Aandacht voor de beleving van het wonder in 'K3'

In de blog: De Neo-Cynicus reacties: 2 pdf print

De K3-storm is gaan liggen nu de 'nieuwe K3' gekozen is. De overdrachtsvorming van deze erfenis zorgde voor heel wat deining. Ondertussen werden de eerste concerten gegeven en zijn de meeste kinderen tevreden met de nieuwe K3.

Men zou - achteraf bekeken misschien met een lelijke blik - zich in een reflectie kunnen afvragen of men als volwassene wel tevreden mag zijn met die gemanagede bevrediging van het oordeel (geen seksuele connotatie) (zie hiervoor eventueel mijn: Oneigentijdse meditatie over het fenomeen 'K3').

Volgens Eric Goens impliceert deze voornoemde vraagstelling een uiting van cultuurpessimisme. Goens: "Dat al die cultuurpessimisten op een bedje van zuurdesem de hoogste boom in kunnen. Topwijven zijn het. Absolute topwijven." (zie hiervoor: Een etmaal à la Karen Damen).

Mij lijkt het vooral treffend dat Goens veronderstelt dat een kritische analyse (met economische connotatie) van het fenomeen 'K3' louter mikt op de deugdelijkheid van de dames zelf, terwijl zulke analyses mogelijk net (Gert's gebrek aan) respect openbaren voor het wonderbaarlijke karakter van de spontane beleving in 'K3' en hun artistiek spel van (on)deugd.

Desalniettemin, mogelijk voelen sommigen in zulk een reflectie inderdaad een toon van (on)gepaste superioriteit omwille van de rationele blik op de alledaagse beleving van een 'onnadenkend', 'lager' soort leven, eigen aan de zogenaamde 'spontaan' levende mensen.

Evenzeer is het mogelijk dat men zulk een reflectie zou beleven als een speelse pesterij op de grenzen van het (on)aangename, symbolisch van aard, net omdat men in de transsubstantiatie van de K3-traditie getroffen zou zijn door het (gebrek aan) respect voor het wonder dat K3 incarneert/de.

Tenslotte lijkt mijn inziens de kwestie van K3 (en diens recente hervormingen die mij soms uitermate verwond(er)en), te draaien rond de vraag of men kan geloven in de verschijning van het wonderbaarlijke in, dankzij en/of ondanks het management van het wonder. Aya Sabi, studente aan de Universiteit van Hasselt, lijkt me daarvoor wel gewonnen.

Zij blogt om de twee weken voor deredactie.be. Je vindt haar artikel integraal in deze blogpost (voor alle duidelijkheid inzake 'copyright': deze inhoud heeft niets, maar dan ook niets, met mijn auteurschap te maken, ik bezit geen rechten op deze tekst).

Meezingen

Aya Sabi: "Ik ben ondertussen al twintig jaar en ik weet niet of het gepast is om hierover te schrijven en of mijn mening nu nog relevant is. Aan de ene kant, denk ik, is het tijd voor andere kinderen om kind te zijn en te genieten van de razend populaire meisjesgroep. Mijn tijd is voorbij. Aan de andere kant ben ik zelf ook kind geweest en heb ik genoten van K3, gezongen en gedanst op hun muziek, maar nog belangrijker: ik doe dat nog steeds.

Ik zing nog altijd even vals en onredelijk de liedjes mee. Ondertussen heb ik mijn voorkeur gewijzigd. Mijn lievelingsnummer is niet meer “Liefdeskapitein”, maar “Waar zijn die engeltjes?”. Niet alleen voeren de liedjes me terug naar een zorgeloze kindertijd waarin ik op de speelplaats Diddle-plaatjes ruilde en knikkerde, ook vind ik ze even mooi of zelfs mooier. Waarschijnlijk omdat ik vroeger niet alles begreep.

K3 was voor mij een fenomeen. Ik keek naar ze op. Ik aanbad ze bijna. Het was als een sprookje waarin ze me meenamen en iedere keer prikkelden ze mijn fantasie met een nieuw lied of een film De wereld van K3 was echt mooi. De wereld van Karen, Kristel en Kathleen.

Het sprookje stopte voor mij toen bleek dat men de groep ook kon verlaten en dat er ook andere meisjes welkom waren. Meisjes van wie de naam niet noodzakelijk met een 'K' begon. Gelukkig was ik toen al ouder en kon ik het een plaats geven. Ik was dankbaar dat dat niet gebeurde toen ik zelf acht jaar was. Dat zou aanvoelen als een kind dat te horen kreeg dat Sinterklaas niet echt bestond. Daarvoor was ik te gevoelig.

De kracht van muziek

Sommige mensen onderschatten wat K3 voor kinderen van onze generatie betekend heeft. Ik kan u zeggen: heel veel. Muziek leert je gevoelens en momenten met anderen te delen. Niets is mooier dan geluk, behalve gedeeld geluk. Het geluk dat twee mensen delen wordt niet gehalveerd, maar verdubbeld.

Daarom is muziek zo'n krachtig, universeel wapen. Het raakt ons allemaal. Ik denk aan Hello van Adele. Het lied deed niet veel met me, maar ik kan er niet omheen dat erg veel andere mensen geraakt werden door iets in dat lied. Waarschijnlijk het gevoel van verloren liefdes en vervlogen momenten, de onkunde om details in het heden vast te houden. Details die belangrijk zijn om later een gevoel op te roepen en onze herinnering zo waarheidsgetrouw te reconstrueren. Dat is een onvermogen dat we maar niet willen accepteren.

Delen

We delen lief en leed met elkaar en hebben er nood aan complexe gevoelens plaats te geven en onder woorden te brengen. Vaak is muziek een van de middelen om eenheid te creëren. Ik zou ook heel graag mijn liefde voor muziek met anderen delen, maar de liedjes die ik beluister, zijn of in een heel vreemde taal of in het Nederlands. De meeste mensen luisteren nu vaak naar Engelstalige muziek.

Daar is helemaal niets mis mee, maar ik voel me soms zo alleen in mijn liefde voor goede Nederlandstalige muziek. Ik voel me soms te jong voor de muziek die ik beluister, gemaakt door muzikanten die in de vorige eeuw doorbraken. Maar dat is bij K3 nooit het geval (dan voel ik me soms te oud). Dat is ook wat K3 verwezenlijkt heeft. Namelijk een heel groot en jong publiek met Nederlandstalige muziek bereiken. Dat is al een wonder op zich."

Zie hiervoor: De Wereld van K3 - Aya Sabi

Met vriendelijke groet,

De Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers


Reacties (2)

   

Het madeleinekoekje van Proust is lang vooraleer hij de geur opsnoof vervaardigd door een op winst beluste fabrikant, natuurlijk. En opzich is dat ok. Wat het koekje bij Marcel oproept is een intensiteitstroom die uitwaaiert in onverwachte verbindingen. “Een heerlijk gevoel van vreugde, waarvan ik de oorzaak niet kende, had zich van mij meester gemaakt en isoleerde mij van mijn omgeving.” En dan volgen wondermooie bladzijden leesplezier.

Zo kan je K3 ook bekijken. Elk popdeuntje is gemaakt vanuit commercieel oogpunt en toch kunnen de klanken een herinneringspoor raken dat ver wegvliegt van de wereld van Gert Verhulst.
Kaadrie is als klank een knooppunt van verschillende gescheiden en toch vervlochten werelden.

Aya Sabi verwoordt het mooi.

   

Dag Ursula,

Bedankt voor je immer attente opmerkingen.

In elk geval bedankt voor je bijdrage,

Met vriendelijke groet,

De Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie