De Mogelijkheid - Een noodzaak en de Hoofdwet

In de blog: Tijd en zijn reacties: 1 pdf print

Deel 3 van De Mogelijkheid.

Het zijn is niets, en als ding-op-zichzelf onwaarneembaar, doch biedt de mogelijkheid tot het waarneembare, dat zich voor de mens vertaalt in de realiteit uit noodzaak, steunend op het antropische principe waarbij noodzakelijkheid wordt gezien als datgene krachtens hetwelke het onmogelijk is dat een ding anders kan zijn c.q. bestaan, een als het ware niet verifieerbare attitude die de zinvraag irrelevant maakt.

Zijn is geen verbum, hoewel het dikwijls verkeerderlijk voor een werkwoord wordt aanzien. Het is tevens geen modus, duidt geen toestand aan. Zijn bestaat -bestaan dient hier letterlijk opgevat als behorend tot een klasse van aanschouwelijke constituenten- bij gratie van het zijn, het afgeleide substantivum. Nu is het zo dat het zijn an sich geen substantiële aard kent, in die zin dat het geen uitgebreidheid bezit, waar het evenwel de mogelijkheid toe biedt. Het zijn is tijdruimteloos: de niet-vervlietende non-dimensionaliteit.

De reële substantie van het begrip ‘het zijn’ herleidt zich dus tot het loutere bestaan van het begrip als begrip. Het bijhorende verbum, als een reëel constituent, drukt enkel het bestaan uit van dat in zichzelf besloten begrip. Het bestaan van het zijn an sich is net onmogelijk gemaakt door het bestaan van het begrip dat het aanduidt en waarin het besloten ligt, hetwelke niet kan ontsloten worden zonder de premisse van het bestaan op te geven. Berkeley’s devies Esse est percipi is zonder meer op te vatten als: het zijn der dingen bestaat alleen in hun waargenomen worden. Dat wat niet weg te denken is -vandaar noodzakelijk- en meteen het fundament voor alle bestaan vormt, draagt de benaming ‘het zijn’: het onvoorwaardelijke ding-op-zichzelf.

Dat brengt ons bij God in de nieuwe natuurkunde, de string theory. Die theorie poogt twee revolutionaire theorieën met elkaar te verzoenen, met name de kwantummechanica en de algemene relativiteitstheorie. De ene theorie beschrijft het subatomaire, zeg maar het ‘onmetelijk’ kleine, de andere beschrijft het ‘onmetelijk’ grote en daar onlosmakelijk mee verbonden, de zwaartekracht. De string theory -of in het Nederlands, snaartheorie- is dus een kwantumtheorie van de zwaartekracht.

Heel concreet is men op zoek naar de GUT of Grand Unified Theory waarin zowel de kleine als grote (en alles tussenin) objecten kunnen worden beschreven zonder dat we te maken krijgen met vreemde singulariteiten of elkaar uitsluitende beweringen. Om het even te idealiseren: als uiteindelijke uitkomst van de theorie heeft men de Formule Die Alles Beschrijft op het oog: de énige échte en onwrikbare natuurwet waaran alles gehoorzaamt.

Even afgezien van de vraag of de snaartheorie of enige andere theorie ooit in staat zal zijn om concreet met de formule an sich te komen aanzetten, stelt zich niettemin een belangrijk punt. Wat is dat voor iets: de Formule Die Alles Beschrijft?


Tags
geen tags

Reacties (1)

   

-'E=mc²=Psy' is dan een formule, die alles kan beschrijven .
-'E=mc²' was zowat de bijbel van de klassieke wetenschappen (Einstein) ; gelijkwaardigheid of omzetbaarheid van energie naar massa, materie en vice versa .
-Psy wordt dan de actor, die die omzetting van E naar mc² en vice versa tewerkstelt .
-Maar alles 'linken' aan een absoluut 'zijn' en 'zijnde' en aan een vorm van absolute noodzaak en eeuwige wetmatigheid zoals de 'logos', of wat men een vorm van bewustzijn, als oorzaak van alles, kan noemen als 'Psy' , moet een rationele verklaring , die breder uitvalt dan alle empirische wetenschappen, kunnen verzekeren .

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie