De hel van Mosul nabij

In de blog: Over de ethiek van de seculiere samenleving reacties: 59 pdf print

N

adat de VS een offensief heeft aangekondigd tegen de Iraakse stad Mosul die nu in handen is van IS (Daesh), verwittigt de VN dat dit zal leiden tot één miljoen vluchtelingen, een ramp ongeëvenaard in de recente geschiedenis.

Mosul, een stad van 2,5 miljoen inwoners in 2014, aantal dat vandaag misschien gehalveerd is, is de tweede belangrijkste stad van Irak en de belangrijkste van de Koerdische autonome regio in Irak, die grenst aan Turkije. Onder het seculiere bewind van Saddam Hoessein leefden er Arabieren, Koerden, Assyriërs, Joden, Armeniërs, Turkmenen, jezidi's, shabakken (jezidische soefisten), Mandeeërs, Kawliya en Circassiërs.

IN 2014 profiteerde IS van de verdeeldheid tussen Irak en de Koerdische autonome regio om Mosul binnen te vallen en te bezetten. De soennitische meerderheid verwelkomde ISIS, maar honderdduizenden anderen sloegen op de vlucht. Volgens Haifa Zangana, een Iraakse jounaliste die onder Saddam uit de gevangenis ontsnapte nadat ze ter nauwer nood aan haar terechtstelling ontkwam, keerden een half miljoen vluchtelingen de volgende dagen terug toen bleek dat minderheden niet vervolgd werden door IS, en een eind werd gemaakt aan willekeur en afpersing door het Iraakse leger. Het recente bericht dat IS een van haar eigen officieren terechtstelde voor afpersing van burgers bevestigt dit, maar werd door onze pers aangedragen als de zoveelste gruweldaad van IS. Vandaag schat men de bevolking van Mosul op 1,5 tot 2 miljoen.

In maart deed het Irakese leger een mislukte poging Mosul te heroveren. Nu de VS, Frankrijk en ander coalitiepartners massale luchtsteun toezegden, kan een nieuwe aanval elke dag losbarsten. De grondtroepen zullen bestaan uit 65.000 Irakese soldaten, 10.000 Koerdische Peshmerga's en 24.000 politiemensen versterkt met shiïtische vrijwilligers (leden van al-Hashd al-Shaabi, een militie opgericht door de shiïtische Ayatollah Al Sistani). Turkije, dat net een permanente militaire basis heeft opgericht nabij Mosul, zet 2.000 soldaten in ondanks het verbod door Irak, dat zonder twijfel vreest dat het Turkse leger zijn geschut op de Peshmerga zal richten.

Tot zover een zo evenwichtig mogelijke situatieschets. De kwestie waarover ik het wil hebben in dit blog is echter de humanitaire catastrofe. De VN vreest voor één miljoen vluchtelingen terwijl er in haastig opgetrokken kampen "slechts" plaats is voor 200.000 mensen. Men spreekt van de grootste humanitaire catastrofe uit de recente geschiedenis.

Dit zet tot denken. Voor de eerste keer wordt met zoveel woorden erkend door de VN, dat militaire bombardementen verantwoordelijk zijn voor de enorme vluchtelingenstroom die de hele regio in armoede en ontreddering stort, en waarvan het rijke Europa een paar druppels moeten opvangen. Waarbij, bovendien, een voedingsbodem voor nieuwe haat wordt gelegd. En wij, hun "redders" in dure, onkwetsbare straaljagers, begrijpen maar niet waaróm ze ons zo haten.

Gedurende jaren werden westerse bombardementen als "herstelbombardementen" afgeschilderd. Twee jaar geleden verklaarde een Belgisch luchtmachtofficier nog dat ze precisiebombardementen uitvoeren en "dus" nooit burgers treffen. Onlangs werd dit lichtjes maar veelbetekenend aangepast naar "we doen er alles aan om burgers te ontzien". Na de bombardementen door Rusland, aanhoudend afgeschilderd als bombardementen opzettelijk gericht op burgers (en waarbij wél beelden van slachtoffers verspreid werden) volstond goede wil als contrast.

Er heerst trouwens en groot en gewild misverstand omtrent wat "precisiebombardementen" zijn. Die "precisie" slaat namelijk niet op het treffen van de vijand, maar op het treffen van locaties. Als een politicus of officier hoog opgeeft van precisiebombardementen, bedoelt hij dat de door spionage aangeduide plaats precies werd getroffen. Maar de vijand doet er natuurlijk alles aan om te misleiden of tijdig van plaats te veranderen, zodat met "grote precisie" ook burgers getroffen worden. Sinds mei is het duidelijk, dat zoiets meer dan ongewilde tegenslag is, want in mei heeft het Amerikaanse opperbevel beslist dat bombardementen tot tien burgerslachtoffers geen speciale toestemming vereisen.



Reacties (59)

   

Op een oorlog gezien is tien burgerslachtoffers gezien niet veel, zonder aan de familiale omstandigheden van de slachtoffers te denken. Op zich wel een wrange gedachte omdat we dit ongemerkt altijd doen, zelfs het opperbevel is hier niet van gevrijwaard, moet zijn beslissing menselijkerwijs motiveren maar, en nu komt het wrange van de gedachte, zonder dit te doen zou een oorlog veel objectiever kunnen worden gevoerd en veel minder slachtoffers kosten omdat juist de slachtoffers degene zijn door wie het vuur hoog oplaait en de strijd heviger wordt of langer duurt.

Nu zijn objectief en subjectief beide relatieve begrippen, er bestaat niet zoiets als een absoluut objectief oordeel waar een opperbevel of oorlogspartij zich aan kan houden maar hoe minder een oordeel afhangt van de persoon, des te objectiever is het. Een grens of harmonie is er alleen daarom al niet.

Het subjectieve oordeel met betrekking tot de tien burgerslachtoffers zal alleen maar aanvaard worden door mensen met dezelfde smaak. Dus zijn het burgerslachtoffers van je eigen volk is dat veel erger dan burgerslachtoffers van de vijand. De beslissing van het opperbevel is weliswaar niet objectief in absolute zin maar toch voor amerikaanse begrippen zo weinig subjectief als mogelijk. Wat dat betreft is het weten in de oordeelsvorming maar een betrekkelijke aangelegenheid.

   

Wies,

Wat bedoel je met "op een oorlog gezien is tien slachtoffers niet veel"? Het gaat hier om tien burgerslachtoffers per bombardement. De VS heeft in Syrië tot vandaag zo'n 40.000 bombardementen uitgevoerd.

Ik tracht me de gevolgen van het maken van één slachtoffer voor te stellen voor ik met onpersoonlijke aantallen begin te redeneren. Duizenden dorpen werden tot de grond gelijk gemaakt en er zijn nu misschien wereldwijd 50 miljoen mensen op de vlucht om te ontsnappen aan oorlog. Maar kunnen we ons daar een gevoelsmatig beeld bij vormen?

Vind je echt dat er minder slachtoffers zouden zijn als we minder om de slachtoffers zouden bekommerd zijn? Dat is toch wel erg onredelijk? Zou het niet eerder zo zijn dat er geen oorlogen zouden zijn als we ten volle de wederkerige destructie beseften?

Ik ben het met je eens dat eigen volk anders geteld wordt. Dat betekent dat er een harde band is tussen oorlog en racisme: de andere partij bestaat in de psyche altijd uit on-mensen.

Maar dat is niet onoverkomelijk. Als we ons eenmaal kunnen indenken dat andere bevolkingen uit net dezelfde mensen bestaan als wijzelf, wordt het voeren van oorlogen steeds moeilijker te verdedigen. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor Amerikanen...

   

Is het ethisch aanvaardbaar om mensen op te offeren als daarmee meer mensen beter af zijn? Dat is de oude vraag over de utilitaristische moraal. Het is de vraag of je iemand voor een tram mag gooien als je daarmee meerdere mensen redt, maar het is dezelfde vraag of je oorlog mag voeren, want inderdaad, oorlog weegt altijd mensen tegen elkaar af en offert er een (altijd tegenvallend) aantal op.

Volgens de gouden regel moet je je afvragen of je zelf zo behandeld wil worden - dus of je vindt dat iemand mag beslissen jou onder de tram te duwen of je huis plat te gooien met jezelf en je gezin erin, zonder dat je weet waarom - je bent immers dood.

Mijn antwoord is nee: mensen mogen niet door iemand opgeofferd worden, want ik wil niet door iemand anders geofferd worden. Dat verbod kan onder geen enkele omstandigheid verbroken worden. Dat is de deontologische ethiek die te verkiezen is boven de utilitaristische.

Let we dat alle ethiek naar de gevolgen kijkt, maar daarom nog niet utilitaristisch is. Utalitaristische ethiek is kwantitatief, berekent de som van het voortgebrachte geluk.

Een deontologische ethiek kijkt naar het nut van regels voor de samenleving of mensheid als geheel. De onderbouwing dat het sociaal weefsel en de wederkerigheid van een samenleving of de mensheid worden ondermijnd door een utilitaristische ethiek, is dus niet utilitaristisch, maar deontologisch.

   

Voor mijn begripsvorming: wat denk of hoop je nu te bereiken met jouw blogartikel of deze reactie?

Zoals het spreekwoord zegt: de beste stuurlui staan aan wal. Als je niet via familiebanden, banden van het bloed, banden van het geloof, of wat voor andere banden dan ook verbonden bent aan de gebeurtenissen in Mosul, ook niet een westerse beleidsmaker bent of die kent om die te beinvloeden, waarom doe je het dan?

Ik denk dat belangrijker is als je jouw stem laat horen of de plaatselijke supermarkt langer open moet blijven.

   

Leon,

Met zo'n meta-vraag toon je dat wat ik schrijf je niet bevalt. En dat is je goed recht. Maar als mijn mening je niet aanstaat dan moet het toch wel makkelijk zijn op de inhoud te reageren?

De kern van de vraag is, of burgers in een democratie het recht hebben zich te bemoeien met hun beleidsmakers en hun bondgenoten. Ik denk van wel. Zeker als deze beleidsmakers en hun bondgenoten mijn samenleving op alle niveaus ernstige schade toe te brengen. Natuurlijk kan ik me vergissen. Daarom is het zo goed om argumenten uit te wisselen, in plaats van ons hoofd in het zand te steken.

Natuurlijk weet ik dat mijn invloed klein is, maar het is altijd meer dan zwijgen.

   

Het merkwaardige is dat we op een andere schaal iets gelijkaardigs zeggen. Zoals jij zegt dat ik me beter tot de supermarkt zou beperken, zeg ik dat de VS en zijn bondgenoten zich beter tot het democratisch besturen hun eigen land zouden beperken. Het verschil in schaal is ongeveer één miljoen mensen die uit hun huizen verdreven worden en nergens welkom zijn.

   

Ik heb geen hoop op dat de VS zich met winkelnering bezig zou gaan houden, dan lijkt me de hoop dat jij dat gaat doen realistischer, hoewel?
Mogelijk zijn dezelfde principes aan het werk, blinde ijver.

   

Ik denk dat vanuit een fysisch standpunt (botsende atomen) oorlog zoiets is als toegenomen entropie, en als je het hier niet wilt, zal je het daar moeten hebben, want de mate van wanordelijk gedrag heeft gemiddeld wel een bepaalde waarde. Dat is zuur.
De verantwoordelijkheid nemen in deze is de wanorde binnen de eigen cultuur toelaten, als je begrijpt wat dit doet met het gemiddelde. Maar daar hoor ik niemand over, alleen maar over de wanorde af laten nemen, een denkbeeld wat getuigt van naiviteit. en voor wetenschappers geldt dat ze de kennis hebben, maar net doen alsof ze achtelijk zijn, de hypocrieten.

   

Dat denk jij ook maar, niet?

   

Dus?

   

Je bent het daar dus mee eens. Iedereen kan zonder verband om het even wat denken. Daar kan ik niets mee. Dus "dat denk jij ook maar" betekent: je denkt zomaar wat, en voor mij is wat jij in alle willekeur denkt niet interessant.

Ik ga hier ook liever niet op in, omdat vorige goodwill steevast eindigde met een bitter smaakje.

Wat ik niet begrijp (en ik verwacht ook niet dat te begrijpen) is hoe jij het rijmt dat

1. burgers mogen boedvergietende leiders verkiezen en financieren.
2. burgers mogen die leiders niet beoordelen maar moeten het bij hun lokale supermarkt houden.
3. burgers moeten dan wel weer oordelen over kosmische evenwichten.

Misschien schuilt het antwoord hierin:
---x---
Wat betekent "escapisme"? Vluchten voor positieve vrijheid uit angst, door middel van verbeelding.
Wat betekent "voluntary servitude"? Vluchten voor positieve vrijheid uit angst, door middel van onderwerping.
---x---
http://filosofie.be/blog/over-de-ethiek-van-de-seculiere-samenleving/3506/vragen-over-vrijheid-en-determinisme/
http://www.sigervanbrabant.be/blog/20130308_Vragen_over_vrijheid_en_determinisme.htm

   

Ik denk dat je al te makkelijk je van moeilijke argumenten afmaakt met: je denkt maar wat, dat zal je van jezelf niet vinden, denk ik zo, en dat getuigt dus niet van eerlijk denken.

Over escapisme naar een "veiligheid" gesproken, die van je eigen gelijk en het ongelijk van de ander.

Maar ga jij maar lekker verder in je eigen bubble, ik ben weer genezen van een poging tot samenwerkend denken.

   

Over een bubble gesproken, wie heb jij feitelijk al kunnen overtuigen?

   

Je hebt helemaal geen argumenten gegeven.

Je denkt dat "oorlog zoiets is als toegenomen entropie". Wat zijn je argumenten daarvoor?
Je schrijft "de mate van wanorde heeft gemiddeld een bepaalde waarde". Wat zijn je argumenten daarvoor?
Je schrijft "de verantwoordelijkheid nemen is wanorde toelaten". Wat zijn je argumenten daarvoor?

   

En inmiddels heb je nog altijd geen inhoudelijke reactie op het blog gegeven.

   

Qua peilen, een signaal sturen en de feedback bestuderen, leer ik nog dagelijks. Mensen zoals jij laten zich niet overtuigen, dat kan je helaas niet als argument gebruiken tegen de waarheid van wat ik zeg. Zegt namelijk meer over jouw zelfovertuiging dan over wat ik zeg.

1) oorlog als entropietoename -> de mate van wanorde neemt toe tijdens oorlog als was het maar door explosies.
2) entropietoename impliceert een mate van entropie op een bepaald moment, wat impliceert dat als lokaal de entropie toeneemt het elders lager kan zijn, dat is een economisch principe, als de hoeveelheid geld gelijk is, en iemand is relatief rijk impliceert dat dat de ander relatief arm is
3) als je gelijkheid wilt is dat ook weer economisch zo te zien dat je de rijkdom verdeelt, lees nu voor rijkdom wanorde. In principe is het geen oplossing iedereen arm te maken.

   

Ik vind geen aanknopingspunten om inhoudelijk op het blog te reageren, mijn eerste interesse is jouw motieven, die zoals je zegt beleidsmakers beinvloeden is. Of die beleidsmakers ook op filosofie.be te vinden zijn is volgens mij zeer onwaarschijnlijk. Ik snap gewoonweg niet dat iemand zoals jij in blinde ijver bezig kan zijn met wereldverbeteren waar de mogelijkheden dat de wereld op die manier verbetert (gelijkheid toeneemt) zeer beperkt zijn in mijn ogen. De vraag is trouwens nog zeer of men eigenlijk wel echt wil dat gelijkheid toeneemt, vooral als men het beter heeft dan de anderen.
Ikk heb geen zelfrespect voor mijzelf daarbij, maar goed.

   

Wil jij dat de wereld beter wordt, of slechter, of ben je onverschillig? En welke rol speelt daarbij of je zelf schade lijdt?

Antwoordt even op deze vraag als je wilt, want de omtrekbewegingen (zoals "het zijn net de wereldverbeteraars die..." of "wat ik doe maakt niet uit...") zijn me al te bekend.

Dus laat eens weten hoe jij er tegenover staat?

   

Wat is een betere wereld precies? Een wereld waarin jij persoonlijk het beter hebt? Of een wereld waarin de kwaliteit van leven voor het grootst mogelijke aantal mensen optimaal is? Of ergens daar tussen?
Ik neig naar het laatste, maar de consequentie is wel dat de kwaliteit van leven voor een aantal mensen omlaag moet om een optimale kwaliteit voor het grootst mogelijke aantal te krijgen. En dat blijkt onverkoopbaar.

   

Dus een optimum rekening houdend met de psychologie geeft aan dat we in de beste van alle mogelijke werelden leven, en dat de pessimist vreest dat dit waar is. Eigenlijk is elke verandering futiel, het geluk van de een kan afgewisseld worden tegen het ongeluk van een ander, en hoewel dat qua persoonlijk lot natuurlijk van groot belang is, is het in het algemeen gezien nietszeggend, als er in Mosul geen oorlog is, dan elders. Ik voel me verantwoordelijk voor elke wijziging in die situatie, wetende dat alleen uitwisseling van persoonlijk lot kan plaatsvinden. Dus een held voor de een en een duivel voor de ander, dat zijn wij gedoemd te zijn.

   

Voor mijn begripsvorming: wat denk of hoop je nu te bereiken met deze reacties?

   

Dat jij specifiek iets genuanceerder over dingen gaat denken, met name de mogelijkheden van oplossen van wereldproblemen. Mijn visie komt er eigenlijk op neer dat je problemen slechts kunt verplaatsen en niet oplossen.

   

Denken dat je problemen niet kan oplossen is genuanceerd nadenken?

Mag ik dit met enige zin voor nuance baarlijke onzin noemen?

   

En waarom zit je je hier druk te maken als het allemaal niets verandert, genuanceerd bekeken?

   

En wat maakt het uit of ik genuanceerder denk, als wat ik denk nergens toe doet? Wat je wilt bereiken met je reacties is dus volgens jou niks?
Waar hebben we het dan over?

Wat is het doel van Leon als hij ijverig uiteenzet dat niets er toe doet, ook zijn ijverige uiteenzetting niet? Show verkopen? Opvallen? De tijd doden?

   

Als je in Mosul had geleefd had je misschien een meer aards antwoord gegeven.

   

Hoe weet je dat zo? Leef jij in Mosul?
Er zijn filosofisch ingestelde mensen onder alle omstandigheden. Als ik minder filosofisch ingesteld was had ik misschien de eenzijdige kijk, van wat slecht is moet je oplossen gehad. De kwestie is dus: oplossen is geen realistische mogelijkheid. Problemen verplaatsen dat is de enige mogelijkheid, en ik vind het ethisch niet verantwoord om daar zomaar aan mee te werken, vanuit het geloof in eigen gelijk.

   

Of vanuit het idee dat mijn handelen specifiek rechtvaardiger is dan dat van anderen. Daar geloof ik dus niet in.

   

Als je vindt dat het ene handelen niet rechtvaardiger is dan het andere, wat ben je dan aan het betogen? Wat is het nut van mensen ervan te overtuigen dat ze niet rechtvaardig moeten handelen omdat wat ze doen er niet toe doet?

Heb je deze zogenaamde "filosofie" (sommigen zouden het een depressie of psychose noemen) zelf uitgevonden? In een flits, of heb je er minuten aan besteed? Zijn er nog filosofen die denken als jij, behalve de zelfmoordterroristen in Mosul waar je naar verwees als zijnde onthechte "filosofen"?

   

Leon,

Zo wordt het bekvechten in het luchtledige, iets waar je al van het begin op uit was natuurlijk, want dat is wat jij denkt dat filosofie is.

Wat is het nu:

- je vindt deze blog kosmisch nutteloos. Waar maak je je dan druk over? Ben je bezorgd om mijn tijdsbesteding?
- nu vind je mijn blog weer ethisch onverantwoord. Hoe kan het ethisch onverantwoord zijn iets te doen wat geen effect heeft?
- en plots weet je dat er in Mosul "de goede soort" filosofen zitten die het niet erg vinden beschoten te worden. Ben jij zo'n soort filosoof? Waar maak je je dan dik om?

Alles opgeteld ben je kwaad omdat ik dit blog geschreven heb, terwijl het terzelfder tijd geen verschil maakt wat ik schrijf, of leidt tot het bombarderen van filosofen die het niet erg vinden...........

En dat allemaal omdat je zo graag slim zou zijn. En het maar niet wil lukken.

   

Bijzondere reacties allemaal. Ik heb een uitzonderlijke uitgangspositie, dat besef ik me, namelijk dat problemen niet opgelost kunnen worden, maar alleen verplaatst. Dat geldt natuurlijk niet voor iemand persoonlijk. Iemand die in oorlogsgeweld zit in Mosul en vertrekt kan zijnhaar problemen persoonlijk hebben opgelost. Maar bedenk als iedereen is weggevlugt of het probleem waarom er oorlog was werkelijk is opgelost Ik denk van niet...

   

Ik kan niet geloven dat je zo weinig weet over het lot van vluchtelingen dat je schrijft " Iemand die in oorlogsgeweld zit in Mosul en vertrekt kan zijn/haar problemen persoonlijk hebben opgelost...."

Dat terwijl dit blog net begint met de waarschuwing van de VN en hulporganisaties dat de slag om Mosul één miljoen mensen op de vlucht zal doen slaan, terwijl ze nergens heen kunnen.

Leon, daal af uit de kosmos, verlaat je perfect bolvormige zeepbel en wijdt je denken aan de dingen die er echt toe doen in de wereld van de mensen.

   

Wie niet weet hoe het mensen vergaat kan geen filosoof zijn.

   

Ik verbaas me toch iedere keer weer over mensen met zoveel oordeel en zo weinig begrip.

   

Ik vroeg me zo juist af of als ik het probleem dat ik zie bij jouw teksten heb "opgelost" het niet ook juist verplaatst zou zijn. Ik denk van wel, dus dan is het inderdaad zinloos wat ik probeer.

   

Bommentapijt op Mosoel - De door de Verenigde staten geleide internationale coalitie probeert de Iraakse miljoenenstad Mosoel op terreurbeweging Islamitische Staat (ISIS) te heroveren door massale bombardementen. Dat hebben Amerikaanse functionarissen maandag zelf gezegd. In de stad verblijft zeker nog een miljoen burgers.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20161024_02537804

   

Vreselijk...je zal er maar zitten.

   

Vreemd antwoord van jou LeonH. Vreselijk voor wie?
Sommigen zien uit naar hun 'bevrijding', IS strijders kijken uit naar een heldhaftige strijd, opportunistische handelaren zien hun werk even onderbroken, sommigen gaan deze dagen gelaten door en enkele collaborateurs willen liever sterven dan in de handen van de bevrijders te vallen. Zoveel verschillende manieren!
Lijkt één manier van aandacht - vreselijk! - het sympathiest humanitair?

   

Misschien zocht ik het te ver, maar de reactie van Siger was volgens mij bedoeld om te laten zien hoe vreselijk het was. Dat wil ik vreder wel beamen, wat ik verder ook zeg over problemen die alleen verplaatst kunnen worden.

   

Puur bedoeld om de poging om mij vooral als sociopaat weg te zetten al bij voorbaat te ontkrachten. Die was namelijk heel voorspelbaar.

   

Het is verder inderdaad zo dat er veel verschillende manieren zijn van opvattingen, waar ik me zelf geen voorstelling van kan maken.
Maar het niveau van keuvelende buurvrouwen: "heb je het gehoord? vreselijk he? die vorm van communicatie lijkt hier de voorkeur van Siger te hebben.

   

Idd, meestal duid jij opmerkingen als 'Het verbaast me telkens ...' of 'Hoe erg is ...' of 'Hoe is het toch mogelijk ...' terecht aan als gemakkelijke hypocriete verontwaardiging.
Daarom vond ik jouw zin raar, meer was het niet.
Goed dat de buurvrouw het opmerkte, ha ha.

   

Het verbaast mij telkens weer hoeveel mensen het gevoelsleven hebben van een garnaal, terwijl ze van zichzelf denken dat ze de menslievendheid zelf zijn.
En anderen leren van die kouwe kikkers dan weer hoe ze zelf per se NIET willen zijn.

Alles is altijd ergens goed voor.

   

Ik zou denken dat als je begrip hebt oordelen niet meer hoeft, maar blijkbaar kan het wel...

   

Krijg je nooit eens genoeg van jezelf, Ursula?

   

Eugh...?

   

Zoals ik zei, wie niet weet hoe het mensen vergaat kan geen filosoof zijn. Maar dat is gewoonlijk een merkteken dat ieder voor zichzelf moet bepalen, want een sociopaat slaagt er meestal in zich lange tijd onopvallend te gedragen in het sociale leven.

Onlangs werd aangetoond dat onze hersenen zo werken dat we van nature meevoelend reageren op het zien van een mishandeling alsof we zelf het slachtoffer zijn ⁻ een verschijnsel dat de meesten van ons kennen als we bij het zien van een ongeval "in elkaar krimpen". In lijn met de gouden regel "doe niet aan anderen wat je zelf niet wil ondergaan".

Zoogdieren (en vermoedelijk andere dieren) beschikken over een verrassende "mind-reading". Kijk maar eens hoe een hond je vragend kan aankijken. Sociale dieren als wij mensen (maar wij niet alleen) hebben deze regel bovendien in de hardware van hun hersenen. tenzij er sprake is van een aangeboren pathologie of een religieuze culturele dwang.

   

Die culturele dwang, daar is natuurlijk veel meer over te zeggen, een keer. Voor nu volstaat het misschien even het onzalig conglomeraat van evangelisme en neo-liberalisme voor de geest te halen. Of beter, het te aanschouwen in 'vivo'.

   

meer begriploos oordelen...

   

Leon,

Ik weet niet wat je hier bedoelt (moet ik het weten?) maar ik heb jou niet als sociopaat willen wegzetten.

Je theorie vind ik niet juist en schadelijk, maar dat zegt voor mijn part niets over je persoon.

   

Fijn dat je dat zegt.

[Zoals ik zei, wie niet weet hoe het mensen vergaat kan geen filosoof zijn]
...
[Voor nu volstaat het misschien even het onzalig conglomeraat van evangelisme en neo-liberalisme voor de geest te halen.]

voor mij zijn dat oordelen, en vanuit onbegrip, wat direct die oordelen waardeloos maakt.

   

Ja, ik oordeel de hele tijd. Onze hersenen zijn daarvoor gemaakt. Oordelen is natuurlijk niet altijd ver-oordelen. Als dat misschien je bezwaar tegen "oordelen" zou zijn.

Onbegrip = ik begrijp iets niet?
Wat begrijp ik niet?

   

Je begrijpt niet dat als je begrip hebt dat je dan niet hoeft te oordelen, maar dat je dan aan het waarnemen bent.

   

En het is wel degelijk veroordelen bij jou...vanuit een soort gedachte "iedereen is toch tegen oorlog" dus iedereen die aan oorlog meewerkt is fout en iedereen die niet tegenwerkt aan oorlog is fout. Of zie ik dat nu verkeerd? Je hebt in my humble opinion dus geen begrip voor mensen voor wie oorlog logisch/noodzakelijk/gewenst is...ik zelf zie het als logisch noodzakelijk en ik herhaal mezelf de verantwoordelijkheid voor het probleem bij een ander leggen zie ik niet zitten.

   

[een soort gedachte "iedereen is toch tegen oorlog"]
Dat is dus niet het geval. Als iedereen tegen oorlog zou zijn zouden er geen oorlogen zijn.
Ik neem aan dat als je "iedereen" schrijft je ook "iedereen" bedoelt.

["dus iedereen die aan oorlog meewerkt is fout"]
Nee, ik denk niet dat iedereen die aan oorlog meewerkt fout is.
Wel is het zo dat meewerken aan oorlog fout is, voor wat betreft de oorlogen die ik ken.
Dat neemt niet weg dat er heel wat mensen aan oorlogen meewerken of ze verdedigen door mij veracht worden, maar dat moet individueel bepaald worden en wees gerust dat ik daar nooit onduidelijk over zal zijn.

"Je hebt in my humble opinion dus geen begrip voor mensen voor wie oorlog logisch/noodzakelijk/gewenst is."
Ik begrijp dat standpunt voldoende om niet van "onbegrip" op dat punt beschuldigd te mogen worden.
Je bedoelt toch niet dat men niet in discussie mag gaan daarover?
Ik ben het wel niet eens met mensen die de overzienbare oorlogen "logisch/noodzakelijk/gewenst" vinden.
Dat is namelijk iets wat nagegaan kan worden en niet zomaar een mentale aangelegenheid.

Als een afwijkende mening zoals de mijne zonder argumenten mag afgebrand worden maak ik me ernstig zorgen over de toekomst.

   

[...ik zelf zie het als logisch noodzakelijk]
Je bedoelt dat oorlog volgens jou logisch noodzakelijk is?

Vind je niet dat je op een filosofiesite dan wat argumenten mag aanleveren? Argumenten die wat meer diepgang hebben dan "het is altijd zo geweest" en "mensen zijn nu eenmaal zo"?

   

Je bent echt verschrikkelijk kort van geheugen, wat te denken aan de entropie die ik genoemd heb? is dat soms geen argument? Dat jij dat soort argumenten niet kunt/wilt begrijpen is niet mijn probleem.

Daarnaast heb ik aangegeven dat volgens mij problemen alleen verplaatst kunnen worden, dat is logisch als, je wilt hier geen beweging, dan verplaats je de beweging en dan is die hier niet, maar wel ergens anders.

Alles is terug te brengen op de mate van bewegen. In die zin los je problemen dus wel op met opwarming van de aarde, maar krijg je er ook een onoplosbaar probleem voor terug. Mogelijk kunnen we straks zonder oorlog als kikkers in de pot doodkoken.

   

Ik had begrepen dat je daar zelf de onzin van ingezien had. Misschien is jouw geheugen wel korter dan het mijne. Behalve voor ingesleten routines uiteraard.

Samengevat, wat je hier schrijft is onzinnig. Ik ga het zeker niet onthouden.

   

Discussie gesloten.

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie