Soms krijg ik er de kriebels van. Gewoon de gedachte dat er duizenden van die bommen op scherp staan om afgeschoten te worden. Wie weet denk de volgende president van één van die landen die wapens eens te gebruiken.

Echter tot nu toe heeft de afschrikking wel gewerkt. Niemand die het in zijn bol heeft gehaald om te schieten. Het lijkt echter alleen maar kwestie van tijd tot het ergens anders zal zijn.

Beste Nono,
Ik kan mij een documentaire herinneren waarin de amerikaanse minister van buitenlandse zaken, Robert McNamara, toegeeft dat het al enkele malen kantje boord was dat er niet een atoomoorlog uitbrak. Het meest verontrustende was dan nog dat hij te kennen gaf dat in de kritische uren en minuten waarschijnlijk geen van de betrokken partijen werkelijk grip had op de situatie, wist wat er eigenlijk speelde, en de toestand meer weghad van blufpoker dan van een rationeel doordacht schaakspel. Het verontrustende zit in de irrationaliteit en de emotie, de bijzonderheid van betrokken ego's, het mogelijk gezichtsverlies, en zo meer. We leven in geleende tijd, totdat al die wapens op scherp verdwijnen. Maar wanneer zal dat zijn? En dan nog. Hoeveel schade kan iemand, een fanaat, een monomaan met een missie, wel niet aanrichten? Alle geheime diensten kijken uit naar die ene gek met een vuile bom. Het is te hopen dat dan een James Bond nog weet in te grijpen. Waarnaast de werkelijke hoop steekt in een wereldwijd besef, dat het toch wel erg suf is, als we onszelf vanwege wat dan ook van de planeet afblazen.