Is het Israëlische leger het meest morele leger ter wereld?

In de blog: De Neo-Cynicus reacties: 32 pdf print

De Gaza-oorlog, wat kan men hierover nog kwijt zonder verlies in de redelijkheid van de mensheid? Wel, dit: reacties op opinieartikels uit kranten via een publicatie op je blog vanuit de filosofische dimensie van het humanitair oorlogsrecht. Daarom: hieronder vind je het bekritiseerbare opinieartikel van Hans Knoop, 'De oorlog in Gaza is geen western' uit De Standaard (29/07/14). Onderaan vind je mijn kritische reactie op dit artikel. Meningen?

Opinieartikel van Hans Knoop (voor alle duidelijkheid: die is NIET mijn standpunt):

Als Israël dat echt wou, had het in Gaza veel meer slachtoffers kunnen maken. En als Israël zijn afweersystemen niet had, waren er daar al veel meer slachtoffers gevallen dan in Gaza. Alleen al om die redenen kan er volgens Hans Knoop geen sprake zijn van disproportioneel geweld. Wat wel disproportioneel is, is de kritiek op het Israëlische leger. Wie? Gewezen correspondent in Tel Aviv en woordvoerder van het Forum der Joodse Organisaties

Wat? Het aantal slachtoffers aan beide zijden van een conflict vergelijken volstaat niet om te zeggen wie ‘de slechte’ of ‘de schuldige’ is. Humanitair oorlogsrecht reikt objectiveerbare elementen aan.

Zelden zullen twee begrippen zo vaak door elkaar zijn gehaald als tijdens de huidige Gaza-oorlog. Pariteit wordt steevast verward met proportionaliteit. Israël zou in Gaza ‘excessief en disproportioneel’ geweld gebruiken. Meer dan 1.000 slachtoffers aan Palestijnse zijde tegenover nog geen 50 (onder wie maar drie burgers) aan Israëlische kant. Kan het nog navranter en is hiermee het bewijs van ‘disproportioneel’ geweld niet overduidelijk aangetoond?

Het antwoord luidt: neen. Door aantallen tegenover elkaar te zetten is niet aangetoond dat er op basis van het humanitair oorlogsrecht sprake is van disproportioneel geweld. Er is weliswaar geen sprake van pariteit, maar dat is een begrip dat het humanitaire oorlogsrecht niet kent. Voor de vraag of een militair optreden proportioneel is moeten andere criteria worden gehanteerd dan enkel het aantal doden aan weerszijden.

Oorlog is geen bokswedstrijd waarbij de vechters eerst worden gewogen of een golf-evenement waar met handicaps wordt gewerkt.

Drie vragen die ertoe doen Om vast te stellen of Israël op basis van het humanitair oorlogsrecht excessief en disproportioneel geweld gebruikt, moet op drie vragen een antwoord worden gegeven.

1) Noodzaak. Is er voor Israël een noodzaak om militair op te treden? Die vraag is, met bijna 2.000 raketten afgevuurd op burgerdoelen in Israël, snel beantwoord.

2) Subsidiariteit. Kan het door het Israëlische leger beoogde militaire doel (de raket-lanceerinrichtingen en de vele tunnels uitschakelen) ook bereikt worden met inzet van minder vuurkracht of met een andere modus operandi, zodat er minder burgerslachtoffers zouden vallen en dit tegen de achtergrond van de inzet door Hamas van menselijke schilden?

Geen enkele militaire deskundige heeft tot dusver een zinnig alternatief geformuleerd.

De enige militair die openlijk kritiek uitte op het Israëlische leger, de gevolgde tactiek en de inzet van middelen is de Britse kolonel Richard Kemp, voormalig commandant van de Britse troepen in Afghanistan. Hij is van oordeel dat Israël harder zou moeten doorstoten en de oorlog met desnoods meer burgerslachtoffers in kortere tijd zou moeten beëindigen. Hij kwalificeert het Israëlische leger als het meest morele leger ter wereld.

3) Proportionaliteit. Daarbij luidt de vraag niet of er aan de ene kant aanzienlijk meer slachtoffers vallen dan aan de andere, maar wordt uitsluitend getoetst of de militaire doelstelling opweegt tegenover het aantal slachtoffers dat het realiseren ervan vergt.

Je schiet niet met een kanon op een mug. Maar dat betekent niet dat elke vorm van overkill of overdadig machtsvertoon per definitie disproportioneel is. Als een bankrover een bankbediende gijzelt en een pistool tegen zijn hoofd zet nadat hij eerst drie keer in het plafond heeft geschoten, wil dat niet zeggen dat ook de politie maar één agent de bank in mag sturen met de instructie hooguit drie keer in het plafond te schieten. In een dergelijk geval komt daarentegen een overmacht aan politie ter plaatse, compleet met pantserwagens en scherpschutters. Van pariteit is geen sprake en dat is in oorlogvoering evenmin het geval.

Onterechte kritiek Wat de proportionaliteit betreft, wordt in de Gaza-oorlog ook voorbijgegaan aan de doden die onder Israëlische burgers zouden zijn gevallen indien dit land zich middels de Iron Dome en schuilkelders niet adequaat tegen de rakettenregen zou hebben weten te beschermen. Zelfs als maar een beperkt aantal raketten doel zou hebben getroffen zou het aantal burgerslachtoffers aan Israëlische kant een veelvoud van dat in Gaza zijn geweest.

Uit het vijfentwintig keer hogere aantal slachtoffers in Gaza wordt veelal ook het ongerijmde bewijs geconstrueerd dat Israël in deze oorlog de schuldige partij zou zijn. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er op het Europese continent tien keer meer Duitsers gesneuveld dan Amerikanen. Zou dat derhalve impliceren dat Hitler de good guy was en Roosevelt de bad guy?

Israël zou in staat zijn in één enkel bombardement meer burgers te doden dan tot dusverre in de hele duur van de oorlog het geval is, mocht het daarop uit zijn. Het enig echt disproportionele element in de Gaza-oorlog is de volstrekt onterechte kritiek op het optreden van het Israëlische leger.


Mijn reactie op dit opinieartikel (voor alle duidelijkheid: dit is WEL mijn standpunt):

Geachte Hans Knoop,

In uw opinieartikel De oorlog in Gaza is geen Western (DS: 29/7) suggereert u dat Israël zich houdt aan de bepalingen van het humanitair oorlogsrecht betreffende de actuele militaire acties.

U stelt dat Israël het humanitair oorlogsrecht niet schendt, aangezien Israël: (1) zich genoodzaakt voelt om militair op te treden; (2) de minst burgerbedreigende strategie verkiest om diens specifieke oorlogsdoelen (uitschakeling raket-lanceerinrichtingen en tunnels) te realiseren; (3) een militaire opstelling hanteert die in het algemeen in proportie is met het einddoel: het beëindigen van het gewapend conflict.

Omwille van deze door u gesuggereerde legitimiteit van Israël’s actuele militaire acties, concludeert u tenslotte dat de recente kritiek hieromtrent niet legitiem is, aangezien critici argumenten uit het humanitair oorlogsrecht zouden aanhalen die volgens u niet van toepassing zijn op Israël’s actuele militaire acties.

Sta me toe om hierbij een kritische kanttekening te maken.

U schrijft: “Is er voor Israël een noodzaak om militair op te treden? Die vraag is, met bijna 2.000 raketten afgevuurd op burgerdoelen in Israël, snel beantwoord.”

Dat was inderdaad “snel beantwoord.” Dit is minstens een vraag die méér verdient dan één zin, en dan zeker indien het een zin betreft waarin de evidente waarheid van die zin retorisch wordt verondersteld. Verraadt deze snelle, ongenuanceerde beantwoording mogelijk dat u niet wenst in te gaan op een meer uitgebreide analyse van dit antwoord? De vraag die er natuurlijk toe doet is immers: waarom werden deze raketten vanuit Gaza afgevuurd op Israël?

Zonder hierop in te gaan, wil ik duidelijk maken dat u met deze retorische strategie snel snel komaf lijkt te willen maken met de ruimere, historische schuldvraag van dit gewapend conflict. Met deze snelle beantwoording geeft u slechts een selectieve context aan rondom de noodzaak van Israël’s huidige militaire acties. Hierdoor wekt u minstens een verkeerdelijke schijn van evidentie op: Israël kan niet anders dan reageren aangezien het initiatief bij een aggressief Gaza ligt.

Israël’s militaire actie zou louter, aldus uw suggestieve antwoord, een legitieme verdediging zijn op een illegitieme aanval van buitenaf. Terwijl in elke bredere, objectieve duiding van de Gaza-oorlog waarschijnlijk minstens éénmaal het woord ‘invasie’ zou vallen om de oorsprong van dit gewapende conflict en de noodzaak van de actuele militaire acties te kaderen.

Om nog maar te zwijgen over Israel’s eigen motivering van de oorsprong van diens actuele militaire acties tegen Hamas, te weten: het veronderstelde, en ondertussen reeds ondergraven, ‘feit’ dat Hamas verantwoordelijk zou zijn voor de dood van 3 Israelische jongeren in de Westbank in juni 2014. Een retorisch truukje dat diens Amerikaanse bondgenoten reeds toepasten om een oorlog te legitimeren door het zogenaamde ‘feit’ van de aanwezigheid van ‘massavernietigingswapens’. Maar dit is natuurlijk voer voor discussie. En in een kort opinieartikel neemt nuance veel plaats in. Toch kan minstens opgemerkt worden dat uw behandeling van het eerste criterium - die éne zin in verband met de noodzaak van Israel’s huidige militaire acties – veel minder uitgebreid is dan de behandeling van de twee andere criteria. Of Israel’s zich overigens zou houden aan deze twee andere criteria kan m.i. inhoudelijk sterk betwijfeld worden, maar dat is een ander verhaal.

Het enig echt disproportionele element in uw opinieartikel over de Gaza-oorlog is dan ook de volstrekt onterechte evidentie van de noodzakelijkheid van het optreden van het Israëlische leger binnen een gewapend conflict, waarbij minstens kan worden betwijfeld of de noodzaak van de raketaanvallen vanuit Gaza en/of van een constructie van de Iron Dome niet gelegen is in zoiets als een historisch illegitieme invasie van Palestina en een institutioneel verankerde genocide van de Palestijnse bevolking.

Kortom, u bestempelt de beschuldiging van ‘disproportionaliteit’ als een illegitiem argument door middel van een argumentatie die zelf disproportioneel onterecht veronderstelde evidenties hanteert. Misschien geen schending van het humanitair oorlogsrecht, maar minstens wel een intellectueel verraad aan de objectiviteit die het humanitair oorlogsrecht vraagt aan zij die het inroepen als argumentatieve basis.


Meningen?

Met vriendelijke groet,

De Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers


Reacties (32)

   

Beste Neo Cynicus,

"De enige militair die openlijk kritiek uitte op het Israëlische leger, de gevolgde tactiek en de inzet van middelen is de Britse kolonel Richard Kemp, voormalig commandant van de Britse troepen in Afghanistan. Hij is van oordeel dat Israël harder zou moeten doorstoten en de oorlog met desnoods meer burgerslachtoffers in kortere tijd zou moeten beëindigen. Hij kwalificeert het Israëlische leger als het meest morele leger ter wereld."

Israël doet iets verkeerds terwijl het ergens het beste in probeert te zijn.
Dit probleem word veroorzaakt door softheid. De oplossing om geheel Palestina te bezetten en voor hun politie te spelen is zonder westerse hulp een te zware opgave.

De 3 doden kunnen op het conto geschreven worden van Hamas of mensen verbonden aan hun gedachtegoed. De schrikbarende score is een gewenst resultaat. Van het afschrikking door overkill. Het probleem is echter de haat en wraak.

   

Beste Eskon,

Ik vermoed dat je akkoord gaat met de stellingnames van Richard Kemp. Dit is niet mijn standpunt, noch is dit hetgeen ik wou verduidelijken in mijn artikel. Diens redenering en de daaropvolgende stelling van Hans Knoop inzake de moraliteit van het Israëlische leger is een zuiver utilitaristische redenering, die, zoals vaak het geval, weinig tot niets te maken heeft met ethiek en alles met efficiëntie. Dit is, opnieuw, niet het punt dat ik wilde maken.

Bedankt voor je bijdrage.

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

"De vraag die er natuurlijk toe doet is immers: waarom werden deze raketten vanuit Gaza afgevuurd op Israël?"
En vervolgens ga je niet op die vraag in. Ik heb het me ook afgevraagd. Welk doel kan het afschieten van slecht gerichte raketten op burgerdoelen in rede dienen? Het enige wat ik kan verzinnen is dat je daarmee iets aan jezelf wilt bewijzen, bijvoorbeeld dat je militair wel wat voorstelt, of nog erger: dat je, ondanks het feit dat je geen baan hebt, wil laten zien dat je iemand bent om rekening mee te houden. Maar echt helpen doet het niet. En dan heb ik het natuurlijk over een kleine groep jonge mannen die niets beters te doen hebben.
Het tragische is dat de motieven van Israel daar niet erg van afwijken. Daarbij komt dan nog de retoriek: Hamas zegt zich ten doel te stellen een einde aan Israel te maken, en Israel zegt zich ten doel te stellen een einde aan Hamas te maken. Terwijl beide weten dat dat totaal irrealistische doelstellingen zijn. En laten we het alsjeblieft niet hebben over wat er allemaal in het verleden is gebeurd. Van beide kanten, welteverstaan.
Waar het op neer komt is pure retoriek, van beide kanten. Met wapens, welteverstaan. En enkel gericht op de eigen achterban. Zeg maar: populisme met raketten en kanonnen, waarbij geen middel wordt geschuwd. Gelukkig begint die achterban langzaam maar zeker door te krijgen hoe de zaken echt in elkaar steken. Laten we hopen dat ze daar ook de consequenties uit trekken, en zich massaal afkeren van de regimes die proberen met een hoop wapengerammel macht te krijgen over de eigen bevolking, zonder enige consideratie voor veiligheid en welzijn daarvan.

   

Dag Kweetal,

Het gemis dat je voelde inzake het feit dat ik de vernoemde vraag expliciet stelde, maar er niet op inging, is hetzelfde gemis dat ik voelde toen ik Hans Knoop's artikel las (voornamelijk tijdens de behandeling van het eerste vernoemde criterium). Alleen houdt hij dit gemis impliciet. Laat me stellen dat het me om een explicitering van deze impliciete, retorische strategie ging.

Verder deel ik je analyse van Hamas en diens achterban minder en je analyse van de militaire retoriek / retorische militaire acties meer.

Tenslotte deel ik je hoop helemaal.

Bedankt voor je bijdrage.

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

We hebben het niet gewild? ipv We hebben het niet geweten? Jawadde ipv Jaweh

http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1976194/2014/07/30/Jaar-na-jaar-militaire-operatie-na-militaire-operatie-schuiven-onze-rode-morele-lijnen-verder-op.dhtml

Een moreel leger? Wat is dat voor een Archaïsch begrip. Het stamt nog uit de tijd dat men met zogenaamde goddelijke steun (de wil van god?) zonder enig mededogen de vijand mocht afslachten zonder enige wroeging of gewetensvraag. Puur oog om oog, tand om tand principe wordt hier gehanteerd en onder een utilistisch sausje worden (net zoals destijds de Nazi's) wordt elk mensenrecht en kwellende gewetensvraag verdrongen. Het doet me denken aan de verhalen in de uitroeiingskampen en de Holocaust. Bij elke poging tot ontsnapping werd deze veelvoudig vergolden door onschuldigen te executeren of voor de opgepakte ontsnappers het pijnlijke dilemma te plaatsen een onschuldige te kiezen die mee moest geëxecuteerd worden. Deed men dan niet, dan koos men er wel willekeurig een dubbel aantal. Ondertussen stapelen de bewijzen op dat men bewust mikt op scholen en klinieken om onschuldige burgers en kinderen te doden. Als wraak als een morele oorlog wordt gedoogd, dan is de beschaving ver te zoeken.
Er zijn in elk geval ook militairen die beginnen te twijfelen aan het concept morele oorlog.
http://www.knack.be/nieuws/wereld/israelische-soldaten-weigeren-dienstplicht-in-gazaconflict/article-normal-268327.html

   

Dag Stefan,

Ik ga hiermee akkoord.

Bedankt om ook de utilistische saus op te merken.

Bedankt voor je bijdrage.

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

Oorlogen zijn nooit geheel rationeel te begrijpen. Het uitleggen cq. verklaren of rationaliseren van acties kan nooit recht doen aan de emotionele situatie. Knoop geeft een emotioneel argument bedoeld om de verontwaardiging op te roepen. Dergelijke emotionele argumenten roepen natuurlijk weer andere verontwaardiging op. Rationeel kom je er niet uit. Iedereen schijnt te denken dat dat kan, en dat kan niet.
Mensen zijn snel verontwaardigd en dit in combinatie in een geloof in zichzelf ( dat van nature is in geprogrammeerd ) zijn de logische gevolgen te raden. Vooral het geloof in zichzelf om verontwaardigingen aan anderen door te geven is de motor die emoties aanjaagt en in stand houdt. We geloven zelf in de juistheid en validiteit van emoties en verontwaardigingen.
Toen ik vanochtend de metro inliep was ik doelgericht. Ik zag een gunstige open plek en liep daarheen. Ik bemerkte ineens een haast omdat ik door kreeg dat iemand naast me hetzelfde idee had. Ik moest mezelf overwinnen door opzij te stappen en de ander de ruimte te geven. Deze was hiervan zo onder de indruk dat deze de beweging naar de gunstige plek opgaf en ergens anders een plek koos. Ik kon alsnog op de gunstige plek gaan zitten. Wat een verschil met hoe ik op diezelfde plek had gezeten als ik niet opzij was gestapt.

   

Dag Ylem,

Ik vermoed dat je mijn reactie op Knoop's artikel verwart als van de hand van Knoop.

Mijn reactie wordt immers als 'emotioneel' (zie reactie van A. Atsou-Pier) geduid, terwijl Knoop net een redelijk nuchtere analyse zou bieden (opgelet: ik omschrijf hier niet mijn eigen analyse van de verhouding tussen beide artikelen). Klopt dit? Zoja, dan moet je het even herlezen en meedelen of je reactie dan nog hetzelfde zou blijven (ik vermoed van wel overigens ;) ).

Bedankt voor je bijdrage.

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

Het artikel van Hans Knoop stond ook in NRC-Handelsblad, 29 juli. Nu heb ik in mijn geheugen dat Hans Knoop nogal uitgesproken meningen heeft, maar dit leek mij toch wel een redelijk verhaal.
Het enige wat hij volgens mij zegt is dat men eerst moet zeggen wat men precies met disproportioneel geweld bedoelt, alvorens een oorlogvoerende partij daarvan te beschuldigen. Berichten in de media over heel veel onschuldige burgerslachtoffers in de Gazastrook en heel weinig militaire slachtoffers in Israël, hoe erg het ook allemaal is, zijn daarvoor niet voldoende, dat ben ik met Hans Knoop eens.
Voorts zal men erbij moeten zeggen wat dan wèl proportioneel geweld zou zijn geweest, daarover heb ik niet veel over gehoord in de media.
(Overigens leert Google dat er in 2009 ook al over disproportioneel geweld van de zijde van Israël tegen Hamas werd gesproken.)

Het leek mij dus een redelijk stuk, dat van Hans Knoop, maar ik geef direct toe dat ik geen verstand heb van het humanitaire oorlogsrecht, noch van de uiterst complexe situatie in het Midden-Oosten, noch van de propagandaoorlog die momenteel in de media plaats vindt.
Wil men echter kritiek uitoefenen op dit artikel, dan zal men toch tenminste moeten aantonen dat Hans Knoop foute dingen zegt over het humanitaire oorlogsrecht.
Dat doet u niet, u herhaalt slechts de emoties die hij nu juist even terzijde wil zetten om tot een goed begrip van het concept disproportioneel geweld te komen.

Hij stelt nergens dat Israël het oorlogsrecht niet schendt, althans ik zie dat niet staan.
De titel van dit blog komt niet van Hans Knoop, maar van de Britse kolonel b.d. Richard Kemp. Het lijkt alsof dat de titel de mening van Hans Knoop vertolkt, waarvoor het artikel geen grond biedt.

Wat de noodzaak betreft, u noemt de drie vermoorde jongeren. Voor zover ik begrepen heb was echter de voortdurende stroom van raketten die door de terroristische (volgens EU en VS) beweging Hamas werden en worden afgevuurd de reden voor het recente Israëlische geweld. Voorts schijnen de strijders van Hamas via tunnels Israël binnen te kunnen komen.
Dat Hans Knoop snel klaar is met de noodzaak, lijkt mij terecht. Ik zie daar geen retoriek in.
De vraag die daarna komt is inderdaad de vraag waarom Hamas raketten afschiet, maar die beantwoordt u zelf ook niet. Laat ik eens raden, om conform hun Handvest de staat Israël te vernietigen ?

Uw nummering 1-2-1 moet zijn : 1-2-3. Overigens, Hans Knoop zal wel geen zin hebben om te reageren op kritiek van een anonymus.

   

Beste A. Atsou-Pier,

Ik ga voor het merendeel akkoord met je reactie. Kritisch-argumentatief moet je er misschien niet veel achter zoeken. Emotioneel misschien wel. Sta me toe dit even te verduidelijken (maar ook niet teveel :-) ).

Impliciet bestond mijn strategie er mogelijk in om onder de redelijkheid van Knoop's artikel het oorlogsbloed langs beide kanten in herinnering te brengen, een beetje zoals in de reacties van Kweetal en Stefan (zie hierboven).

Nuchtere analyses lijken immers soms de door de media (soms terecht) opgewekte gevoelens van (on)recht te verzachten, of minstens bewerkbaar te maken, behandelbaar, onderhandelbaar. Alsof duidelijk omschreven concepten bijdragen tot een rechtvaardige (communicatie over een) oplossing van een conflict. Dat is in situaties van eeuwig lijkende militaire (weder)wraak zeker lovenswaardig. Klaar en onderscheiden begrippen, wie is er niet voor?

Maar ondertussen mag de emotionaliteit van heel dit gebeuren niet vergeten worden. Probeer maar eens nuchter te blijven tijdens een 'vredesgesprek' met je vijand, verantwoordelijk geacht voor de dood van bijna je hele familie, een vijand die ergens ook eenzelfde verhaal kan opdissen ten opzichte van jou als gesprekspartner (zoals u misschien merkt, zwijg ik hier in alle redelijkheid over de bediscussieerde 'proportionaleit' en diens (in)correcte betekenis).

Men zegt dan niet: ok, nu zijn we gelijkwaardig, jij hebt 9 familieleden dood en ik ook. We staan nu op gelijke voet. Een ideale communicatiesituatie. Deze manier van redeneren, neutraal, evenwichtig, afstandelijk, objectief, zakelijk, of hoe je het ook wil noemen ('redelijk', in jouw termen) vind ik ongepast. Niet de inhoud van Knoop's artikel, maar net dat hij zich opstelt als de bescheiden stem van de redelijkheid, vind ik een provocatie.

Misschien moet men immers aan elk fenomeen een interpretatie geven die het verdient. En in deze is dat mogelijk die van de morele verontwaardiging. Een interpretatie die geen plaats kreeg in Knoop's artikel, dat barst van de redelijkheid. Een ontkenning van de emotionaliteit die zich even sterk laat voelen in zijn overdreven snelle ontkenning van de complexiteit van de noodzaak (het vernoemde eerste criterium).

Laat me daarom eindigen met de volgende stelling: de emotionaliteit in dit debat is omgekeerd evenredig met de intensiteit van de ontkenning van de complexiteit van de noodzaak tot militaire acties in dit conflict. Wat vind je daarvan?

Overigens: ik heb de nummering aangepast, bedankt voor de opmerking. En ook: met mijn artikel doel ik natuurlijk niet op een reactie van Hans Knoop, noch beschouw ik mezelf als een anonymus (u vindt standaard mijn contactgegevens in dit blog).

Bedankt voor je bijdrage.

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

@ Neo-Cynicus

Uw stelling klopt volgens mij niet omdat uw idee over de complexiteit van de noodzaak tot militaire acties van de zijde van Israël in dit conflict niet klopt. Uiteraard is de hele voorgeschiedenis dermate complex dat bijna niemand er nog zicht op heeft, maar in dit preciese conflict kwamen de raketten toch echt van de zijde van Hamas. Hans Knoop heef t hier gelijk (afgezien van de kwestie van proportionaliteit), Israël kan hier maar één ding tegen doen, en dat is zich verdedigen eerst mbv rakettenafweer en als de stroom raketten niet stopt met geweld. Men kan toch moeilijk verwachten dat Israël zich eerst nog eens uitgebreid over het conflict sinds minstens 1947 bezint ?
Of, zoals Arend Jan Boekestijn twitterde in ND 31-07-14 : “De wereld zegt tegen Israël : Probeer de tienduizend raketten maar af te vangen maar laat de mensen die ze afschieten met rust.”

U bent te emotioneel. Het kan toch niet de bedoeling zijn van (morele) verontwaardiging dat die iedere redelijke gedachte – met name over wie aanvalt en wie verdedigt en over wie al of niet het humanitaire oorlogsrecht overtreedt – overbodig maakt ?
Hans Knoop was even een redelijke stem temidden van de propaganda van en voor beide partijen in het conflict. Ik zie niet in wat daar voor provocerends aan is. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat zijn verontwaardiging over de vele burgerdoden groter of kleiner is dan die van u of mij.

U hebt gelijk, uw naam enz. is iderdaad te vinden op dit blog, itt die van andere auteurs.

   

Beste A. Atsou-Pier,

Bedankt voor uw feedback. Ik ga hier nog even kort op in. In uw eerste alinea gaat u in op concrete situaties of aanleidingen. Aangezien ik - hier achter mijn pc - daar geen zicht op heb, ga ik er niet verder op in.

Wél draaide het me in mijn blogartikel om een bepaalde vorm van opiniërende berichtgeving waarmee we - ondanks en dankzij - een beeld opmaken van de situatie aldaar. Die vorm werd exemplarisch gegeven door Knoop's artikel.

Welnu, dit artikel was voor u even een redelijke stem in het debat omtrent dit conflict. Mijn reactie betrof eerder het opmerken van een valse noot in deze redelijke compositie van het beeld aldaar.

Zo ging Knoop er mijn inziens "eventjes te snel over" inzake wat de oorzaak van het conflict was (in brede zin, en niet louter in specifieke zin). Ik vermoed dat we hierover van mening verschillen.

Ik denk dat we er niet uitgeraken (wat niet noodzakelijk erg is of zo :-) ) als we een onderscheid proberen te maken tussen de oorzaak van het conflict in specifieke zin (volgens u: raketten uit Gaza van Hamas) en in brede, algemene zin ("het conflict sinds minstens 1947").

Natuurlijk is dit onderscheid voor een militaire verdediging/aanval minder relevant (of zelfs, en wel voornamelijk: een te camoufleren afleiding). Voor een toepassing van het humanitair oorlogsrecht lijkt me zulke een brede reflectie op de aard en oorsprong van het conflict een eis van de rede zelve.

Een miskenning van die eis toont zich in emotionaliteit. Noem het zoiets als redelijk verantwoorde emotionaliteit omwille van de miskenning van het bredere, historische kader van al te lokale, geïsoleerde oorzaken.

Verder wil ik niet gaan, na verloop van tijd beginnen zulke discussies een eigen leven te leiden en slaan ze minder en minder de nagel op de kop, terwijl men daar maar verder ligt te sterven. U mag natuurlijk nog altijd reageren indien gewenst.

In elk geval bedankt voor uw steeds interessante bijdrage!

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

We zijn het nu min of meer eens.

   

Beste Stefan,

Volgens mij herhaal je moreel en heilige oorlog door elkaar.
Bij de morele superioriteit denk ik aan de afwezigheid aan plundering, verkrachting, marteling en executies.

Artilleriebeschietingen zijn een ander verhaal an sich. Hoeveel informatie is er om iets een doelwit te maken? Daarbij speelt het menselijk schild syndroom een rol. Druk bevolkte doelen zijn militaire hotspots.Het lijden van burgerverliezen is een van de kerndoelen van Hamas. De propagandavoordelen en de noodzakelijke wraakgevoelens bij de toekomstige generatie Hamas-leden.

   

Heilige oorlogen werden moreel gerechtvaardigd en wie won had zogezegd het morele gelijk van god.

   

Beste Stefan,

Duisternis en licht zijn gelijk.
Omdat licht een gebrek aan duister is. En Hopla in de definitie zit een woord dat niet gelijk is.
Moreel of zedelijk, zoiets als goede tafelmanieren dus.
Dus: Heilige oorlogen werden door goede tafelmanieren gerechtvaardigd. Wie won had de beste tafelmanieren.
Nu is moreel verwant aan moraal dus kun je spreken van zedelijke moed.
Maar moed iets rechtvaardigen?

   

Wat een krankjoreme redenering. Als iets een gebrek is aan iets anders is het dan gelijk aan dat andere???? Niets is het zelfde als iets???? Leeg is het zelfde als vol???? Dom is het zelfde als slim???

Ik kan er geen touw aan vastknopen. Maar daar zal ik dan wel te dom voor zijn.

   

Beste Kweetal,

Inderdaad, als je in de definitie van heilig moreel propt is moreel nog niet synoniem met heilig.
Dat het geen harde vertaling betreft is al te merken aan het woord ´zogezegd´
Daarbij is de zin een variatie op de drogreden dat de geschiedenis door de winnaars herschreven word.

   

De reacties worden hier steeds dommer. De lol van deze site is er voor mij wel zo'n beetje af.
Gegroet, gij allen.

   

Als duisternis gelijk is aan licht, waarom hebben jullie dan zoveel moeite omte stellen dat mensen gelijk zijn aan apen?

   

Beste Stefan,

Dat van het duisternis en licht was een voorbeeld waarom heilig en moraal niet hetzelfde zijn.
Dus is dat van apen en mensen een ander goed voorbeeld.

   

Aha, dan zijn de apen heilig en de mensen moreel. Er bestaat immers een Apentempel (Swayambhunath)

   

Is dat je nieuwe vakantiegodsdienst toevallig?

   

En toen schiep de mens god naar zijn beeld en gelijkenis. Apen hebben voor zover ik weet daar geen behoefte aan en het zijn mensen die tempels hebben gemaakt voor heilige dieren en goden.

   

Beste Stefan,

Het zou inderdaad vreemd zijn die vraag aan een aap te stellen.

   

Beste Stefan, Kweetal en Eskon,

Ik ga niet in op jullie conversatie, maar vind het wel tof dat het hier zo gezellig blijkt om wat te kletsen :D

Bedankt voor deze bijdrage.

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

@Stefan Noppen 30 juli 2014 18:01
“Ondertussen stapelen de bewijzen zich op dat men bewust mikt op scholen en klinieken om onschuldige burgers en kinderen te doden.”
Het gaat er mij niet om, de schuld uitsluitend aan één van beide partijen toe te wijzen, maar de beschuldiging die jij hier uit, kun je niet waar kunt maken. Ook is het een onderschatting van Israël. Denk je nou werkelijk dat die zo stom zijn om bewust de wereldopinie tegen zich in het harnas te jagen? Inmiddels hebben journalisten, dank zij de wapenstilstand, met eigen ogen kunnen zien en ons via een videootje kunnen láten zien hoe Hamas in een dichtbevolkte woonwijk en vlak bij een VN-gebouw raketten lanceerde. Over "bewust" gesproken.

   

Dag N.Wamelink,

Ik intervenieer kort in je reactie op Stefan Noppen's reactie. Beschuldigingen hard maken is natuurlijk niet gemakkelijk. Waarschijnlijk even moeilijk om ze te ontkrachten. Vandaar dat het spelletje van heen-en-weer-beschuldigen misschien zo oneindig lijkt.

Los hiervan (en los van het Gaza-conflict): wie lijkt het meest schuldig - een partij die zich doorheen de media niet als betrokken wil tonen in aanvallen op onschuldige doelwitten (terwijl ze er mogelijk wel bewust mee bezig zijn) of een partij die door journalisten makkelijk betrapt kan worden bij een aanval op onschuldige doelwitten.

Mij zou het lijken dat de eerste partij sterker georganiseerd is en de oorlog wint door het imago op te poetsen, terwijl de tweede partij eerder wanhopig is. De eerste ontkent diens oorlogsmisdaden, de eerste probeert te overleven. Wat vind jij?

Bedankt voor deze bijdrage.

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

Beste Neo-Cynicus. Het is niet mijn bedoeling om onrecht dat Israël de Palestijnen aandoet goed te praten. Maar als je de voorgeschiedenis van de vestiging van de Joodse staat in aanmerking neemt, evenals wat daarop volgde, evenals het ingebakken antisemitisme van alle omringende landen, waar openlijk wordt gezegd dat men niets liever zou doen dan Israël weg te vagen, dan vraag ik toch enig begrip voor het feit dat Israël alles op alles zet om een einde te maken aan de op burgerdoelen gerichte raketaanvallen en aan infiltraties via tunnels. Tja, wie LIJKT hier nu het meest schuldig. Daar kan ik wel proberen een antwoord op te geven, maar heeft het zin? Het LIJKT mij dat...enz. Wat zegt dat helemaal over wie het meest schuldig IS? Het is alleen toegeven dat beide partijen schuld hebben. En dat zal ik niet ontkennen.

   

Beste N. Wamelink (en Stefan),

Nog even over het (on)bewuste mikgedrag van het Israëlische leger, gelieve in het volgende artikel het volgende op te merken: "ZEVENTIEN KEER".

http://salonvansisyphus.wordpress.com/2014/07/31/de-apothekersweegschaal-van-abicht/

Reacties?

Mvg,

Neo-Cynicus

aka

Andreas Lauwers

   

Kunnen we Obama niet vragen of ze in Amerika niet een stuk land over hebben waar de Palestijnen naartoe kunnen? Een soort enclave, net zoiets als Andorra? Mag Israël lekker zijn stuk woestijn houden

Trouwens, wij zijn 2000 jaar geleden de Rijn komen afzakken, dus wordt het dan zo langzamerhand niet tijd om ons bezit terug te eisen en die Zwitsers er eruit te gaan gooien?

(dit zal waarschijnlijk door niemand meer gelezen worden, omdat er al zo lang niet is gereageerd. Jammer, zou best leuk zijn...)

   

Dag Sofia,

Momenteel bevind ik me in Brazilië, Ouro Preto. Dit is de plek waar Portugal de inheemse bevolking en diens land initieel koloniseerde tot Brazilië middels een verslavende invasie door goudkoorts. Hoogstwaarschijnlijk krijgen deze inheemse volkeren, net als in Noord-Amerika, hun land ook nooit terug, temeer omdat ze na vergeten genocides zijn verdwenen. Maar goed, ik typ dit van op mijn gsm op duur internet, dus in elk geval:
bedankt voor je bijdrage. Ate breve!

Mvg,

De Neo-Cynicus
aka
Andreas Lauwers

Alleen geregistreerde gebuikers mogen comments plaatsen

Aanmelden of Registreer plaats een reactie