De Mogelijkheid - De Hoofdwet en zelfreferentialiteit

In de blog: Tijd en zijn reacties: 5 pdf print

Deel 4 van De Mogelijkheid.

Het feit dat we op zoek gaan naar de Formule die Alles Beschrijft veronderstelt dat we de Wereld beschouwen als beantwoordend aan een systeem van wetten dat volledig consistent is. Met andere woorden, er is geen plaats voor enige vorm van uitzondering (geen singulariteiten) op de Formule. Alles moet dus uiteindelijk kunnen afgeleid worden uit één wet, niet uit twee of meerdere. Kunnen we alles na lang vorsen terugbrengen tot twee wetten, dan wil dat zeggen dat er nog een algemenere wet moet bestaan waaruit die volgende twee kunnen worden afgeleid. Dé Hoofdwet ‘bestaat’ dus kennelijk buiten tijd en ruimte, daar het pas haar invulling is die tot beide concepten leidt. Bestaat staat tussen haakjes omdat het woord gereserveerd is voor datgene wat bewust kan worden waargenomen in de tijdruimte. We bevestigen de wet telkens weer door haar invulling, zonder de wet op zich (d.i. zonder dat ze ingevuld is) waar te nemen.

Gezien om het even welke uitkomst na invulling schatplichtig is aan de werking van de Hoofdwet is deze laatste dus omnipresent, in ons, met ons en door ons. Bovendien vormt het samenspel van Hoofdwet, invulling en uitkomst als het ware een (al dan niet heilige) drievuldigheid, voor wie wil te parafraseren als God, de Heilige Geest en de Zoon. Na de ‘invulling’ van de Moeder Gods door de Heilige Geest, wordt de Zoon van God geboren als de verpersoonlijking van God in mensengedaante. Het is een metafoor voor de werking van dé Hoofdwet, niet meer niet minder. Geloven in God of dé Hoofdwet is derhalve vanuit een zuiver pragmatisch standpunt hetzelfde, zij het dat de ongelukkige parafrasering tot ettelijke en dikwijls gevaarlijke misverstanden heeft geleid door de eeuwen heen. Dat hoeft niet nader omschreven te worden.

Het geloof in dé Hoofdwet daarentegen is een onontkoombaar geloof dat neerkomt op Descartes’ ‘ik denk, dus ik ben’: het geloof in een identiteit. Hoezo, gaat ‘ik denk, dus ik ben’ niet om een weten? Neen, om de eenvoudige reden dat het ‘ik’ als uitkomst de invulling is van een veronderstelling: dé Hoofdwet. Dé Hoofdwet is namelijk onbewijsbaar en als dusdanig een axioma. Mocht dé Hoofdwet te bewijzen zijn, staat ze niet langer buiten tijd en ruimte, én is ze dus een onderdeel ván. Bijgevolg kunnen we niet langer van dé Hoofdwet spreken. Nu is dé Hoofdwet stilaan de abstractie der abstracties geworden: ze is niet rechtstreeks waarneembaar noch bewijsbaar. Wat we vanuit onze veronderstelling kunnen afleiden, is dat dé Hoofdwet an sich louter zelfreferentieel is: “ze wijst naar niets anders dan zichzelf”. Die zelfreferentialiteit kan gevat worden in één woord: zijn.

Alles beantwoordt aan zijn. Zijn is omnipresent en toch allerminst te concretiseren. Niemand neemt het zijn waar als zijn. De uiteindelijke formule waarnaar we op zoek zijn is zijn. Het uitwerken van dat concept en zijn consequenties is onze taak, al wordt het zicht van de mensen vertroebelt door die hardnekkige en met virale aspiraties behepte parafrasering. Kunnen we dan niet veronderstellen dat niet alles terug te voeren is op één consistente natuurwet? Uiteraard kunnen we dat, alleen vooronderstelt die onderstelling niettemin zijn. Iemand die namelijk niet in zichzelf hoeft te geloven, hoeft ook niet te veronderstellen. Dat is de weg van het nihilisme, een invulling als het ware.


Tags
geen tags

Reacties (5)

   

Maar zijn er dan geen singulariteiten? Ik zie:
de big bang
het ontstaan van leven (RNA)
het ontstaan van een biologische soort
zwarte gaten

En laat de oneindigheid van het hele universum ons wel toe iets zinnigs te zeggen over het geheel? Waar zouden we het zintuig halen?

   

-De nieuwe 'drievuldigheid' zou kunnen luiden als : "E=mc²=Psy"; een nieuwe hoofdwet .

-Psy als oorzaak en doel van E=mc² is aldus de absolute wet, een nieuwe Logos...

   

Dat soort nonsens is typisch voor New Agers die menen op een wetenschappelijke wijze hun ideologie goed te praten. Psy is nonsens en voer voor parapsychologen, kwakzalvers, charlatans, waarzeggers, bijgelovigen, enz.... E = psy???? Voor hoeveel Joule, elektronvolt aan energie?

   

-En even vaag of belachelijk is dan ook E=mc²...; hoeveel joule is een kg steen of ijzer ???
-Psy is niet meer dan datgene dat die E omzet in die mc³ en vice versa .; wat dit dan ook moge wezen ; het blijft natuurlijk een ideologie, maar een redelijke, die wat meer' bewijst' dan puur 'geloof '...

   

Deel 4 van de serie en we kunnen vinden. Alles evenals wat mee te nemen. Je stak een zeer gedetailleerd en specifiek. Relatief eenvoudig te begrijpen en er logisch.
http://www.friv4live.com

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie