Rond 1740 schreef David Hume zijn magnum opus ‘A Treatise of Human Nature’ dat lang niet het succes oogstte dat hij had verwacht. Zijn grote doorbraak kwam met zijn ‘An Enquiry concerning Human Understanding’ (1748) waar enkele essays in staan, zoals ‘Of Miracles’, die nog eeuwen lang zouden nazinderen.
Alain de Botton is een in London wonende Zwitser met een zeer indrukwekkende CV voor zijn 42 jaar. Hoewel in King’s College Londen opgeheveld tot Master in de wijsbegeerte, slaagde hij er niet in zijn doctoraat aan Harvard in het begin van de jaren 90 tot een goed einde te brengen. De lokroep om eerder ‘populaire’ werken te schrijven weerhield hem van zijn academisch onderzoek in Franse fenomenologie. Heden is hij gelauwerd auteur van zo’n tiental boeken en benadrukt hij graag in interviews dat hij louter leeft van zijn boek- en filmverkoop, en niet het substantieel familiefortuin dat zijn vader heeft vergaard in de financiële sector. Op z’n minst een provocerend figuur, de Botton poogt reeds jaren filosofie toegankelijk te maken voor het bredere publiek en slaagt hierin met wisselend succes. Vooral zijn televisieserie ‘Philosophy: A Guide to Happiness’ heeft hem bij het bredere publiek doen doorbreken.
Met ‘Genealogie als kritiek’ verzorgt Rudi Visker een tweede Nederlandse uitgave van zijn reeds in 1990 bij Uitgeverij Boom gepubliceerde werk. Deze tekst is ook ondertussen twee maal vertaald geweest: één keer naar het Duits (Fink, 1991) en één keer naar het Engels (Verso, 1995). Deze nieuwe editie heeft een bijzondere meerwaarde daar zij drie bijlagen ter verduidelijking bevat. Deze bijlagen zijn telkens gepubliceerde artikels die Visker tussen 1986 en 2009 heeft neergelegd. De tekst verzorgt ook een voorwoord bij de tweede druk waar Visker zijn eigen kritiek kritisch benadert.
In ‘Sporen van geloof’ houdt de hoogleraar aan de Europese Hogeschool Brussel (EHSAL) Dirk de Schutter een betoog voor een nieuwe kijk op onze post-moderne houding ten opzichte van religie. Door slinks gebruik te maken van canonieke filosofen zoals Nietzsche, Meister Eckhart en Heidegger, schrijvers zoals Saramago en Eliot en dichters zoals Hölderlin probeert hij aan te tonen dat de strijd die de Moderne tijd voerde met de religie (voornamelijk de Christelijke religie) nog niet ten einde is.
Op 31 oktober 1958 hield Isaiah Berlin (1909-1997) zijn beroemde inaugurale rede getiteld “Twee concepten van vrijheid”. Deze rede zou het startsein geven voor een vruchtbare academische carriere als één van de bekendste en sterkste voorvechters van het pluralisme, maar ook als expert in de liberale theorie. Latere werken zoals “Against the current: essays in the History of Ideas” (1979) zullen op deze denktrant voortgaan.
Schopenhauer al dan niet lezen en onderzoeken lijkt een kwestie te zijn waar menig filosoof zijn hoofd over breekt dezer dagen. In het boek ‘Schopenhauer lezen’ (ed. T. Wolfs) komen een grote verscheidenheid aan hedendaagse denkers, de één al bekender als de ander, aan het woord die deze kwestie op een ietwat paradoxale manier benaderen. Stelselmatig wijzen ze erop dat Schopenhauers filosofie, om het licht uit te drukken, incoherent en inconsistent is; alsook menen ze dat diens meer waardevolle inzichten ófwel bij andere denkers reeds te vinden waren ófwel bij latere denkers tot grotere volwassenheid komen. En toch menen ze, stuk voor stuk, dat Schopenhauer de moeite waard loont om te bestuderen omwille van uiteenlopende redenen.
Spinoza maakt het zijn lezers niet gemakkelijk, maar Herman De Dijn evenmin. ‘Spinoza: de doornen en de roos’ is het laatste werk dat uit de filosofische pen van deze emeritus hoogleraar Moderne Wijsbegeerte is gevloeid. Het werk viseert de Nederlandstalige Spinoza-kenner en zal deze een rijkdom aan inzichten verschaffen omtrent de filosofie van Spinoza en de interpretatie ervan.
