

Het romatisch verlangen naar de perfecte wederhelft is zeer sterk in mij aanwezig. Zo sterk dat ik vaak niet zie of waardeer wat ik heb. Waarom ik mijzelf verfoei. Volgens Doorman zitten we nog steeds diep in de romantische orde, en ik kan dat wel beamen voor mij persoonlijk. Dat jezelf verfoeien wordt dan weer het blijmoedig dragen van Weltschmerz. Hopeloos. Dus ik hoop meer op verlossing daarvan dan bevestiging.

   

Sofia,

Vroeger vond ik je schrijfsels net zoals die van Valère een beetje curiosa. Hij steeds gepakt en gemazzeld vanuit de metafysica verwijzend naar Plato. Jij met tegeltjeswijsheid verwijzend naar ‘jezelf zoeken’. Een beetje als twee uitersten.
Maar nu je op een gastblog het volledig register van die tegelwijsheden ophoest is het me teveel geworden. Je kan dan zeggen, sla het toch over meid!
Maar zo werkt het niet, dat weet je best.

En zeker als je dan nog eventuele bezwaren opnieuw in een supersupertegel omzet alsof je een moeilijke spiegel voor de mensen houdt: “Weet je, ik denk dat jullie eens zouden moeten proberen om wat dichter bij je authentieke zelf te komen.” Of "je hebt een subjectieve ervaring."

Vanuit jezelf ‘jezelf’ boven de hoofden van boekenlezende hoofden stelt omdat: “het lijkt alsof Iedereen uit alle macht probeert op andermans hoofd te gaan staan om zelf groter te lijken.”
Jij maakt je hierdoor supersupergroot door nog eens hierbovenuit te gaan staan, waw.
Dat moet toch andere vergezichten brengen…

Sofia, ik ga niet uit mijn dak hoor. Ik schrijf je gewoon iets want ik heb best sympathie voor een persoonlijker blog, maar dit mag stilaan ophouden.
Of beter, ik stop ermee dit alles nog te lezen.
Groeten.

   

Wat ik leuk blijf vinden zijn die meta-discussies, daar gaat het eigenlijk meer om dan om wat er verder voor inhoud zou zijn. Als je goed gaat kijken is er zelfs helemaal geen inhoud, maar alleen gesuggereerde inhoud.

   

Da's vlot, Urs, je weet nog niet eens waar ik naartoe wil en je hebt er al genoeg van!
En Leon wil ook eerst even 'bladeren' eer hij zich aan verrassingen blootstelt. Wat een schijtlaarzen zijn jullie toch. En dan niet eens zozeer voor mij, maar voor jezelf!
Waarom, wat denk je te zullen tegenkomen, bij je authentieke zelf?

En wat heb je aan je denkraam, als je er niet door naar buiten durft te kijken? Mens, durf te leven!

   

Weet je wat ik doe? Ik ga gewoon door.
Kijken of ik nog een wiel kan uitvinden.

   

Zeker doen sofia. Waarom stoppen? Ik wilde ooit stoppen omdat zeker niet nader te noemen elementen duidelijk te lijden hadden onder mijn expressies, en welbeschouwd is hun probleem ook mijn probleem, maar blijkbaar heb ik nog een rol te vervullen als spiegel. Ik weet wel dat me verbinden met/aan die elementen mij nu net zo'n verwaand ego geeft, en ik moet maar kijken of dat vol te houden is. Ik begreep van Onno dat de site wel honderden hits heeft dagelijks, maar mogelijk een stuk of zes gebruikers die telkens weer opnieuw terugkeren in hun stimulansstrijd.

   

O nee nee, LeonH... begin jij nu ook niet 'over een spiegel te zijn' voor anderen!

Voor Sofia zijn we nu al schijtlaarzen die niet durven leven!! En weer over dat authentieke, het wordt arroganter en arroganter.

Durf te leven?!

Sofia, durf zelf te denken zou ik zeggen in plaats van die voorgekauwde 'authentieke zelf verhalen' waar de damesbladen al jaren van vol staan. Je herhaalt cliché na cliché.

   

Je weet toch dat dit iets met mijn geloof te maken heeft? Ik dacht in ieder geval iets te delen van geloof met sofia.
Zij gelooft dat alles altijd ergens goed voor is, en ik geloof dat alles een spiegelbeeld heeft. Ik weet anders ook niet goed een verhaal, voor waarom ik hier rondhang, te vertellen.

   

Over de spiegel.

Wanneer het glanzend oppervlak van een glasplaat - met op de achterkant een dun laagje reflecterend materiaal, meestal zilver of aluminium - iets reflecteert dan gelden de wetten van de optica. Invallende lichtstralen worden onder gelijke hoek weerkaatst. Elk voorwerp verschijnt gespiegeld met minimale vervorming aan onze blik.
Als een dier zichzelf in een spiegel bekijkt, dan ziet het zich zoals het er daadwerkelijk uitziet.

Bij het talige dier is dat anders.
Wat gebeurt er als een mens zich in een spiegel bekijkt? De herkenning in de spiegel wordt een miskenning, een vervorming. De misvorming is zijn (mis?)herkenning als imaginair houvast van zijn narratieve identiteit. Die narratieve gesubjectiveerde positie verdraait het kijken in een verlangend betrokken zien. Kijken doen we als het ware met onze ogen, zien doet ons imaginair subject. We zien ons nooit ‘zoals we zijn’ in een geretourneerd verlangend zien in een spiegelbeeld. Meer zelfs, het beeld in de spiegel is geen spiegelbeeld van reflecterende lichtstralen! Het zijn ‘imaginaire lichtstralen’. Een beetje overdreven gezegd is er nooit een ‘echt zichzelf’ te zien.

De mens kijkt wel naar zijn afspiegeling maar ziet alleen ‘zijn’ herkenning. Daarom zien we in de spiegel niet onze weerspiegeling van vlees en bloed maar de gesubjectiveerde blik die terugkijkt. De blik die terugkijkt is verschillend van onze ogen die kijken! De blik is van mij op het niveau van mijn imaginaire constructie die ook alweer niet echt van mij is maar van mijn subjectpositie keuze .

Wie dus ‘iemand een spiegel’ wil voorhouden steunt op een ijdele misopvatting. De misvatting dat de weerspiegeling de kijker toont zoals hij is.

En wat moet je met een denken dat zich steunt op 'alles heeft een spiegelbeeld'? Een slecht gekozen metafoor of een slordig denken?

   

Ik las; om met Clifford Geertz te spreken: "De mens is een dier dat gevangenzit in betekeniswebben die hij/zij zelf heeft gesponnen" Na deze uitspraak mogen wij beiden even in de spiegel kijken.

   

Het geloof: “alles heeft een spiegelbeeld” is zowel banaal als diepzinnig, nietszeggend als veelzeggend.

Exemplarisch is Willeke Alberti die zong: “Spiegelbeeld, vertel eens even..” alsof je de wil kunt opleggen aan een spiegelbeeld. Wat de menselijke conditie goed weergeeft van controle willen krijgen over het onvermijdelijke, en de natuurlijke conditie, dat dit niet kan lukken.

Sowieso is qua geloof het volgende te zeggen:
Zich willen bewijzen voor een hogere macht is niet rationeel, want we weten niets over die hogere macht, juist doordat deze hoger is. Ze kan zowel onbestaand zijn als bestaand, en die superpositie is als het ware superieur aan slechts het bestaan wat wij doen. (ik refereer aan het Godsbewijs van Anselmus).

Het niet alleen uitgaan van het eigen gelijk (op ervaring gebaseerd) maar van een mogelijk groter/hoger gelijk, kan het denken volkomen gijzelen en onwenselijk zijn, aan de andere kant mogelijkheden bieden voor verhalen van begrip ten aanzien van gebeurtenissen die anders onbegrepen blijven. Het kan een juist begrip zijn of een onjuist begrip. Geloof is de aanname dat het begrip juist is (hoewel niet op ervaring gebaseerd). Ik zou dus niet die boeken in het vuur gooien, wat Hume juist wel wilde doen. Al was het maar psychologisch of pragmatisch juist, een doel dienen om de psyche minder te belasten vanuit de waan van begrip.

Heel moeilijk zal dit zijn voor mensen die zoveel geïnvesteerd hebben in afwijzen van geloof.

En vanuit dit geloof in spiegelbeeld zijn er dus ook tegenargumenten/spiegelargumenten.

Die in de virtuele ruimte (spiegel in spiegel) de andere kant op wijzen.

   

en nu tijd voor een klein inductief rekensommetje: "wat vermeerdert uiteindelijk de stress meer? zo doorgaan of niet?

   

Sofia,

In de geest van ‘Ik ben mijn broeders hoeder’
spreek ik tot je als
‘zuster, ik geef je mijn duster’. (Een duster is een dames kamerjas, je kan je er in hullen.)

Zoals een trainer zijn bokser in de ring aanmaant te stoppen omdat de vuistkamper zelf, murw geslagen, niet meer weet wat kan en moet, zeg ik je, hou op met je schrijven.
Als mokerslagen gooi je woorden in het rond die alleen lucht doorklieven. Ik doe het niet eens voor mij, maar voor jezelf! Wielen uitvinden doe je niet, nee, maar je molen wiekende combinatieslagen doen meer pijn aan jezelf.

LeonH toont zich geen goed coach, hij blijft bewonderend kijken naar die meta-direkte-linkse-hoeken want andere slagen hebben geen inhoud. Het zijn gesuggereerde stoten, je klemt af en staart in het ijle. Je staat ver achter op punten maar weet het niet, en de eindbel is zoek. Het bitje hangt uit je mond en je mankt reeds pijnlijk. Je wordt traag, nee je was traag van bij aanvang. Overmoedig dacht je de ring te moeten betreden! Zelfs je openingstune vond men niet in het muziekarchief, hij bestond alleen op 78 toerenplaat en men had alleen een digitale installatie.

Zuster, plots zie ik dat je ook je handschoenen verkeerd draagt! Links om rechts, wie heeft je die omgebonden?

Zuster, stop, ik geef je mijn duster.

   

Een tranquilizer ware beter... Enfin, het is er uit, net als bij eh.... en nu maar afwachten, hè. Maar ik snap nu waarom je het zo goed deed met eh... Dat was geen inzicht, maar zielsverwantschap.
En wat ga je nu doen? Verder lezen in boeken die niet half zo opwindend zijn als mijn wijsheden op filosofie.be? Truthfully?

   

Naar je eigen spiegelbeeld kijken is naar jezelf kijken 'van buitenaf'. En je ziet dan ook alleen maar de buitenkant. En als je jezelf niet kent, weet je dus ook niet wat erachter zit.
Oftewel, je spiegelbeeld is je imago, je would-be-ego.
En voor je werkelijke ego moet je van buiten naar binnen kijken - eerlijk, zonder wishful thinking.
Bijvoorbeeld: vindt Ursula sofia echt een stomme trut, of denkt ze dat sofia háár een stomme trut vindt, en probeert ze haar dat met gelijke munt terug te betalen?
En waarom denkt ze dat sofia haar een stomme trut vindt? Omdat ze zelf denkt dat ze een stomme trut is.
En dat is dan weer het gevolg van... ja hoor, een mislukte Oedipus-klik!

En daar kan ik niets aan veranderen. Zo lang jij jezelf niet naar waarde schat, zul je nooit kunnen geloven dat een ander dat wèl doet. Dat is simpelweg onmogelijk.
En zo lang je tegen me blijft opkijken zul je nooit mijn vriendin kunnen zijn.
Omdat je niet anders kunt geloven dan dat ik op je neerkijk.
Geloven in jezelf, ondanks al je onvolkomen heden, dat is het geloof waar Leon het volgens mij ook over heeft.
"Ken uzelf" is het begin van alle wijsheid.

   

Oh mijn god, hebben jullie het nou nog steeds over het oedipuscomplex van de vriend van Sofia?

Ik was vanmiddag nog wat aan het lezen in de happy hooker en daar kwamen nog wat interessante voorbeelden voorbij uit de praktijk. Qua theorie is het hele fenomeen toch wel een beetje uitgekauwd maar hoe gaat zoiets dan in de praktijk er met de theorie vandoor. Dat is sowieso een beetje het nadeel van de filosofie. Ik begin zo langzamerhand ook een groot voorstander te worden van de filosofische praktijken nu keer op keer blijkt dat psychologen er toch wel vaak naast zitten, en dan bedoel ik niet het cognitieve gedeelte maar de dagdagelijkse stoornis van mensen goed te etiketteren en te behandelen. Filosofen kunnen dat misschien veel zuiverder omdat er langer over nagedacht is.

Ik denk nu ook aan die stroming van die praktische filosofen , dat boek van Rein Gerritsen, schitterend, mensen met een achtergrond, met inlevingsvermogen, mensen die filosofie niet zien als een stoffig achterkamertjes gebeuren. En James natuurlijk ook, in mindere mate.
Nee hij schreef niet over Oedipus, sorry maar nu heb ik toch nog even stiekum op zijn boek kunnen wijzen.

https://www.isvw.nl/winkel/een-filosoof-in-de-bajes/

   

Wies,

Nooit van Rein Gerritsen gehoord, maar lijkt me bijzonder interessant. Bedankt voor de tip.

http://www.reingerritsen.nl/

PS/ Sam Harris is een lelijkaard.

   

"mijn god, hebben jullie het nou nog steeds over het oedipuscomplex van de vriend van Sofia?"
Ha ha, jij snapt er ook helemaal niets van, hè? Dus maar goed dat er mensen zoals Rein Gerritsen bestaan. Om over te praten. En Sam Harris voor de lelijkerds onder ons.

Maar ondertussen heb ik al ettelijke keren van onderwerp proberen te veranderen, maar kwam er telkens weer iemand tussen. Dat is wel grappig, want degenen die het hardst roepen dat het moet ophouden, zorgen er juist voor dat het niet ophoudt.

Maar alles is ergens goed voor, want met die hitte is iedere dag een koude douche best lekker.
Dag lieverdjes, slaap maar lekker.

   

Om even te recupereren, dit zijn de pogingen die ik tot dusver heb gedaan om van onderwerp te veranderen.
Ze waren niet eens makkelijk terug te vinden, tussen al het geruzie en gescheld. Dus heb ik ze er maar even uitgelicht.

“Maar ik heb wel een beginnetje voor 'de nieuwe mens', dat misschien nieuwe ideeën oproept....
Om je een idee te geven, dit:

Maar intussen zie ik iedere keer als ik filosofie.be aanzet Conchita Würst, en dus heb ik haar een paar dagen geleden maar eens aangeklikt. En vond niet alleen foto’s van háár, maar ook van de Tom die ze ook is, en die precies even mooi is als zij. Een volmaakt mooie man, met een puur mannelijke uitstraling. Wie had dàt gedacht! Eén volmaakt mens die zowel man als vrouw is - een harmonisch geheel. Dat kan dus…
En sindsdien loop ik met een gedachte in mijn achterhoofd: kan dit het soms zijn, waar de evolutie feitelijk op aanstuurt?”

“PS. Heeft iemand nog vragen? Zo niet dan laat ik dit hierbij, en ga verder met iets wat me inviel bij het zien van Conchita.”

“En nu ga ik toch nog maar - heel voorzichtig - eens proberen om ‘de nieuwe mens’ naar voren te halen. Misschien interesseert het geen kip, maar ja, dat dacht ik van de Oedipus-klik ook, en dat viel uiteindelijk best mee.
Alleen is dit meer een kwestie van lange termijn denken, héél lange termijn denken, en met de toekomst zo vlak voor de deur is dat misschien minder interessant. Enfin, we zien wel.”

“Te beginnen met onszelf: de laatste mutatie van de evolutie – tot dusver, want ik denk niet dat er iemand in het heelal is die zal denken: O, wat prachtig, die mensen, helemaal het einde!! Ten eerste zien we eruit als naakte apen, en verder doen we niet veel anders dan de boel vernielen en elkaar in de pan hakken. Op een paar uitzonderingen na, zoals op sommige filosofiefora, maar ook daar… nou ja, laten we het daar verder maar niet over hebben. Over een paar miljoen jaar is iedereen ons toch wel vergeten. En staan er op de maatlat net zoveel mutaties vóór ons als ná ons.
Maar misschien toch met een klein aantekeningetje: Aanvang van de bewustwording.”

   

Voor zover we nu weten, is dat naar onze menselijke maatstaven 1,7 miljoen jaar geleden. Want toen leefde Turkana Boy, de oudste voorouder die we tot dusver hebben kunnen vinden. Hij kwam uit Azië, en wordt als mens(achtige) beschouwd vanwege zijn herseninhoud. Hij vond de stenen bijl uit, leerde vuur maken, en muteerde voort tot de atoomwapens en ruimtereizen van vandaag. Allemaal door die grotere herseninhoud. En het eind is nog steeds niet in zicht. Of voor ons te dichtbij om te kunnen zien, want dat kan ook nog. Maar dat maakt niet uit, we gaan sowieso allemaal dood, waarna we door de grote timmerman hergebruikt gaan worden voor verdere mutatie. Op weg naar…?
Het is zo oneindig groot allemaal, en tegelijk zo oneindig klein. Of is dat alleen in onze ogen zo, en is het in werkelijkheid een simpel, logisch proces?
Quo vadis, Evolutie?

   

Wij, alle mensen die momenteel op aarde leven, zijn vanuit evolutionair oogpunt bezien dus maar een fase in een proces, en dus helemaal niet zo belangrijk als we onszelf vinden.
We zijn met ons allen onderdeel van een experiment, en als we niet meer nodig zijn worden we opgeruimd. Op de voor de evolutie meest efficiënte manier: zelfdestructie.
Om plaats te maken voor hoger ontwikkelde wezens, met meer capaciteiten dan die waar wij over beschikken. Want zo gaat het al miljoenen jaren. En al sneller en sneller. Maar we leven te kort om dat te kunnen constateren, dat kan alleen retrospectief.

En vooruit kijken kunnen we al helemaal niet, alleen maar speculeren, en dat is dan dermate ik-gericht dat het nergens op slaat. Wij zijn puur uit op zelfbehoud, en de evolutie op vooruitgang, en mogelijk herstel. Of iets geheel nieuws, wat er nooit is geweest. Maar om ergens zeker van te zijn moet je verder kunnen terugkijken dan de Big Bang, en dat kunnen we niet. Dus zijn daar die nieuwe wezens dan misschien voor nodig…

   

Als we 'onderdeel van een experiment' zijn, dan geloof of impliceer je dat er een 'experimenteerder' met ons bezig is, iets of iemand die doelbewust de kosmos in een richting laat evolueren, met dus een bestemming of finaliteit. Dat is lijkt me moeilijk gebaseerd te kunnen worden op empirische waarneming, maar is eerder een soort religieus geloof of een wishful thinking, niet?
Het is in de natuur, in de evolutie niet noodzakelijk zo dat soorten plaats moeten maken voor hoger ontwikkelde soorten. Er zijn wat dat betreft geen normen gesteld.
We zien wèl een evolutie van eencelligen naar meercelligen, naar complexere arganismen. Maar dat kan net zo goed terug in de andere richting evolueren. De evolutie zou in de geschiedenis zelfs een paar keer herbegonnen kunnen zijn. Als de mens als soort ooit zou verdwijnen, dan kan het zijn dat er nooit nog een zo intelligente of een nog intelligentere soort meer komt. Ik zie nergens dat de natuur een soort bewust wezen is dat iets bepaalt wil met zichzelf en zie ook geen extern wezen buiten de natuur en kosmos dat die aan het sturen is in een richting.

Wij zijn inderdaad (zoals alle leven) gericht op zelfbehoud, dat is onze 'drive to survive', en zolang de omstandigheden ons gunstig zijn, kunnen we als soort overleven. Als de omstandigheden anders worden, dan zullen 'afwijkende' individuen die toevallig wat beter aangepast zijn, die nieuwe omstandigheden kunnen overleven en hun kenmerken doorgeven aan een nageslacht, uiteindelijk aan een nieuwe soort. Dat is het mechanisme van evolutie. Evolutie is nuchter 'verandering', niet per definitie 'verandering naar iets hogerop of iets beter of intelligenter of bewuster'.
Zonder de mens zal er misschien niemand meer zijn om zich bewust te zijn van het bestaan van de kosmos, om er filosofisch-beschouwend over na te denken. Dat is een vreemde gedachte, want dan draait dat universum maar door voor niets of niemand, zonder betekenis of zin te hebben voor iemand.
(Dit heeft niet veel met Oedipus meer te maken hé, maar je bent er zelf over begonnen)

   

Hoi livinus, ik ben blij dat je er bent, maar ik ga even niet op je betoog in, omdat ik dan weer de draad kwijtraak.
En ik wil echt proberen om mijn verhaal af te maken, en er daarna over te gaan praten met degenen die het hebben 'uitgezeten'. OK?

   

"We zijn met ons allen onderdeel van een experiment"

Dat zou je 's kunnen uitwerken. Maar dan over de gehele linie. Allegorisch en totalitair. Het ganse LEUVEN is dan niets anders dan een "op de proef gesteld worden". Niet alleen door Anderen maar ook door jezelf.
Het "op de proef gesteld worden" krijgt daarmee metafysische proporties. Dus gebeurtenissen, belevenissen en ervaringen die er ogenschijnlijk niets mee hebben uit te staan, dienen in alle scherpzinnigheid ook geannexeerd te worden. Er zijn in deze exercitie eenvoudigweg geen tegenvoorbeelden.
Dat lijkt me een prachtige uitdaging Sofia. En Livinus zou er - gezien zijn reactie - ook wel zin in hebben. Maak er een gezamenlijk "project" van, zouden we zeggen. Dan kun je elkaar ook lekker op de proef stellen. We zijn zeer benieuwd naar het resultaat. Maar er mag ook tussentijds gerapporteerd worden.

   

Dit is een andere manier van denken dan de gangbare, maar wel plausibel, en volgens mij zeker de moeite van het bekijken waard. Maar daarvoor moet je je er wel in kunnen verplaatsen, want anders heeft het geen zin.

En een eerste vereiste daarbij is het universum los te gaan zien van God. Want dat doen we – als we aan God denken richt onze blik zich onmiddellijk hemelwaarts. En wat we dan zien is: niets. Uiteraard niet, want er valt niets goddelijks te ontdekken aan het universum, het is een grote post-Big Bang chaos, en ik denk dan ook dat er nooit iets goddelijks in gevonden zal worden.
Maar dat wil nog niet zeggen dat God niet bestaat. Want die bestaat wel degelijk, en hij heeft zelfs een geboortedatum en –plaats: 1,7 miljoen jaar geleden, in de geest van Turkana Boy.

   

Zo, terug. De vorige posting was van 26 juli, 6 dagen geleden dus, maar het gekke is dat het veel langer lijkt, alsof ik intussen een hele rondreis heb gemaakt, en pas nu weer thuis ben. Zo zie je maar weer hoe subjectief ons tijd-en-ruimte besef feitelijk is. En hoe vredig en rustgevend het thuis-gevoel.
Nu alleen nog even een verfrissende douche, een boterham, en een kop koffie.

   

Het komt mij voor dat het niet kunnen plaatsen van sex niet alleen in het verleden voor heel wat onduidelijkheid heeft gezorgd.
De chemicus verklaart dat liefde slechts een chemisch proces is, omdat hij het via chemische acties en reacties kan verklaren.
En daarbij heeft hij chemisch gezien gelijk.
Aantrekking gebeurt vanuit voorkeuren, die op hun beurt ingegeven zijn door ervaringen, bewust of onbewust.
De ontwikkeling van de mens kent echter een aantal biologische stappen.
Het zou fout zijn geen rekening te houden met deze evoluerende biologische situatie, om chemisch te gaan generaliseren rond liefde, of voorkeur, of kortweg aantrekkingskracht.
Wanneer de biologische klok de procreatieroep voorbij gaat, is er niet langer de hormonale dwang om aan de sexlokroep gehoor te geven. De reden om tot geslachtgemeenschap te komen bij koppels, ligt dan mogelijks bij de gewoonte, maar in het positiefste geval vanuit wederzijdse waardering van wat uit deze gemeenschap aan genot geput wordt. Het feit dat de ene partij ten voordele van de andere handelt, is dan niet langer gestoeld op het sexuele krediet dat op deze wijze opgebouwd kan worden. De aandrijving, de hormonen zijn in zekere zin weggevallen. Wat overblijft is waardering en respect, die wanneer de omstandigheden het toelaten of uitnodigen nog steeds kan uitmonden in een chemische reactie die tot sex leidt, maar die op zich niet de oorzaak is of eerder gelijk gesteld mag worden met de liefde. Sex is als het ware de voorliefde, terwijl naastenliefde de echte liefde is; maar dan in een exclusievere uitvoering binnen de relatie.
Het kunnen plaatsen van deze beide liefdes vormt de frustratie van menig medemens.

   

Het is nog maar de vraag of de oedipus-lik met liefde heeft te maken.Ik zou de liefde dan ook helemaal niet willen scheiden wat niet wil zeggen dat op grond van biologische waarnemingen en theorieen de liefde tussen ouder en kind of ander soort familierelaties iets makkelijker biologisch te verklaren is terwijl de liefde tussen man en vrouw 1 groot raadsel blijft. Nu mensen makkelijker loskomen van hun familiebanden en partners sneller scheiden zou je kunnen denken dat liefde aan het inboeten is, of misschien is het altijd zo geweest dat liefde als ze nog niet ten volle is, mooier lijkt dan ze ooit kan worden. Ik houd het er altijd maar op dat er veel gewoonte bij komt kijken en daar zit hem nu juist de crux. Ben je van de ene liefde af zoek je weer een nieuwe gewoonte. Het is precies als hier met Sofia die van haar oedipus-klik af wil, iets dat maar niet schijnt te lukken.Misschien is ook deze wending wel biologisch te verklaren, dat al wat groeit en bloeit onderhevig is aan de wet der gewoonte.
Nemen we even het geval van de mytochondriën, uiteindelijk zijn ze weer geleidelijk ingelijfde nazaten van een vroegere endosymbiont, Zo is het waarschijn,ijk ook met de liefde, uiteindelijk is ze misschien niet meer dan een doorgeevolueerde vorm van gewoonte. In ieder geval de moeite waard voor een serieuzere beschouwing.

   

"Ben je van de ene liefde af zoek je weer een nieuwe gewoonte. Het is precies als hier met Sofia die van haar oedipus-klik af wil, iets dat maar niet schijnt te lukken.Misschien is ook deze wending wel biologisch te verklaren, dat al wat groeit en bloeit onderhevig is aan de wet der gewoonte. "

Wat stelt dit voor, Wies, is het enkel 'de kif', of gewoon domheid?

   

Volgens Lynn Margulin is sex ontstaan uit kannibalisme: toen een eencellige een andere eencellige wilde verorberen (wat schering en inslag was), smolten per ongeluk beide cellen samen.

   

Moest zijn Lynn Margulis, uiteraard.

   

O ja? Goh...

   

“Sex is als het ware de voorliefde, terwijl naastenliefde de echte liefde is; maar dan in een exclusievere uitvoering binnen de relatie." (versage ni)
"Het kunnen plaatsen van deze beide liefdes vormt de frustratie van menig medemens.”

Het ‘kunnen’ of ‘niet kunnen’ is de belangrijkste schakel in een liefdesrelatie. ‘Er bestaat geen seksuele relatie’ schreef Lacan scherpzinnig en provocerend in de jaren ’60 toen sex als ‘bevrijding’ werd gezien. De seksuele relatie is een bedrijvigheid tussen twee lichamen die vooral met zichzelf bezig zijn, het is vooral ‘jouw’ genot. Het seksuele verbindt niet, het scheidt - het ‘samen’ een imaginaire voorstelling. Het genot voert je van de ander weg en is narcistisch, de binding imaginair.
Het is een zienswijze die schandaal veroorzaakte aangezien iedereen het in die tijd juist over ‘seksuele relaties’ had.
De liefde vult dit tekort aan, wat niet wil zeggen dat de liefde slechts vermomming van een seksuele relatie is. In de liefde overstijgt het subject zichzelf en het narcisme.

Zo sluit deze visie op sex aan bij het kannibalisme van de verorberende eencellige. Basale fysiek vervolledigd door ‘het dier dat mens heet’ met ‘de idee’. Transcendentaal empirisme.

   

"Zo sluit deze visie op sex aan bij het kannibalisme van de verorberende eencellige. Basale fysiek vervolledigd door ‘het dier dat mens heet’ met ‘de idee’. Transcendentaal empirisme."
Tja, het is een mondvol, maar dan hèb je ook wat, hè?

En dan dit:
"De seksuele relatie is een bedrijvigheid tussen twee lichamen die vooral met zichzelf bezig zijn, het is vooral ‘jouw’ genot. Het seksuele verbindt niet, het scheidt - het ‘samen’ een imaginaire voorstelling. Het genot voert je van de ander weg en is narcistisch, de binding imaginair."

Wat je beschrijft is de seksbeleving van een narcist.

   

"Wat je beschrijft is de seksbeleving van een narcist."

Dat wil deze visie juist benadrukken, inderdaad. Seksbeleving is narcistisch, liefde overstijgt dit.

   

Nee, wie liefde in zich heeft kan geen narcistische seksbeleving hebben.
En een narcist kan geen liefde voelen. Wie met een narcist naar bed gaat komt altijd van een koude kermis thuis.

Daar helpt geen lief moedertje aan, en 'Wolters' Vreemde Woordentolk' evenmin.

   

Het gaat niet over 'de narcist' als subjecthouding!

Let op, liefde is niet slechts een vermomming van een seksuele relatie. Er is geen seksuele relatie als relatie. Liefde neemt de plaats van deze non-relatie in. Alleen in liefde bereikt het subject het ‘zijn van de ander’. Lees goed, er is geen seksuele relatie wordt hier benadrukt.

In seks heb je uiteindelijk een relatie met jezelf door bemiddeling van de ander. In liefde daarentegen is de bemiddeling van de ander op zichzelf waardevol.

Het gaat hier om een veel dieper begrip van liefde dan de compleet banale opvatting waarin liefde niets anders zou zijn dan een imaginair likje verf over het reële van seks.

   

'Wolters' Vreemde Woordentolk' is gewoon Nederlands hoor.

   

Liefde heeft een bereik dat ontologisch genoemd kan worden. Waar het verlangen zich steeds op enigszins fetisjistische wijze op de ander richt, op specifieke delen zoals borsten, billen, penis…, richt liefde zich op het zijn van de ander zelf, zoals hij is opgedoken in mijn leven.

Sofia, als woorden vreemd klinken en daardoor slechts losse woorden blijven en geen samenhang vinden via geaffecteerde concepten die je consistentie uitmaken blijft wat je leest onbegrijpelijk. Vandaar de vele meningsverschillen, je coördinaten ‘vallen buiten’ wat gezegd wordt.
Je hebt wel oren maar je kan niet horen wat er klinkt, zelfs alledaagse woorden klinken dan als losse woorden zonder samenhang zijn.
Bij filosofie die ontstaat en nog verwijld in het ‘er tussenin’ is je consistentievlak het belangrijkst, niet je parate kennis. Want ‘unknown knowns’ sluiten in een flits aan bij je consistentievlak waar die ‘knowns’ al aanwezig zijn. Een beetje zoals Plato provocerend zegt dat alle ideeën reeds a priori gekend zijn! (Ideeën moet je dan zien als geaffecteerde concepten.)

   

Zoals gezegd is voorliefde de impuls, maar liefde op zich het blijvende gevoelen.
De voorliefde is de emotie, terwijl de liefde het natuurlijke en onvermijdelijke antwoord is op de wederzijdse aantrekkingskracht.
De verblindende liefde tussen ouder en kind kan initieel gebaseerd zijn op de hormonale drijfveer met de sexbeleving als einddoel. Indien de ouder dezelfde impuls ondervindt, en onvoldoende volgroeid is om boven het sensoriële uit te kunnen stijgen, dan ontstaan er biologisch mogelijke relaties, maar deze beantwoorden daarom nog niet aan de natuurlijke orde.
Incest leidt in de meeste gevallen en uiteindelijk tot degeneratie.
Het is dus zaak om verliefdheid en sexuele lust (welke op zich chemische reacties zijn) te kunnen onderscheiden van daadwerkelijke en diepgewortelde natuurlijke aantrekkingskracht. Liefde is het rekening houden met de anderen in woord en daad. Het is als kiezen tussen twee ogenschijnlijk even goede zaken. Wil je weten welke van beide de zuiverste op de graat is, kies dan voor dewelke die het minste eigen voordeel biedt. Het resultaat staat wederom los van tijd en ruimte (zie een andere topic), maar geeft op termijn de grootste bevrediging, omdat de vrije wil van het individu werd gerespecteerd.
Ik bedoel daarmee bijvoorbeeld, dat indien de ene keuze het rechtsreeks inpalmen van de liefde inhoudt en de andere keuze het verder aanscherpen van de wederzijds veronderstelde aantrekkingskracht, deze die het minst egoïstisch oogt, op termijn ook de werkelijke aard van de aantrekkingskracht zal blootleggen.

Het ervaren van de liefde tussen partners als een groot raadsel, komt voort uit de onwetendheid of lacune rond de natuurlijke orde die in onze opvoeding en onderwijssysteem is ontstaan. Opvoeders die hun bewustzijn hebben weten te vrijwaren, kunnen de liefde tussen zichzelf en hun partner duiden, omdat ze geen voorbehoud moeten hebben rond innerlijke of onbewust (gehouden) conflicten. Agree to disagree, maar op zulke wijze dat niet alleen wederzijds respect maar eveneens de wil om van elkaar te kunnen leren met de bedoeling tot grotere harmonie te komen, vormt de grondslag tot een houdbare relatie. Aanvankelijk kan passie de grote drijfkracht zijn om tot een relatie te komen, maar indien deze niet vrij wordt van de egoïstische inslag, verzandt ze in gewoonte. Egoloze passie daarentegen ziet de schoonheid ondanks of overstijgt de zintuigen. Waarom blijven partners bij elkaar ondanks het feit dat ze zintuigelijk ervaren dat het niet langer klinkt. Uit gewoonte, maar deze geveinsde gewoonte is eerder angst om alleen te komen staan. Een gebrek aan zelfvertrouwen dat het individu overtuigt dat het niet in staat is er alleen voor te staan en bijkomend niet meer in staat een nieuwe partner aan te zullen kunnen trekken. Het besef van innerlijke schoonheid en de uiting ervan doorheen naastenliefde, trekt echter de mooiste vlinders aan…
Dit besef groeit mee met de rijping van het individu, die meestal samen loopt met de biologische ontwikkeling. Het valt dus niet te generaliseren en ontstaat wanneer het individu er rijp voor geworden is. Vandaar dat vrije wil het kostbaarste te beschermen goed is binnen een relatie. Alles wat daaraan afbreuk doet, vormt de basis tot frustraties en hindernissen voor de ontwikkeling.

Vanuit de liefde kan het gevoel ontstaan dat de ene partner figuurlijk de ander zou willen opeten, tot zich nemen, omdat hij zo lekker overkomt. Anderzijds, ook al is de biologische ontwikkeling van embryo tot geboren kind intens, en is de er uit voortvloeiende mogelijk lichamelijke verbondenheid tussen moeder en kind er één die niet te ontkennen valt, deze kan ook alsdusdanig tot de verbeelding spreken. Opnieuw dient het onderscheid te kunnen worden gemaakt tussen wat chemische en wat natuurlijk aantrekkingskracht is. Zich overgeven aan slechts het chemische is hetzelfde als ten onder gaan aan de overmaat. In alle gevallen is mate de gulden snede. Niets is in wezen ongezond, maar te veel is nooit gezond. Zich blind staren op de fysieke liefde zonder zich rekenschap te geven van de op wederzijds respect gebaseerde onderliggende natuurlijke liefde, is zoals een hongerig kind in de snoepwinkel plaatsen. De kans is groot dat het veel te veel snoep tot zich zal nemen omdat het zoete initieel een bevredigend effect heeft. Naderhand zal het teveel aan suikers de neiging tot uitscheiding te weeg brengen. De werkelijke kwestie is echter hoe het komt dat het kind bevrediging zoekt in het zoete, terwijl de liefde volstaat… Of waarom het zelfs hongerig is.

   

Versage ni
“…deze beantwoorden daarom nog niet aan de natuurlijke orde.”
“Het ervaren van de liefde tussen partners als een groot raadsel, komt voort uit de onwetendheid of lacune rond de natuurlijke orde…”
Hoe zie jij die natuurlijke orde?

“… omdat ze geen voorbehoud moeten hebben rond innerlijke of onbewust (gehouden) conflicten.”
Hoe kan je een voorbehoud hebben met je onbewuste? (Het onbewuste zie ik als een andere naam voor het lichamelijk bewuste, het lichaam is zich altijd bewust, de geest kan zich bedriegen en ideeën uiten die niet aansluiten bij haar onbewuste.)

“… emoties van gevoelens te (onder)scheiden, komt voort uit het gegeven dat emoties tot een ander bewustzijnsniveau behoren dan het natuurgevoel…”
Emotie verschilt dus van ‘natuurgevoel’, hoe zie je dat?

“Het is een organisch plateau (…) teneinde tot een eenduidige synthese te komen die los van tijd en ruimte kan staan, lees persoonlijke of subjectieve invloeden.”
Los van het subject is belangrijk. Jouw laatste zin komt van een ander blog, hoe vult die aan wat hierboven staat?

   

Een heleboel vragen die enkele woorden meer vragen, dus sorry voor de ingepalmde ruimte.

Voor mij is de natuurlijke orde deze waarbinnen de principes en wetten onmiskenbare waarheden vertegenwoordigen en die gelijk welke toets doorstaan. Ook deze van tijd en ruimte.
Zoals ik daar reeds aangaf, de dag volgt op de nacht en de nacht op haar beurt compromiloos weer op de dag. Dit is een natuurlijke orde die binnen ons universum niet valt te ontkennen, net zoals een voorkant eveneens een achterkant heeft, of wat omhoog gaat, ook naar beneden komt.
We kunnen emotioneel zijn of juist zeer nuchter en wetenschappelijk, en beide voorgaande belangrijker vinden dan al de rest, het blijven subjectieve benaderingen. Aan de orde van de natuur valt niet te tornen, hoe veel gemoraliseer er ook rond geweven zou worden en we moeten er allemaal voor “buigen”.

Binnen sommige relaties blijven bepaalde vermoedens of deksels op potjes, omdat men ofwel maar al te goed weet wat de uitkomst kan zijn, ofwel er een diepe angst voor de mogelijke onzekerheid die de uitkomst biedt bestaat, ofwel men er gewoonweg zijn vinger niet op kan plaatsen, maar er niet aan begonnen wordt omdat men wat men heeft ook niet wenst te verstoren. Het onbewuste is dan dat wat men op één of andere manier wel aanvoelt, maar wegschrijft als ondefinieerbaar en daarom ingebeeld, of doemdenken.
Binnen een relatie waarbij men elkaars menselijke tekortkomingen kan respecteren en bijgevolg vol naastenliefde met elkaar leeft, hoeft men dit voorbehoud niet te hebben. Wat er ook uit de kast valt, men kan rekenen op de flexibiliteit van het bewustzijn om het (uiteindelijk) binnen zijn overeenstemmende context te (kunnen) plaatsen en het niet (alleen maar) uit te vergroten als een potentiële bom onder de relatie.
Met elkaar samenleven zoekt niet naar redenen om uit elkaar te gaan, maar naar de oorzaken van aanleidingen die tot een conflict kunnen leiden, om daarna tot een besluit te kunnen komen of ze inderdaad de ongewenste weg op gaan en of er bijgestuurd kan worden.
Slechts één van de partners kan uiteraard ook voorlopig tot deze naastenliefde komen binnen een relatie. Het hoeft dan niet meer dan een extra uitdaging te vormen. Omzichtig mee om te gaan toch… Maar het resultaat kan voor beide partners verlichtend zijn.

Emoties behoren tot een bewustzijnsniveau waarbij de gevoelens de bovenhand hebben. Dat is daarom niet verkeerd of slecht, alleen zijn er nog andere bewustzijnsniveaus die evenzeer aangesproken moeten worden vooraleer tot een duidelijk beeld van een bepaald gegeven kan gekomen worden. Het sociale, het wetenschappelijke, het idealistische. Er is ook het instinctieve enzovoort. Niet elk gegeven bevat elementen die alle bewustzijnsniveaus in zich dragen, maar het is fortuinlijk de wél aanwezige te onderkennen. Hoe hoger een bewustzijnsniveau uitgegroeid is, hoe meer onderliggende (niet pejoratief bedoeld, want de basis is evenzeer nodig om de top op te kunnen bouwen) niveaus het automatisch in zich op neemt. Het ene heeft/geeft nu eenmaal een breder blikspectrum dan het andere/onderliggende.
Het natuurgevoel staat echter los van menselijke interpretatie.
Emoties daarentegen zijn in wezen niets anders dán persoonlijke interpretaties, al of niet ingegeven.
Hoe dichter men bij de natuurlijke orde komt, hoe groter het natuurlijke aanvoelen wordt, omdat onmiddellijk met het overeenstemmende overheersende bewustzijnsniveau aangevoeld wordt, een corresponderende empathie. Dit maakt het verschil tussen échte beleidvoerders en zij die voortgaan op stemmingmakerij. De echte beleidvoerders denken bijvoorbeeld op lange termijn en kúnnen ook op lange termijn denken omdat ze hun voorstellen doorheen de filter van de verschillende bewustzijnsniveaus die ze zich eigen hebben gemaakt kunnen laten lopen. Zij kunnen in eer en geweten handelen, en misschien juist daarom ook opzij geschoven worden omdat ze niet altijd passen in de voorbijgaande tijdsgeest...

Organisch plateau of organische discussieruimte, waarbinnen de hoofdspelers van het menselijke bestaan tot overeenstemming komen, namelijk het hoofd, het hart en de natuur, het buikgevoel zo je wil.
Het hart vormt de hoofdvertegenwoordiger van de emoties, waardoor uitgesproken voorkeuren ontstaan.
Het hoofd staat in voor de mentale afwegingen, de beredenering, de wetenschappelijke benadering die vervolgens in menselijke wetten, afspraken of analyses worden omzet.
Het lichaam tenslotte, het buikgevoel is de uitvoerder ervan. Ondanks de besluiten vanuit de emoties of de analytische geest, zal het toch steeds het lichaam zijn dat deze besluiten zal moeten uitvoeren, maar ook zal moeten kúnnen uitvoeren.
Wetende dat “mind over matter” eveneens kan gelden, zal de natuurlijke orde geen aanpassing van de natuurlijke principes en wetmatigheden toestaan. (Tenzij je totaal transcendent wordt, maar zelfs dan ben je in complete harmonie en komen je handelingen in overeenstemming met het feit dat E=mc².) Bijgevolg zal het menselijke wezen, er goed aan doen om zijn lagere en zijn hogere natuur (instincten, analytisiche en verlichte geest en al wat er tussenin voorkomt) tegen het licht van de natuurlijke orde, of zo je wil de metafysische mogelijkheden te houden.
Je kan bijvoorbeeld nog zo graag wereldvrede willen bewerkstelligen, je zal er rekening mee moeten houden dat alleenheersers hun macht via gelijk welke weg zullen willen behouden; dat het wensen van vrede niet alleen door het niet opnemen van wapens veroorzaakt wordt; en dat je steeds indachtig moet blijven voor het monster van je eigen ego.
Bijgevolg, verbeter de wereld en begin bij jezelf, want niet het doel, maar het pad is van belang.

   

Bedankt voor de lange uitleg.

   

Wat ik een beetje mis in je betoog is het woord 'verlangen', emoties is me echt te algemeen. Ben ik boos of vrolijk hoeft dat nog niet meteen met liefde te maken te hebben. Bij liefde hoort eigenlijk maar een standaard emotie en dat is jet romantische verlagen. Jos de Mul heeft daar een heel mooi boek over geschreven met precies die titel : Het romantisch Verlangen" in postmoderne kunst en filosofie.

Zelf ben ik tot nieuwe inzichten gekomen na lezing van het boek en de tweede keer weer. Zo gaat er bijvoorbeeld een hoofdstuk over verloochening en representatie.
Verloochening woordsoort Freud uitgebreid behandeld in zijn analyse van het fetisjisme, daar wil ik het niet over hebben maar dan de representatie. Neem het schilderij van die pijp van Magritte dat geen pijp is maar een schilderij. Het hangt dus van de betekenis af waar je naar zit te kijken, ben je zelf de betekenaar , kan je net zo goed gewoon naar een pijp zitten kijken met een foute titel.

Zoiets is het ook in de liefde, je kunt er over praten als mind over matter(ceci n'est pas une pipe) maar wat let je om van de matter uit te gaan, (Ceci est tune pipe) Je kunt 15 jaar met iemand getrouwd zijn en daar repetitief (ook een term die veel voorkomt in et boek van de Mul, misschien daarover later meer) van houden, je zegt dan voor het gemak dat je romantische verlangen uitgaat naar die persoon, terwijl dat geenszins een constante is, het gaat alle kanten op met romantische verlangens, niet alleen kan ze uitgaan naar andere personen maar ook zeker in de kunst waar het romantische verlangen aan de lopende band getoond wordt en dat dan weer repetitief herkenbaar is bij de ontvanger. En dat terwijl gevoelens niet deelbaar zijn.

Zo moet alweer verlangengetriggerd worden om in werking te worden gesteld en vindt liefde of eigenlijk geldt het voor alle emoties vaak uitgesteld plaats waarbij je je kunt afvragen waar dat romantische verlangen in de tussentijd gebleven is.

De fallus is, volgens de Mul, een transcendentale betekenaar, het verlangen dat ten volle is bergt altijd een leegte in zich, een separatie, waardoor de betekenaar enkel zichzelf bemint en zich afsnijdt, separeert van het andere.

   

Tja, sommige dingen zijn voor de één zo klaar als een klontje, en voor de ander iets wat tot in der eeuwigheid onbegrijpelijk zal blijven.

Want hoe leg je bijvoorbeeld aan iemand die zijn emoties onderdrukt en zijn natuurgevoel kwijt is, uit wat emotie en natuurgevoel überhaupt is?
Dat lijkt me een onmogelijke opgave. Zeker wanneer de degene die de vraag stelt het antwoord helemaal niet wil horen, en er alleen maar op uit is om jou in een hoek te drijven. En liefst ook nog belachelijk te maken.

Als versage werkelijk leon is, zoals je denkt, dan denk ik dat je je de moeite wel kunt besparen - hij beschikt m.i. over heel wat meer inzicht dan jij. Om van moed en integriteit nog maar niet eens te spreken.

   

PS. En ik had versage's antwoord hierboven nog niet eens gelezen...

   

Geen erg Sigsofia.
Ik wil liever kijken en horen hoe anderen de dingen zien alvorens erop in te gaan.

Had je weer vooropgesteld ik iets wou? Iemand in de hoek drukken?
Ben jij echt helderziende of gewoon dom en vooringenomen?

   

Ja, wat sommige dingen betreft ben ik helderziend.

   

Okee helderziende.

Laten we korte metten maken met dat gezever hier!

Jij schrijft 2 augustus 15:50 het volgende:
“Zeker wanneer de degene die de vraag stelt het antwoord helemaal niet wil horen,
en er alleen maar op uit is om jou in een hoek te drijven.
En liefst ook nog belachelijk te maken.”

Sofia, wie is degene die ‘de vraag’ stelt? Gewoon een naam noemen.

Wie wil iemand in een hoek drijven? Gewoon een naam noem. En wie wordt in een hoek gedrukt?
Dan kunnen we gewoon vragen of die iemand zich in de hoek gedrukt voelt.

Wie wil iemand belachelijk maken? Gewoon een naam noemen, dan kunnen we ook vragen of die iemand zich belachelijk gemaakt voelt.

   

Nee, waarom zou ik namen noemen? Het is iets wat mensen doen, en als jij je daardoor aangesproken voelt is dat een schoen die je jezelf aantrekt.

Nee hoor, je gaat maar lekker je gang. Gewoon doen waar je zin in hebt, en schrijven waar je zin in hebt. Ruzie maken doe je maar met siger.

   

Lafaard! Eén woord, lafaard die je bent. Geniepige opmerkingen maken maar paard en kar noemen, hou maar.

Had je gedacht eventjes mensen te kunnen beledigen en dan te doen alsof je neus bloedt?

Sofia, onwaardig doe je.

   

Truthfulness, al was het om te beginnen alléén maar tegenover jezelf.
Als je geen kans ziet om jezelf naar waarde te schatten, zullen anderen dat zeker niet doen. Dus: gooi jezelf niet weg, want er is niemand die je opraapt.

   

Alle waarheid doorloopt drie stadia: allereerst, wordt hij belachelijk gemaakt, ten tweede wordt hij krachtdadig tegengewerkt en ten derde wordt hij geaccepteerd als vanzelfsprekend. Arthur Schopenhauer

En laten we dat dus maar hopen!

   

Verlangen komt naar mijn gevoel overeen met voorliefde. Een individuele vertaling van aantrekkingskracht, of het ondervinden ervan.
Romantiek is dan weer een sfeer, een wijze van handelen, je kan deze via en vanuit verschillende zintuigen en standpunten ervaren of opmerken. Vandaar dat romantiek niet exclusief tot de emoties behoort. De emotie die als stand- of oogpunt werd aangehaald, is een verzamelend begrip, net zoals de rede. Het is dan ook veralgemeend aangegeven, maar niet in de afvlakkende zin, maar eerder de synthetiserende. Net zoals arrogantie een waaier van (levens)houdingen vertegenwoordigt, er de essentie van vormt, het individuele destillaat van elk van deze houdingen afzonderlijk.
In een discussie kan zowel de rede, als de emotie, als de ware natuur een arrogant standpunt innemen (als het grote gelijk hebben bijvoorbeeld). Vandaar dat een derde partij in een tegenstelling deze arrogantie kan blootleggen en de plaats kan geven die het verdient, of niet.

Ik beschouw waarachtige liefde ook niet als een emotie, of de vertegenwoordiger ervan. Dat is juist de essentie van mijn betoog. Het is een staat van ZIJN, die onder andere kan bereikt wordt door elk vraagstuk of elke kwestie doorheen de filter van voornoemd organisch discussieplatform te halen. De ware liefde is puur en vrij van versluierende emoties zoals daar is romantiek.
Zonder daarom gelijk welk schrijven voor te willen trekken beantwoordt volgende nog het best aan wat ik bedoel: “De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan. De liefde is lankmoedig, zij is goedertieren. De liefde handelt niet lichtvaardig, zij is niet opgeblazen. Zij handelt niet ongeschiktelijk, zij zoekt zichzelve niet, zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad. Zij verblijdt zich niet in de ongerechtigheid, maar zij verblijdt zich in de waarheid. Zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen.”
Om dan te eindigen met deze synthese die moet bekeken worden naar de essentie en niet naar de letter of connotatie: “De liefde vergaat nimmermeer; maar hetzij profetieen, zij zullen te niet gedaan worden; hetzij talen, zij zullen ophouden; hetzij kennis, zij zal te niet gedaan worden. Want wij kennen ten dele, en wij profeteren ten dele. Doch wanneer het volmaakte zal gekomen zijn, dan zal hetgeen ten dele is, te niet gedaan worden.”
Wat voor mij zo veel wil zeggen als dat de liefde IS, en dat het aan ons is om ze te ontdekken. Dit ontdekken gebeurt door te zijn zoals de liefde IS en niet zoals wij ze inbeelden en dus eerder trachten compleet te zijn zoals ze hierboven omschreven werd. Dan ontdekken we wat liefde inhoudt en zijn we waarlijk objectief in al ons doen en laten, of wat zo schilderachtig maar uitputtend weergegeven wordt als: “in gedachte, woord en daad, binnen het zichtbare en het onzichtbare, boven, op en onder deze wereld”.

Romantiek is naar mijn gevoel subjectief, want het kan ophouden als we het niet blijven voeden, terwijl de ware liefde altijd aanwezig is. Ze moet alleen gehanteerd worden.
Waarom zouden we de liefde overigens alleen beperken tot een partner van onze keuze?
Omdat we er de emoties bij aanplakken en we er onder andere de biologische en chemische aspecten van een relatie bij betrekken. Maar wanneer de leeftijd onze biologische en chemische drijfveren afschrijft als overbodig geworden (wat de emoties zijn, in het kader van objectiviteit) dan blijft alleen de ware liefde achter en bijgevolg de graad waarin wij de ware liefde kunnen belijden. De liefde is dan ook het hoogste bewustzijnsniveau.

De wereldse aantrekkingskracht die dan nog tussen partners bestaat om bij elkaar te blijven, is de vrije wil om onder andere de romantiek tussen beiden naar believen te willen optrekken, net zoals deze partners beslist hebben de meer exclusieve naastenliefde naar elkaar toe te willen belijden.
De ware liefde verbindt uiteindelijk alle menselijke wezens, maar binnen de menselijke soort beantwoordt het besproken koppel de aantrekkingskracht die E=mc² binnen het materiële het dichtst benadert. Ik neem aan dat ik de “E” niet verder moet associëren?

   

En ik dacht nog wel dat ik helemaal voor niets in de woestijn had lopen roepen!
Twee verrassingen op één dag, het kan niet op!

   

Steven schreef, naar aanleiding van mijn (veronder)stelling "We zijn met ons allen onderdeel van een experiment" het volgende:

02 augustus 2016 toevoegen 14:10

Dat zou je 's kunnen uitwerken. Maar dan over de gehele linie. Allegorisch en totalitair. Het ganse LEUVEN is dan niets anders dan een "op de proef gesteld worden". Niet alleen door Anderen maar ook door jezelf.
Het "op de proef gesteld worden" krijgt daarmee metafysische proporties. Dus gebeurtenissen, belevenissen en ervaringen die er ogenschijnlijk niets mee hebben uit te staan, dienen in alle scherpzinnigheid ook geannexeerd te worden. Er zijn in deze exercitie eenvoudigweg geen tegenvoorbeelden.
Dat lijkt me een prachtige uitdaging Sofia. En Livinus zou er - gezien zijn reactie - ook wel zin in hebben. Maak er een gezamenlijk "project" van, zouden we zeggen. Dan kun je elkaar ook lekker op de proef stellen. We zijn zeer benieuwd naar het resultaat. Maar er mag ook tussentijds gerapporteerd worden.

Nee máár, nee máár, wat een goed idee! En laat nu een onderonsje met livinus net bovenaan mijn verlanglijstje staan!
Alleen niet in LEUVEN, ze hebben daar wel een beroemde universiteit, maar het is me gewoon te ver weg. Maar goed, daar valt wel over te praten, neem ik aan.

Maar hoe denkt livinus er zelf over... Weet je wat, ik ga een reactie schrijven (eerst op Word), en dan kijken of-ie antwoord geeft.

   

“De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst…”

Versage ni, je brengt een mooi lang citaat uit Korinthiërs. Is de bijbel je inspiratie- en kennisbron?

   

Als het op geloof zou aankomen, dan voel ik mij nog het meest aangetrokken door het boeddhisme. Al ga ik een gesprek met de getuigen van Jehova eveneens niet uit de weg.
Gewoon kwestie van te weten te komen wat er allemaal in het hoofd van mijn medemensen ronddwarrelt.
Neen, de bijbel is niet mijn inspriratiebron. Het boek is één van de vele andere die mij wel aan het overdenken zet, net zoals het boek over kernfusie bij kamertemperatuur door... en de naam ontsnapt mij nu even. En dan laat ik de eer aan wie de eer toekomt, als ik denk dat het citaat meer zegt dan mijn plagiaat ervan.
Of ik ondertussen al dan niet kennis van zaken heb mogen vergaren, daarvoor ben ik graag op een discussieforum als deze site, om mee te onderzoeken, poneren en bijschaven.

   

Ik wil graag even opgemerkt hebben dat ik al in het begin van deze discussie de aandacht heb willen afleiden van het moeilijke terrein van de moederverhouding in de oedipous-klik en haar wat breder heb willen trekken naar het verlangen en de liefde. Niemand wilde daar toen aan maar ineens schijnt het tij gekeerd en is die hele moedertoestand van het toneel verdwenen. Het maakt me verder niet uit maar ik wilde het toch graag even gezegd hebben voor in de annalen ;)

Dat liefde geduldig en vol goedheid is en puur en vrij van versluierde emoties lijkt me niet langer houdbaar in het postreligieuze van onze samenleving of je moet de liefde tot god bedoelen, de onvoorwaardelijke liefde van de moeder godin naar de voorwaardelijke, eisen en wetten stellende, vader-god. Het individualisme heeft ons toch zo langzamerhand wel geleerd dat voorwaardelijke liefde iets is dat niet bestaat en de vader god is doodverklaard.

Zijn er nu cognitieve activiteiten te bedenken die toegang hebben tot de liefde?

Ik zal er eens over nadenken.

Liefde is iets dat je overkomt en je kunt niet zo makkelijk nagaan dat er iets achter zou zitten dat eigenlijk niet de liefde zelf is. En als je zoiets zou vinden, doet dat dan geen afbreuk aan de liefde. Het is een beetje als de schepping uit het niets, stel dat er toch iets achter de schepping te vinden is, doet dat dan geen afbreuk aan zoiets moois en wonderbaarlijks als de schepping.

   

sofia

Wies, je kunt van mij niet verwachten dat ik zomaar weet wat je van me wilt horen. En ook niet dat ik met een presenteerblaadje kan komen opdraven, in de trant van: ‘Alsjeblieft, Wies, hier heb je je liefde, veel plezier ermee.

En nu ben ik uitgepraat. Over de Oedipus-klik althans.

   

Alleen nog even dit, in het algemeen. Want Wies schrijft:
“Ik wil graag even opgemerkt hebben dat ik al in het begin van deze discussie de aandacht heb willen afleiden van het moeilijke terrein van de moederverhouding in de oedipous-klik”.
Ja, dat heb je inderdaad. Wies, je bent al direct begonnen mijn onderwerp te ‘overrulen’, en de discussie naar jouw hand te zetten. En je bent niet de enige. Ik heb al die tijd de grootste moeite gehad om er zelfs maar tussen te komen. En volgens mij lazen jullie niet eens wat ik schreef, en inhoudelijk reageren was er dan ook niet bij. De enige die het wèl las was Leon, en hij is dan ook de enige die begrepen heeft waarover ik het had. Zodat ik après tout toch niet helemaal voor niets bezig ben geweest.

Maar daarna is Leon vertrokken. En kan ik het verder wel schudden. Want de Oedipus-klik was bedoeld als inleiding, niet als discussieonderwerp, en als de inleiding al niet begrepen wordt kun je zinvol evalueren wel vergeten.
En mijn volgende onderwerp: het ontstaan van het bewustzijn, is bedoeld als een vervolg, en dus een nòg verder-van-mijn-bed show dan de Oedipus-klik.
Dus vrees ik, Steven, dat ik je moet teleurstellen, want met een zakje pop-corn in je hand gezellig toekijken hoe Livinus en ik elkaar in de haren vliegen, is er niet bij. Sowieso al niet, trouwens.

   

"Wies, je bent al direct begonnen mijn onderwerp te ‘overrulen’, en de discussie naar jouw hand te zetten."
Twaalf tekstjes van de 380 zijn van Wies! Overrulen?!

   

Ja, en voor de rest hebben jij en siger je ook niet onbetuigd gelaten, en met veel meer woorden dan Wies. Het was wat je noemt effectief teamwork, en heeft zijn uitwerking niet gemist. Jullie hebben glansrijk gewonnen.

   

Zat jij ook niet tussen die gedachtewisselingen?
Siger, ik en jij vochten inderdaad een robbertje uit. Jij begon zelfs zowaar over de moeder van Siger! En nu schaapachtig iets zeggen als 'jullie hebben glansrijk gewonnen'?

Je vergist je al met het 'overrulen' van Wies en nu verzin je het volgende. Mooi dat je blog op het einde loopt.

   

Begrijp ik het goed dat deze blog over liefde en sex wil gaan…
Of over de ethiek rond liefde en sex.

In gelijk welk geval is het bevorderlijk te weten wat dan verstaan wordt onder beide.

Als liefde je overkomt, dan is dat naar mijn gevoel voornamelijk de verliefdheid die aan het woord is.
Achteraf gezien, moet ik er eerlijkheidshalve aan toe voegen dat "liefde op het eerste gezicht" mij ook wel aanspreekt, Al moet ik toegeven dat het ook de invulling kan zijn van een beeld dat we als ideaal hebben gevormd, waarop we in wezen verliefd zijn geworden, en plots door een vreemde passend ingevuld zien. Ideaal zou natuurlijk zijn dat we zo dicht tegen onze natuur staan dat we de harmonie onmiddellijk aanvoelen en er voor gaan.

Er is volgens wat ik tot nu toe heb kunnen besluiten, wel degelijk iets te vinden achter de schepping, in zoverre je het logisch gevolg of misschien eerder voorvolg van E=mc² schepping wil noemen. Namelijk de aantrekkingskracht die ook liefde kan genoemd worden (waarvan het geweten een waterdrager is) en die maakt dat de overeenstemmende frequentie vanuit een multiversum, naarmate ze aan relatieve snelheid verliest, binnen de dimensies van ons universum (en dus beperkt in tijd en ruimte) in botsing komt met die andere frequentie, waardoor verdere vertraging en alle fenomenen ontstaan.

En het prachtige is dat “dat iets dat er achter steekt”, wanneer we er ons op focussen en onder andere vrij maken van emoties en andere versluierende gedachten en ideeën, in onszelf terug te vinden is als naastenliefde, of aantrekkingskracht. Deze maakt dat alhoewel het menselijke idee rond verhoudingen dat, romantisch, esthetica wordt genoemd volgens kunstige regels verloopt, op schier onlogische wijze harmonie ontstaat tussen alle onderdelen of fenomenen van het geheel, gaande van gedachte, over gebeurtenis tot individueel organisme.
Om dan maar even kort door de bocht te gaan…

   

Er is één ding dat alle 'mislukte Oedipus- klikkers' met elkaar gemeen hebben:', en dat is ze zich prompt gaan opbla-blazen als je 'Ken Uzelf'' tegen ze zegt.
Nu vind ik dat over het algemeen niet erg, want het is een (niet erg slimme) manier van zelfverdediging.
Maar dat jij, Ursula, vanuit die opgeblazenheid mijn schizofrene moeder een 'schizo' hebt genoemd, dat is iets heel anders. Iets waarmee bij mij je eigen ruiten hebt ingegooid. En voorgoed.

   

Al alcohol gedronken in de namiddag? Daar moet je voorzichtig mee zijn op hoge leeftijd.

   

Sofia,

Via ‘overrulen’ en Sigers moeder nu naar jouw schizo moeder! Ben je zo loom om op zulke simpele aaneenschakeling te komen? Om toch maar weer iets te vinden om te vitten?
Komt thuishulp nog langs? Vraag hulp zou ik zeggen.

   

Juist. Dat bedoel ik.

En ik heb nooit iets over sigers moeder gezegd, alleen gevraagd waar ze was toen sigers konijn uit het raam werd gegooid.
En daar ben ik nog steeds benieuwd naar.

   

Ik zou graag willen roepen: en nu allemaal als de sodemieter zonder toetje naar bed
maar dat doe ik niet, ik doe gewoon niet mee aan dat gehakketak, daar is liefde een veel te mooi onderwerp voor zeker nu ik begrijp dat Sofia genegen is haar onderwerp breder te trekken.

Volgens Fromm is liefde niet iets dat iemand zomaar overkomt maareen vermogen, een vaardigheid die te leren is.

Ik zal daar verder over na moeten denken.

Dat betekent dus dat liefde objectief en redelijk zou zijn. Ik zal straks een nakijken wat Martha Nussbaum daar van vindt in 'wat liefde weet', volgens mij was ze eenzelfde mening toegedaan.

Liefde als vermogen, als vaardigheid. Het heeft zo veel te maken met kennen en begrijpen. Mijn hele idee van liefde moet misschien wel op de schop maar welke kant moet ik op scheppen. Ik zie dat ik rondzwalk, inconsistent ben, misschien daarom ook wel niet de echte liefde gevonden heb.

Nog een geluk dat ik op een filosofieforum zit. In het kader van Descartes en de filosofische common sense in het algemeen, zal mijn twijfel hier ongetwijfeld worden opgevat als een filosofische act, dogma doorbrekend en daardoor van hoge kwaliteit.
Zat ik op een religieus forum dan kon ik met mijn twijfel mijn biezen wel pakken, het zou hier dan ook zeker niet op prijs worden gesteld.

Ik duik maar weer eens de boeken in.

   

Wies, had je dit gelezen?
‘Er bestaat geen seksuele relatie’ schreef Lacan scherpzinnig en provocerend in de jaren ’60 toen sex als ‘bevrijding’ werd gezien. De seksuele relatie is een bedrijvigheid tussen twee lichamen die vooral met zichzelf bezig zijn, het is vooral ‘jouw’ genot. Het seksuele verbindt niet, het scheidt - het ‘samen’ is een imaginaire voorstelling. Het genot voert je van de ander weg en is narcistisch, de binding imaginair.
Liefde neemt de plaats van deze non-relatie in, alleen in liefde bereikt het subject het ‘zijn van de ander’. De liefde vult dit tekort aan, wat niet wil zeggen dat liefde slechts de vermomming van een seksuele relatie is. In de liefde overstijgt het subject zichzelf en het narcisme.
Liefde heeft een bereik dat ontologisch genoemd kan worden. Waar het verlangen zich steeds op enigszins fetisjistische wijze op de ander richt, op specifieke delen zoals borsten, billen, penis…, richt liefde zich op het zijn van de ander zelf, zoals hij is opgedoken in mijn leven.

   

Vandaar dat emoties uiteraard wel hun belang hebben, maar ze niet mogen gebruikt worden om waarden te bepalen. Wel om ze aan te voelen.
Ware liefde heeft geen vereiste emoties nodig.
Het oefenen van de naastenliefde, waarbij de ene rekening houdt met de andere, legt de basis van de ware liefde, of de logica van de aantrekkingskracht tussen actie en reactie, bloot.

   

“Ik duik maar weer eens de boeken in.”
Om te wàt? Je hebt Fromm toch gelezen? En wat je hierboven schreef is toch van jezèlf? Nou dan, iedere man die jou krijgt is bon-af, zoals mijn grootmoeder het altijd noemde. En volgens mij besef je dat zelf ook wel. Er is niets mis met jouw idee van de liefde.
Dus wat let je om eens te gaan struinen op internet, en met een paar geschikt lijkende mannen te gaan mailen, daten en tenslotte het bed in te duiken?
Zo lang je met je neus in de boeken blijft zitten ziet niemand je.

   

Naar mijn gevoel zijn we naar welles nietes aan het afglijden.
Voor de eenvoud, wil ik het even over een andere boeg gooien.
Wanneer iemand iets ten voordele van een andere doet, zonder dat de andere dit heeft moeten vragen of er iets voor moet terug doen, dan ervaart de ontvanger de naastenliefde van de gever.
De waardering die de ontvanger in principe heeft voor de gever, is in essentie liefde.
De ontvanger kan de gever meer aandacht beginnen geven, omdat hij bijvoorbeeld gecharmeerd wordt door de verkregen naastenliefde; of omdat deze hulpvaardigheid hem erg aanspreekt in de gever. Vanaf dan wordt de liefde aangevuld door bijvoorbeeld de verliefdheid.
Indien de gever een quasimodo uiterlijk heeft en verre van aantrekkelijk is voor de ontvanger, dan ervaart de ontvanger nog steeds naastenliefde vanwege quasimodo, maar zal hij waarschijnlijk geen liefde voelen voor quasimodo. De verliefdheid is dus een component die we zelf toevoegen aan een relatie tussen ontvanger en gever, een relatie die in essentie liefde is, maar daarom in het geval van quasimodo waarschijnlijk niet beantwoordt wordt met liefde, tenzij de ontvanger de gever reeds van voordien kende.

Partners kiezen er voor om naast de naastenliefde ook andere gevoelens met elkaar te delen. Ze kunnen dat omdat ze mekaar willen vertrouwen en zich daardoor kwetsbaar durven opstellen.

Handelen vanuit liefde, verwacht geen antwoord.
Handelen vanuit verliefdheid, verwacht op termijn een gelijkaardig antwoord.

Partners willen voor elkaar omwille van de van elkaar ontvangen liefde, werken aan de tekortkomingen die ze ten opzichte van elkaar vertonen.
Ze willen mekaar ook genot verschaffen door die handelingen uit te voeren die de partner aanspreken. Ook al is er wel degelijk liefde, de emoties leiden de belijders er van af en doen ze verwarren met het genot.
Wanneer één van hen zich niet langer wil aanpassen aan het gemeenschappelijk ideaalbeeld, verdwijnt op termijn de verliefdheid en de particuliere verbondenheid.
Je kan wel bij mekaar blijven uit gewoonte, maar ook dan zijn er tenslotte aanvullingen aan de oorspronkelijke liefde die voor beiden van groter belang zijn geworden, dikwijls groter dan de naastenliefde. De liefde tot werd dan overgeplaatst op de voordelen in de relatie.

Het lijkt me bijgevolg van belang, van eerst goed te weten wat naastenliefde is en deze steeds ten opzichte van anderen te beoefenen, omdat je zo zeker iemand zal ontmoeten die van meet af aan een goed zicht heeft op je inborst en dus verliefd kan worden op die eigenschap, eerder dan op de uiterlijke en eerder vergankelijke.

   

“Handelen vanuit liefde, verwacht geen antwoord.
Handelen vanuit verliefdheid, verwacht op termijn een gelijkaardig antwoord.”

“Je mag best van me houden, als je maar niet verwacht dat je er iets voor terugkrijgt.” zei de man, “want zó zijn we niet getrouwd.”

   

One way love

In je ogen wil ik rusten,
met mijn handen in je haar.
Zonder lasten zonder lusten,
diep verworteld in elkaar.

Ik wil zonder kabeltouwen
geven en gegeven zijn,
je geloven en vertrouwen,
levend en herboren zijn.

Maar dat is ons niet gegeven,
Want jij wilt slechts een sjabloon.
zonder liefde, zonder leven,
met vertoon als boventoon.

Jij wilt mij niet zien of ruiken,
wie ik ben geloof je wel.
Je wilt me alleen gebruiken
voor je eigen egospel.

   

Dit gedicht is uiteraard autobiografisch. En kan dus gemakkelijk als niet ter zake doend weggezet worden.

Wat ongetwijfeld ook wel gebeuren zal.

   

Maar dat interesseert me verder niet. Ik ben erin geslaagd om mijn Oedipus-klik verhaal af te maken, en daar gaat het me om.
En de reacties die erop kwamen waren conform de verwachting. Niet teleurstellend dus, maar juist het bewijs dat ik gelijk heb.
Dus zou ik kunnen doorgaan met schrijven - over het ontstaan van bewustzijn, - maar ik denk dat dit geen zin heeft. Wie de inleiding al niet begrijpt, begrijpt het vervolg zeker niet.
En gaan analyseren hoe een blog over liefde kon veranderen in een soortement sadomasochistische orgie hoef ik al helemaal niet te proberen.
Maar het was in ieder geval wel een boeiende en leerzame ervaring, dat zeker.
Alleen peins ik er niet over om me erdoor te laten meeslepen.

   

Hoi leon, had ik vannacht een heel verhaal aan je getikt, en floep, alles opeens weg! Dus maar weer opnieuw.
Maar goed, de kwestie is dat ik niet voldoe aan de kwalificaties die nodig zijn om een filosofisch forum draaiende te houden.
Want wat ik aan parate filosofische kennis bezit is praktisch nihil. En dus zijn de denkbeelden die ik heb grotendeels van mezelf. En zoals je hebt kunnen zien is daar bar weinig belangstelling voor. Ik ben geen vlag om mee te wapperen.
En daar komt dan ook nog bij dat het mislukken van de Oedipus-klik voor de meesten de (diep weggestopte) root of all trouble is. De oorzaak van een heleboel angst en onzekerheid. Die dus in alle toonaarden wordt ontkend.
En iedereen die bang is voor de angst, blijft daardoor blind voor de realiteit. Waardoor het probleem blijft bestaan.

Behalve voor jou. Want jij bent niet bang om bang te zijn. Je bent je bewust van je angst, en bewust op zoek naar een oplossing. En je weet het: wie zoekt die vindt.
En dit is voor mij dan meteen de tweede reden om je lekker in je eentje te laten ploeteren: je komt er wel.

Weet je, ik denk dat ik dit gewoon op het forum zet. Al dan niet ter overdenking.

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie