De christelijke zionisten

In de blog: Over de ethiek van de seculiere samenleving reacties: 0 pdf print

Volgend grapje doet de ronde in Israel. Zegt iemand: "waarom maken we Israel niet de 51e staat van de USA?"... "Ben je gek", zegt de ander, "als staat zouden we maar twee senatoren hebben, nu hebben we er tachtig!"

Misschien is het overdreven te zeggen dat de bijbel een christelijk boek is, en de staat Israel een christelijk project. Toch kan men er niet omheen dat de neiging het Oude Testament ernstig te nemen meer opvalt bij christenen dan bij anderen, joden inbegrepen, en dat de geopolitieke rol van Israel meer past in het Westers imperialisme van Engeland tot de US, dan in de mondiale joodse realiteit.

Met puur geluk stootte ik op de website waarop Rev. Dr. Donald Wagner de aard en invloed van het christelijk zionisme van Bede tot Reagan samenvat. Dat kan ik niet beter, daarom hier een samenvatting in het Nederlands.

Groot-Brittanië heeft altijd een speciale band gehad met de bijbel. Een van de eerste uitingen was een geschrift van de Anglicaanse priester Thomas Brightman geschreven in 1585. Brightman drong er daarin op aan dat de Britten de terugkeer van de joden naar Palestina zouden steunen, om zo de terugkeer van Jezus Christus te bespoedigen. In 1621 verdedigde Henry Finch zo'n plan in het Britse parlement - tevergeefs.

De Franse en Amerikaanse revoluties veroorzaakten een gevoel van onrust en ongerustheid, nog versterkt door de steeds terugkerende angst bij elke eeuwwisseling. Kort na het jaar 1800 flakkerde een christelijke proto-zionistische beweging op: de anglicaanse priester Louis Way voorspelde de komst van de messias, maar wel nadat de joden waren "teruggekeerd" naar Palestina. De beweging bereikte talrijke priesters en intelligentia, waaronder de beroemde dichter Samuel Coleridge en de afvallige Iers-anglicaanse priester John Darby, die de doctrine van de Rapture (Wegvoering) toevoegde, waarbij wedergeboren christenen van de aarde weggerukt zouden worden uit de geschiedenis net vóór de komst van Christus. Darby voorspelde ook dat een staat "Israel" een centraal instrument zou zijn voor de vervulling van God's Armageddon van de laatste dagen. Darby maakte zes reizen naar de USA, waar hij erg populair werd en aan de basis lag van de opkomst van de evangelicals.

Zo werd Christian Zionism het product van een nieuwe protestantse theologie. Vanuit Engeland en de US werd het geëxporteerd via satelliettelevisie, langs het internet, met boeken als de "Left Behind"-reeks van Tim LaHaye en Jerry Jenkins en met een nieuw slag missionarissen. Een oude marginale christelijke stroming was in het voetlicht getreden.

In 1839 publiceerde de conservatieve christen Lord Shaftesbury, een man met grote invloed in het Britse Parlement, een pleidooi voor de massale terugkeer van de joden om opnieuw het land van Judea en Galilea te bewerken. Reeds 57 jaar vóór Theodore Herzl, de grondlegger van het Joodse zionisme, gebruikte hij de bedrieglijke slogan "een volk zonder land voor een land zonder volk".

Een van de belangrijkste figuren uit het christelijke zionisme was zonder twijfel een anglikaans kapelaan in Wenen, William Hechter. Hechter geloofde dat het zionisme de verwerkelijking was van bijbelse profetieën. Hij introduceerde Theodor Herzl bij de Ottomaanse sultan en bij de Duitse keizer, maar het belangrijkst waren zijn kontakten met de Britse elite, die in 1905 leidden tot een ontmoeting met Arthur Balfour. Deze ontmoeting was de mogelijke aanzet voor de Balfour declaration van 1917, Waarin Balfour vraagt aan Baron Rotshild om de Joodse Zionisten te informeren dat de Engelse regering de Joden een thuis in Palestina beloofde.

Met zijn pessimistische kijk op de geschiedenis, geeft christelijk zionisme eenvoudige en heldere antwoorden die steunen op een letterlijke interpretatie van bijbelteksten. Vandaag wordt de mening gedeeld door zo'n 20-25 miljoen Amerikaanse fundamentalistische christenen, en het fenomeen groeit nog aan.

Het eerste lobbyen in de USA kwam niet van Joodse zionisten. In 1882 schreef de fundamentalistische christen William Blackstone de bestseller "Jesus is Coming", een overzicht van de bestaande eindtijd (premillenial) doctrines, en gedreven door dit sukses organiseerde hij enkele jaren later een nationale campagne voor een Joodse staat in Palestine. Blackstone deed beroep op zijn rijke vrienden zoals John D. Rockefeller, Charles B. Scribner en JP Morgan om zijn campagne te financieren, maar ontving evengoed steun van de meeste leden van de Senaat en het Huis van Afgevaardigden, en van het Supreme Court van de US. Dit alles had echter weing effect. Het zou duren tot de oprichting van Israel in 1948 en de koude oorlog, twee zaken die door predikanten met regelmaat aan elkaar gekoppeld werden. Volgens hun schema naderde het einde van de geschiedenis, en een imperium van het kwaad, aangevoerd door een of andere "Antichrist" zou Israel aanvallen en de eindstrijd van Armageddon inzetten. Israel werd voor conservatieve christenen het centrum van deze bijbelse gebeurtenissen, en vereiste onvoorwaardelijke financiele en spirituele ondersteuning.

Toen Israel Jeruzalem en de Westbank bezette (nog te zwijgen over Gazan Sinai en de Golanvlakte) na de oorlog van 1967, voelden conservatieve christenen dat de eindtijd was aangebroken. L. Nelson Bell, schoonvader van Billy Graham, schreef in juli 1967:

Voor de eerste keer in meer dan 2000 jaar is Jeruzalem opnieuw in handen van de joden, en dit geeft wie de bijbel bestudeerd heeft een nieuwe blijdschap en vertrouwen in de nauwkeurigheid en de juistheid van de bijbel.

Het vernieuwde sukses van het premillennialism werd aangetoond door een stroom boeken en televisiepredikers. Zo werd Hal Lindsay's The Late, Great Planet Earth een van de best verkochte boeken uit de geschiedenis. Lindsay richtte meteen een adviesbureau op dat leden van het US Congres, van de CIA, Israelische generaals, het Pentagon en de toenmalige gouverneur van California, Ronald Reagan, onder zijn klanten kon rekenen. Religieus rechts in de US was nu echt aan zijn opmars begonnen: fundamentalistische en evangelische kerken werden de snelst groeiende sector van de Amerikaanse Christendom; Jimmy Carter, een evangelical uit de "bible belt", werd president van de US; de US verhoogde zijn financiele steun aan het Israelische leger aanzienlijk; en pro-Israel organisaties als AIPAC kregen groeiende invloed op de buitenlandse politiek van de US.

Een keerpunt was een verklaring van de democraat Carter in 1977 dat Palestijnen recht hebben op hun thuisland. Onmiddellijk startte de pro-Israel lobby een paginagrote advertentiecampagne in alle grote Amerikaanse kranten, met de oproep: "de tijd is gekomen voor evangelische christenen om hun geloof in de bijbelse profetieën en in Israel's goddelijke recht op het land te bevestigen." Voortaan zou het christelijk zionisme zich verbinden met de republikeinse partij. President Reagan zou bij minstens zeven gelegenheden zijn geloof in de eindstrijd van Armageddon uitspreken, en vroeg zich af of hij die eindstrijd nog tijdens zijn leven zou meemaken.

Zie ook http://www.sigervanbrabant.be/blog/


Reacties (0)

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie